اگر دزدی نمی‌کرد کشته نمی‌شد

متهم هستی همسرت را به قتل رساندی و این اتهام را قبول کردی توضیح بده حالا پرونده‌ات در چه شرایطی است؟

بله من همسرم را کشتم و هنوز هم قبول دارم که این کار را کردم. البته بشدت پشیمان هستم. خدا را شکر توانستم رضایت اولیای دم را جلب کنم و آنها گناه من را بخشیدند.

سال‌ها بود که رفتارهای اشتباهش را تحمل می‌کردم. چند بار به او گفتم این کارها را نکن گفتم آبروی ما بهم گره خورده و تو نباید کاری کنی که آبرویمان برود. اما توجهی نداشت.

من هیچ وقت او را مستحق مرگ نمی‌دانستم. از رفتارش ناراحت بودم اما نمی‌خواستم بکشمش. اما دیگر قابل کنترل نبود. او آبروی مرا برده ‌بود. فامیلم حاضر نبودند من را قبول کنند. من از خانواده طرد شده ‌بودم. همسرم حتی فکر آبروی پسر 10 ساله‌مان را هم نمی‌کرد. پسرم هم از وجود مادرش ناراحت بود.

هنوز هم خجالت می‌کشم در موردش صحبت کنم همسرم دزدی می‌کرد. وقتی جایی ما را دعوت می‌کردند او از آن خانه دزدی می‌کرد. من دیگر نمی‌توانستم این وضعیت را تحمل کنم. او مرا آزار می‌داد.

خیلی با هم حرف می‌زدیم. اصرار کردم این کار را نکند. التماس کردم. دعوا کردم قهر کردم فایده‌ای نداشت. حاضر نبود قبول کند.

هربار می‌گفت دیگر این کار را تکرار نمی‌کند اما باز تکرار می‌کرد. خانواده‌ام چند بار به من گفتند که همسرم را طلاق دهم اما این کار را نکردم.

مادرم می‌گفت طلاقش بده اما من نمی‌دادم چون پسر داشتم و اگر این کار را می‌کردم پسرم آسیب جدی می‌دید. نمی‌خواستم او بداند چرا با مادرش درگیری دارم. فکر می‌کرد اختلافات ما پیش پا افتاده ‌است.

می‌دانستم اگر در جریان قرار می‌گرفت که با مادرش به خاطر دزدی‌هایی که می‌کرد درگیری دارم دیگر نمی‌توانست جلوی بچه‌های دیگر سر بلند کند. من نمی‌خواستم پسرم چنین حالی داشته‌ باشد.

حتما همین طور است. او خیلی ناراحت می‌شود اما دیگر نتوانستم تحمل کنم. این اواخر فقط سرقت نمی‌کرد کارهای دیگری هم می‌کرد و این وضعیت نمی‌توانست ادامه داشته ‌باشد. دیگر نمی‌توانستم به خاطر پسرم همه چیز را تحمل کنم.

او به من خیانت کرد. متوجه شده ‌بودم همسرم با مردی رابطه دارد و به کارهای زشتش کار دیگری هم اضافه شده ‌بود.

متوجه رفتارهای مشکوکش شده ‌بودم وقتی تلفنش را کنترل کردم متوجه شدم با مردی رابطه دارد. دیگر نتوانستم تحمل کنم و تصمیم گرفتم بکشمش.

عصبانی شدم نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم. مثل دیوانه‌ها شده‌ بودم فکر می‌کردم تنها راهی که دارم کشتن اوست. آن روز پسرم را به خواهرم سپردم و به خانه رفتم تا از زنم به خاطر کارهایی که کرده و خیانتش توضیح بخواهم. توجهی نکرد گفت که این کار را نمی‌کند و من اشتباه می‌کنم.

وقتی فهمید تلفنش را چک کرده و متوجه شده‌ام حرفی برای گفتن نداشت. با هم درگیر شدیم و من او را کشتم. بعد هم موضوع را به پلیس گزارش دادم.

خیلی ناراحت شد. او تا مدت‌ها با من صحبت نمی‌کرد. حتی حاضر نبود مرا ببیند یا حرف بزند. از کاری که کردم ناراحت بود. او مادرش را خیلی دوست داشت و گفته‌های من راضی‌اش نمی‌کرد.

او بچه ‌است و تحمل این شرایط برایش سخت است. درک نمی‌کند من چه می‌گویم و حالم را نمی‌فهمد. به هر حال او بچه ‌است و من درک می‌کنم ناراحت باشد. شاید اگر بزرگ شود حالم را درک کند و می‌فهمد من چه سختی را تحمل کردم.

خیلی ناراحت بودند. نمی‌خواستند رضایت بدهند. هرچند می‌دانستند دخترشان چه کرده و حق با من است اما باز هم نمی‌خواستند رضایت بدهند. این‌که آنها بالاخره راضی شدند کار خدا بود. توبه من پذیرفته شده و من دوباره به زندگی بازگشتم.

مدت‌ها بود که با آنها تماس می‌گرفتم و درخواست داشتم که مرا ببخشند اما آنها قبول نمی‌کردند. خیلی دعا خواندم و عبادت کردم. از خدا خواستم مرا ببخشد. برای روح زنم دعا می‌‌کردم و از او طلب بخشش می‌کردم. توبه کرده ‌بودم.

وضع بدی داشتم روحیه‌ام خیلی خراب بود. فکر می‌کردم باید خودم را برای مرگ آماده کنم. نگران خودم نبودم آنچه آزارم می‌داد و در موردش فکر می‌کردم سرنوشت پسرم بود. او هیچ وقت از مادرش خیری ندید. من هم با او رفتاری کرده‌ بودم که وضع​اش را از قبل بدتر کرده ‌بودم.

تنها کاری که می‌شد کرد این بود که از این به بعد برایش پدر خوبی باشم. در زندان خیلی به این موضوع فکر کردم و از خدا خواستم کمکم کند. خواستم به خاطر پسرم به من رحم کند و انصافا واحد صلح ‌و سازش اجرای احکام هم خیلی در این خصوص تلاش کرد.

وقتی حکم قصاص از سوی دیوان عالی کشور تایید شد و تلاش‌های من برای این‌که از سوی خانواده همسرم بخشیده ‌شوم فایده‌ای نداشت. واحد صلح و سازش وارد عمل شد. آنها چون بی‌طرف بودند از سوی اولیای‌دم هم پذیرفته شدند و بعد از چند جلسه صحبت بالاخره خانواده همسرم رضایت دادند به خاطر بچه‌ام من را ببخشند. البته آنها درخواست دیه کردند. من هرچه داشتم فروختم و به آنها دادم. دیگر هیچ سرمایه‌ای ندارم. البته دیگر گله‌ای ندارم آنها زندگی‌ام را به من بخشیدند.

وقتی رضایت گرفتم فقط به این فکر می‌کردم که سخت کوش باشم و از این به بعد برای پسرم زندگی کنم.در زندان خیلی به این مساله فکر کردم و از مددکارم کمک گرفتم. او راهنمایی‌ام کرد که وقتی از زندان آزاد شدم چطور دوباره رابطه‌ام را با پسرم خوب کنم و کاری کنم که او به من عادت کند من را ببخشد و دوباره با من زندگی کند.

زندگی من یک زندگی تباه شده ‌است. می‌دانم که نمی‌توانم دوباره مثل یک آدم عادی زندگی کنم. می‌دانم که نمی‌توانم دوباره عاشق کسی بشوم همان طور که عاشق همسرم بودم. عشق ما رویایی بود، اما خراب شد. وقتی برای اولین‌بار او را دیدم فکر کردم همه دنیا مال من شده ‌است. ما در سفر همدیگر را دیدیم و وقتی به تهران آمدیم با هم ازدواج کردیم.

می‌دانم دیگر هیچ وقت مثل عشقی که به همسرم داشتم عاشق کس دیگری نخواهم شد. بنابراین همه زندگی‌ام را صرف پسرم می‌کنم. تا بزرگ شود و زندگی خوب و راحتی داشته‌ باشد. از دادگاه هم تقاضا کردم که به من کمک کند زودتر آزاد شوم تا بتوانم پیش پسرم باشم و خوشحالش کنم.

مرجان لقایی