درختان خشکیده شهر در قالب مجسمه

نمایشگاه انفرادی آثار شما که نیمه خرداد ماه در گالری سین برپا شده، چه مجسمه‌هایی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد؟

همه این مجسمه‌ها محصول فکر ناخودآگاهم هستند، زیرا هیچ وقت در کارهایم نگاه به بیرون ندارم و می‌خواهم به حس خودم اعتماد کنم. به همین دلیل در کار مجسمه‌سازی دستم را رها می‌کنم تا کار انجام شود. شاید به همین علت است که هنرمندی معناگریز هستم و آثارم مابه ازای بیرونی ندارد، اما در عین حال سوال‌انگیز هستند و تخیل مخاطب را به بازی می‌گیرند.

در آثارم دنبال عرفان نیستم و این اواخر حتی اسطوره را از محدوده کارهایم خارج کردم و خود را محدود به آن نمی‌کنم، بلکه تلاش دارم حس و حالم را بسازم و قید و بند این را ندارم که کارم در محدوده خاصی بگنجد. از این روست که مجموعه کاری ام را آن چیزی می‌دانم که براساس یک فکر جوانه زده و جلو رفته است و از این جهت نمایشگاه انفرادی‌ام در گالری سین مجموعه‌ای از آثارم در یک دوره زمانی مشخص خواهد بود.

برای تبدیل تمام مجسمه‌ درختان خشکیده کشور همچنان بر سر حرف خودم هستم و حتی چند روز پیش در برج میلاد، رئیس اداره زیباسازی را دیدم و با نشان دادن کاتالوگ آثارم بر این ایده پافشاری کردم که درخت‌های خشک شهر را قطع نکنند. بویژه این‌که با تکنولوژی نانو می‌توان مجسمه‌های ساخته شده از این درختان را ضدحریق کرد. من باور دارم که زمانه استفاده از مواد مانا به سر آمده و مردم دیگر حوصله آن را ندارند که به مدت 40 سال یک مجسمه را ببینند. به همین خاطر دنباله‌رو هنر میرا هستم و فکر می‌کنم «چوب» یکی از مواد خوب در این حوزه است. مخاطبان امروز تحمل دیدن یک مجسمه را به مدت 200 سال یا حتی 50 سال را ندارند زیرا ضرباهنگِ زمانی برای مخاطب امروز تند شده است و باید با رفتار ساختاری، جدید و حتی ساختار شکن نگاه دوباره‌ای به هنر داشت و تفکر 200 سال پیش را تکرار نکرد.

همچنان فکر می‌کنم سمپوزیوم «چوب و احساس» یکی از منطبق‌ترین سمپوزیوم‌ها با قوانین بین‌المللی بود که در آن، تمامی چوب‌ها به یک اندازه در اختیار هنرمندان قرار گرفته بود و تم مشخصی داشت و وقتی مجسمه‌ها ساخته ‌شدند، در اختیار مجسمه‌ساز قرار ‌گرفت.

در حالی که امروزه سمپوزیوم‌های مجسمه‌سازی در ایران از آن هدف اصلی و واقعی دور شده‌اند؛ به طوری که شهرداری با بودجه‌ای محدود سمپوزیوم را بر گزار می‌کند و بعد از اتمام کار، مجسمه‌های میلیونی‌ را به عنوان گنجینه خود در اختیار می‌گیرد. در حالی که سمپوزیوم واقعی عرصه‌ای برای هنرمند است تا با وسایل و تجهیزات و داشتن دستیار در کنار مردم به خلق اثر بپردازد و بعد از آن، خود صاحب اثرشان باشد.

سمپوزیوم «چوب و احساس» در مسیر کلکچال و در دید مردم برپا شده بود و وقتی کار می‌کردیم مخاطبان هر روز شاهد ساخت و تکمیل مجسمه‌هایمان بودند، اما امروز سمپوزیوم‌ها دور از نگاه مردم برگزار می‌شود و نتیجه تکمیل شده‌شان در سطح شهر نصب می‌شود! در حالی که این یک سمپوزیوم واقعی نیست.

من در کلیساهای ایتالیا شاهد سمپوزیوم‌هایی بودم که مردم کوچه و بازار طی فعالیت هنرمندان به صورت رهگذرانی از کارها دیدن می‌کردند و با هنرمندان عکس می‌گرفتند. به همین دلیل به عنوان هنرمندی که در این سمپوزیوم‌ها رفت و آمد داشته و چمدان به دست به کشورهای بسیاری سفر کرده است. تمامی اصول را جمع کردم و تا حدودی آن را در سمپوزیوم «چوب و احساس» ارائه کردم، اما امروز برای برگزاری چنین رویدادهایی، دیگر با ما مشورت نمی‌شود و غافل از این نکته هستند که اگر سمپوزیوم‌ها از استانداردهای بین‌المللی فاصله بگیرد، هنرمندان نیز به مرور از آن دور خواهند شد. مثلا در مورد هیات انتخاب و داوران و حتی هنرمندان مدعو همواره اصرار دارند افراد ثابتی حضور داشته باشند، اما فکر می‌کنم بهتر است در هر دوره بافت را تغییر داد و جوان‌ترها را وارد کار کرد تا این فرصت را پیدا کنند و در نتیجه حضورشان، قضاوت و انتخاب را یاد بگیرند.

اگر ما امروز هزار سمپوزیوم حرفه‌ای در ایران داشته باشیم، آن وقت درست عمل کرده‌ایم زیرا سمپوزیوم وجه دوسویه شدن هنر مجسمه‌سازی‌ است و باعث می‌شود مردم به محوطه‌های هنری بیایند و با هنرمندان آشنا شوند؛ در این صورت است که باورهای قدیمی کنار گذاشته می‌شود.