ماجراهای باورنکردنی مرد نقاب‌دار

من 20 سال است که با شهاب رفیقم. شهاب خودش توانایی بچه‌ها را می‌شناسد و دست به انتخاب می‌زند. بعضی وقت‌ها هم ایده خاصی دارد. مثلا می‌خواهد عموها قیافه‌های خیلی خشن باشد تا یک کاریکاتور ایجاد کند. در بخش ماجراهای باورنکردنی می‌خواست آن شخصیت یک قیافه ترسناک داشته باشد. کلا هر وقت به چهره وحشتناک و هولناک نیاز داشته باشد، سراغ من می‌آید. (می‌خندد)

من مقلد خوبی نیستم. نمی‌توانم خوب تقلید کنم.

من با علی فروتن (یکی از عموها) رفیق هستم. اوایل یک مقداری شبیه به او بازی می‌کردم. اما در کل لزومی نداشت ما به آنها شبیه بشویم. فقط عمو قناد باید شبیه به نظر می‌رسید. ما باید فضای اطراف عمو قناد را ایجاد می‌کردیم.

مجید قناد، آدم دوست‌داشتنی‌ای است. واقعیتش این است که ما خیلی به خود برنامه کاری نداریم. دنبال ظرفی می‌گردیم که داخلش محتوایی بریزیم؛ ظرفی که مردم آن را بشناسند. ما نمی‌خواهیم برنامه عمو قناد را نقد کنیم. ما از برنامه به عنوان یک تابلو استفاده کنیم. برخی وقت‌ها در برنامه می‌گوییم چرا این همه عمو و خاله داریم که بچه‌ها گیج بشوند. یک بار در برنامه عمو قناد درباره شرایط اقتصادی مردم صحبت می‌کنیم.

مردم حرف‌های گفته شده را دوست دارند. می‌گویند چه حرف‌های خوبی می‌زنند. دیروز من با همسرم به خرید رفته بودم. دو تا خانم مسن به من گفتند می‌شود راجع به قیمت مرغ و گوشت هم حرف بزنید که چرا اینقدر گران شده است. مردم از ما اینها را می‌خواهند. آنها فکر می‌کنند ما زبانشان هستیم.

در بخش نقد فیلم، نقش منتقد را بیشتر دوست دارم. آنجا نقش منتقدی را بازی می‌کنم که فیلم را نقد می‌کند اما چیزی درباره فیلم نمی‌داند. فرصت خیلی خوبی برای شوخی فراهم می‌کند.

بخش‌های ما پیرنگ و محتوای درستی دارد و نمی‌شود خیلی بداهه‌گویی کرد. چون محتوا به حاشیه می‌رود و خط اصلی گم می‌شود.

این نوع آیتمی که ما کار می‌کنیم، سخت‌تر است. قدیم‌ها ساده‌تر کار می‌کردند. دکورها و گریم‌ها ساده بود و توانایی بازیگرها همه چیز را تعیین می‌کرد، اما در خنده‌بازار برای اجرای دکور هر بخش کلی هزینه می‌شود و کار سنگین‌تر است. برای یک بخش پنج دقیقه‌ای کلی سرمایه‌گذاری می‌شود. من همزمان با خنده بازار نمی‌توانم سریال بازی کنم. در یک سریال کارگردان می‌تواند رج بزند و همه پلان‌هایت را در دو روز ضبط کند. اما در خنده بازار به صورت شبانه‌روزی درگیر هستیم.

به نظر من در هر دو کار یک‌جور نوآوری اتفاق افتاد. برنامه‌هایی که طرح نو می‌اندازند، موفق هستند. به نظر من در خنده بازار جنس بازی‌ کمدی بچه‌ها فرق می‌کند. قبلا بچه‌ها به بازی خودشان فکر می‌کردند، اما الان به جمع فکر می‌کنند. مثلا در بخش دادگاه هر چیزی جای خودش است و بازی بازیگر در یک کلیت قرار می‌گیرد. همه درخدمت یک محتوا هستند. ساختار بازی از حالت انفرادی در آمده است. من خیلی وقت‌ها یک جوری بازی می‌کنم که بیننده بفهمد دارم بازی می‌کنم. مثلا در بخش عموها من می‌گویم: وای، وای،‌ آقا گنج طلا پیدا کردیم. من طبعا وقتی گنج طلا پیدا کنم باید شگفت‌زده بشوم. این صحنه در حالت واقعی‌اش یک بازی حسی قوی را می‌طلبد. ولی من در بخش فیتیله‌ای‌ها این جمله را ابلهانه بیان می‌کنم. ما براساس سبک‌های تعریف شده بازی نمی‌کنیم.

بله. یک جاهایی از حس قاضی بودن بیرون می‌آیم. چون می‌دانم من فقط شمایل یک قاضی را دارم. چکش دارم ولی چکش را روی شانه‌ام می‌گذارم. اگر من واقعا قاضی باشم، باید چکش را دستم بگیرم.

خنده بازار حرف‌های صریحی می‌زند و مردم این نکته را دوست دارند. این برنامه به معنای طنز نزدیک شده است. انسان ذاتا دوست دارد یک چیزهایی را برملا کند. خنده‌بازار زبان گویای مردم شده است. یک بار خانمی جلوی مرا گرفت و گفت من کارمند بانک هستم و مدیرم اذیتم می‌کند. اگر می‌شود شما در برنامه‌تان این مساله را مطرح کنید. آن خانم فکر می‌کرد که من برادرش هستم.(جام جم)