کاهش لژیونرها به راحت‌طلبی بازیکنان برمی‌گردد

من این سه دلیل عمده را برای چنین اتفاقی پیدا کرده‌ام: 1ـ سطح کیفی بازیکنان فوتبالمان کاهش پیدا کرده است 2 ـ در تورنمنت‌های بین‌المللی نظیر لیگ قهرمانان آسیا و جام ملت‌های آسیا درخشش سابق را از دست داده‌ایم و در جام‌جهانی غایب بوده‌ایم، بنابراین بازیکنانمان کمتر دیده می‌شوند 3 ـ پولی که بازیکنان از فوتبال در داخل کشور دریافت می‌کنند افزایش پیدا کرده یا به عبارتی فاصله کسب درآمد از فوتبال در داخل و خارج کشور کاهش یافته است طوری که خیلی از بازیکنان ترجیح می‌دهند با مقداری درآمد کمتر در داخل کشور بازی کنند و اینجا در معرض تعریف و تمجید قرارداشته باشند تا ریسک حضور در فوتبال خارج کشور را متحمل شوند. یعنی وقتی می‌بینند مثلا آینجا به جای یک میلیارد تومانی که در خارج کشور دریافت می‌کنند 700 میلیون تومان درآمد دارند، می‌مانند. درست مثل بازیکنی که از یک تیم شهرستانی پیشنهاد 300میلیون تومانی دریافت می‌کند، ولی ترجیح می‌دهد از تیمی تهرانی 200 میلیون تومان بگیرد و در تهران بماند.

همین‌طور است و باید در آینده منتظر این قضیه باشیم ولی در ماه‌های قبل، یکی از چهار تیم بالایی جدول بوندس‌لیگای آلمان به من اطلاع داد که دنبال یکی از بازیکنان ماست و برای او ویزا و دعوت‌نامه هم تهیه کرده است در حالی که او ترجیح داد به آلمان نرود و وقتی دلیلش را پرسیدم در جوابم گفت: من حال و حوصله بازی در آنجا را ندارم و ترجیح می‌دهم در جایی که راحت‌ترم و بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرم بازی کنم! در حقیقت با احترام به بازیکنانمان، فکر می‌کنم آنها تا حد زیادی نسبت به بازیکنان گذشته راحت‌طلب شده‌اند. من یا علی دایی، کریم باقری، خداداد عزیزی و مهدی مهدوی‌کیا در گذشته در فوتبالمان با در آمدهای بسیار پایینی بازی می‌کردیم و موفقیت در اروپا برایمان از ابعاد مختلفی اهمیت فراوانی داشت بنابراین از جان برای موفقیت مایه می‌گذاشتیم و زحمات فراوانی را متحمل می‌شدیم، زبان یاد گرفتیم و هر کاری لازم بود برای افتخارآفرینی خودمان و کشورمان انجام می‌دادیم. در حقیقت موفقیت‌هایی که برای لژیونرهای آن دوره به دست آمد با زجر فراوان آنها و رغبت و عطش زیادشان برای کامیابی رقم خورد در حالی که الان چنین چیزی کمتر دیده می‌شود.

این‌که بازیکنان ما در بازی‌ها خوب عمل می‌کردند به دلیل انگیزه‌های بسیار بالای آنها بود، ولی این‌که چرا به بازی گرفته نمی‌شدند به علت اختلاف سطح زیاد آنها با بازیکنان خارجی بود که به مرور مشخص می‌شد. شاید ما به دلیل تعصب و احساساتمان این موضوع را براحتی نپذیریم، ولی واقعیت این است که کار پایه در کشور ما بسیار سست است و این، خود را آنجا نشان می‌داد. مثلا وقتی یک بازیکن آلمانی در 15 دقیقه بغل پا زدن فقط دو توپ خراب می‌کرد، ولی بازیکن ایرانی در این مدت، تعداد زیادی از توپ‌های خود را به هوا یا این طرف و آن طرف می‌زد! یک بازیکن خارجی در طول بازی 12 کیلومتر می‌دوید در حالی که یک ایرانی 6 تا 7 کیلومتر دویده بود، اختلاف سطح توان هوازی بازیکن به چشم می‌آمد. بروز مسائلی از این دست بود که بازیکنان ما را از حضور در میدان دور می‌کرد. چون بازیکنان ما افرادی احساساتی هستند در مواجهه با چنین مشکلاتی عمدتا زود خسته و ناامید می‌شدند و از تلاش برای رفع معایب دست می‌کشیدند. شاید باورتان نشود، ولی حتی برخی بازیکنان را سراغ دارم که با رسیدن به فصل سرما، از سرمای هوا به ستوه می‌آمدند و از حضور در فوتبال اروپا دست می‌کشیدند!