نمی‌دانم چرا آدم‌ کشتم

از کارم پشیمانم، اشتباه کردم.

بله قبول دارم

به خاطر مواد

نه، نمی‌شناختمش. چند روز قبل از قتل با او آشنا شده ‌بودم.

چند روز قبل از قتل به عنوان مسافر سوار ماشینش شدم. حالم خوب نبود، پرسید چرا ناراحتی؟ سر صحبت که باز شد، کم‌کم با هم دوست شدیم.

از من پرسید چرا ناراحتی؟ من هم گفتم برادرم بازداشت است و سند ندارم او را آزاد کنم. قبول کرد که به من سند بدهد.

او فهمید من معتادم. وقتی پرسید مواد می‌کشی من هم گفتم بله گفت بیا برویم جایی با هم شیشه بکشیم. حتی گفت کمی شیشه همراه خودش دارد.

-من او را به خانه‌مان دعوت کردم. کسی در خانه نبود. ما چند ساعتی کنار هم بودیم و مواد مصرف می‌کردیم. او گفت به من سند می‌دهد اما چک و سفته می‌خواهد و من باید بابت سند به او پول هم بدهم.

همان موقع قبول نکردم اما گفتم می‌خواهم در موردش فکر کنم و بعد هم شماره تلفنش را به من داد.

نه. اما تصمیم گرفتم از او سرقت کنم و نقشه کشیدم.

چند روز بعد از آشنایی، او را به خانه دعوت کردم. مادرم در خانه نبود فکر کردم می‌توانم بعد از کشیدن مواد شرایط را فراهم و از مرد راننده سرقت کنم.

روز حادثه مادرم در خانه نبود و خانه خالی بود. مرد راننده را به خانه‌ کشیدم و با هم مواد کشیدیم. بعد از آشپزخانه چاقو برداشتم و او رابا ضربات چاقو زدم.

فرصت مقاومت را از او گرفتم. روی زمین که افتاد، چند ضربه دیگر زدم تا مرد. بعد مدارک ماشین را برداشتم و از خانه خارج شدم. موضوع را به مادرم هم گفتم.

وقتی او را کشتم جسد را در کیسه‌ای گذاشتم و ملحفه‌ای دور آن پیچیدم. بعد در اتاق مخفی کردم.

او اول قطرات خون را دید و وقتی وارد اتاق شد، جسد را پیدا کرد.

مادرم مرا لو داد. او وقتی جسد را در خانه دید، با پلیس تماس گرفت و ماجرا را توضیح داد.

خیابان شلوغ بود و می‌دانستم بازداشت می‌شوم به همین خاطر هم جسد را بیرون نبردم و ترجیح دادم موضوع را به مادرم بگویم، فکر نمی‌کردم مادرم مرا به پلیس لو بدهد.

از کاری که کرده ‌بودم، می‌ترسیدم و نمی‌توانستم در خانه بمانم به همین خاطر هم فرار کردم.

با خودم گفتم در یکی از شهرستان‌های دور از تهران آن را می‌فروشم و پولی گیرم می‌آید. به همین خاطر به سمت غرب کشور حرکت کردم.

مرتکب جرم نشدم، برایم پرونده‌سازی کردند. من با ماموران دعوا کردم آنها از من گواهینامه ‌خواستند، چون نداشتم خواستند ماشین را متوقف کنند من هم نمی‌خواستم ماشین توقیف شود، به همین خاطر درگیر شدم.

هیچ موادی همراهم نبود. گزارش دروغ داده‌اند. آنها می‌خواستند حال مرا بگیرند.

وقتی مامور پلیس از من گواهینامه ‌خواست و گفتم ندارم سعی کرد ماشین را بخواباند اما من مقاومت کردم و با هم درگیر شدیم. من شیشه ماشین پلیس را شکستم و آنها بازداشتم کردند. پرونده‌ای برایم تشکیل شده‌ بود و من منتظر تعیین تکلیف بودم که مامورانی از تهران آمدند و مرا با خود بردند.

مادرم مشخصاتم را داده ‌بود و آنها هم جستجو کرده‌ بودند و مرا در بازداشتگاه شهرستانی در غرب کشور پیدا کردند.

دروغ گفتم. چون فکر می‌کردم اگر قتل را ناموسی نشان دهم، امیدی برای تبرئه هست. اما بعد که قاضی توضیح داد بهتر است واقعیت را بگویم، تصمیم گرفتم راستش را بگویم.

نه. فقط خودم را در آستانه مرگ قرار دادم. اصلا نمی‌دانم چرا این کار را کردم.

در دادگاه گفتند که درخواست قصاص دارند و می‌دانم که رای قصاص هم برایم صادر خواهد شد. اما تلاشی برای جلب رضایت آنها نکردم.

امیدی به زندگی ندارم. آدمی مثل من اگر بمیرد بهتر است. بجز این‌که برای خانواده‌ام دردسر درست کرده‌ام و همه چیز را خراب کردم، اتفاق دیگری نیفتاده‌است. من معتادم و به هیچ دردی نمی‌خورم.

وضعیت خوبی ندارم. حال و روز درستی هم ندارم و سعی می‌کنم روز را شب و شب را روز کنم تا زمان اجرای حکم برسد.