به گزارش روز پنجشنبه جام جم آنلاین، ادوارد چانگ، جراح مغز و اعصاب می گوید: آنچه کشف کردیم این بود که با وجودی که صحبت دو سخنگو در گوش شنونده وارد میشود، مغز فقط یکی از صداها را پردازش میکند. مانند اینکه فقط بر روی یک صدا میزان کرده و دیگری را کاملا نادیده می گیرد.
هنگام آزمایش، افراد به دو نمونه صحبت کاملا متفاوت که همزمان برای آنها پخش میشد، گوش کردند. از آنها خواسته شد تا کلمههایی را که از یک گوینده شنیده بودند شناسایی کنند. سپس دانشمندان کشف کردند که واکنشهای عصبی در قشر شنوایی، فقط کلمات سخنگوی منتخب را منعکس کرد.
میلیسا کوویژانیچ، متخصص شنودشناسی چنین توضیح می دهد: وقتی به محیطی پرسر و صدا وارد میشویم چه اتفاقی میافتد؟ آیا ما از نشانههای بصری و گوش و مغزمان استفاده کرده و صدا را پردازش میکنیم؟ بیشتر مردم به فردی که میخواهند گوش کنند، نگاه میکنند و این واقعا کمک میکند. یک گوش ما به کسی که صحبت میکند تمرکز میکند و گوش دیگر مانند تنظیم کننده عمل میکند. و ما مقایسههایی بین آنچه میشنویم و آنچه در پس زمینه هست انجام میدهیم. نکته مهم داشتن دو گوش خوب است.
اگر انسان نمیتوانست تمایزی بین صداها قائل شود، گذراندن زمان لذت بخش با دوستان در کافه، بار و رستوران مملو از جمیعت غیر قابل تحمل میشد. درواقع، سطح صدا در هر مکان پرجمعیت، گفتگو را نه تنها مشکل بلکه غیرممکن میساخت.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم