حمله بولدوزرها به حریم طاق بستان

علی هژبری، باستان‌شناس در این خصوص به خبرگزاری میراث فرهنگی گفت: با توجه به عکس‌ها و طرح‌هایی که از طاق بستان به جا مانده، شکل اصلی بنا به صورت دو طاق است که در ارتفاعی بالاتر از سطح زمین امروز قرار گرفته است. بنابراین برداشتن پیاده‌روهای بتونی که امروز در جلوی بنا شاهد آن هستیم، کار درستی است و در واقع سیمای اصلی بنا را به آن باز می‌گرداند.

هرچند وی با اجرای پروژه ساماندهی نمای طاق بستانی موافق است، ولی نحوه اجرا را غیرکارشناسانه دانست و تاکید کرد: اجرای این پروژه به نحوی که از ادوات مکانیکی و وسایل حفاری استفاده شده، اقدامی بسیار عجولانه است که می‌تواند صدمات زیادی به بنا بزند. در واقع باید این اقدام با نظر کارشناسان میراث فرهنگی و تدوین آن در سازمان میراث فرهنگی انجام می‌شد که بعید می‌دانم انجام شده باشد.»

البته اقدامات اینچنینی نه‌تنها در بنای طاق بستان، بلکه در موزه سنگ آن نیز اتفاق افتاد. این موزه هم همگام با وعده میراث جهانی، بدون حفاظت و کاملا در معرض خطر قرار گرفته است. نه‌تنها از حفاظ‌های شیشه‌ای بر سنگ‌نگاره‌های ساسانی خبری نیست، بلکه تعدادی از این سنگ‌نگاره‌ها برای برپا ماندنشان سیم‌های مفتولی به دورشان بسته‌اند تا اگر بر اثر نم خراب نشدند، حتما بر اثر زنگ‌زدگی تخریب شوند.

هژبری درخصوص موزه سنگ‌نگاره‌های طاق بستان گفت: این سنگ‌نگاره‌ها از مکان‌های مختلف جمع‌آوری و به این مکان آورده شده‌اند.

به گفته این باستان‌شناس، مهم‌ترین عامل تخریب سنگ علاوه بر رطوبت، تغییر دمای محیط است. چنان که در این منطقه، دما در روز گرم‌تر و در شب سردتر می‌شود و این عامل مخربی برای سنگ به حساب می‌آید. همچنین قرار گرفتن در مقابل باران و ماندن رطوبت آن در داخل سنگ‌ها سبب به وجود آمدن صدماتی در آنها می‌شود. بنابراین برداشتن حفاظ‌ها که حداقل امکان حفاظت از سنگ‌ها را فراهم می‌کرد، بسیار ناپسند است.