مسابقه قرآنی 1446

نکات تفسیری جزء 30/ سوره مبارکه لیل

این آیات به سنّت عام هدایت الهى اشاره می‌کند و سرانجام آنان را که به انذار الهى توجّه نمى‏کنند، آتش دوزخ و فرجام اهل تقوا و عمل‌کنندگان به دستورات الهی را آزادى از آن بیان مى‏کند. البتّه متّقیانى که اهل زکات هستند و انگیزه‏اى جز رضاى الهى ندارند، خداوند نیز اسباب خشنودى آنان را فراهم مى‏سازد.

یکى از سنّت‏هاى الهى که خداوند بر خود واجب کرده، هدایت مردم از طریق عقل، فطرت و پیامبران است‏. پذیرش هدایت، به نفع خود ماست وگرنه خداوند بى‏نیاز است‏. هدایت کردن از جانب خداوند امرى حتمى است، ولى پذیرش آن ازسوى مردم حتمى نیست‏. هشدار و انذار وسیله هدایت الهى است. هشدارهاى الهى را باید جدى گرفت، زیرا از سوى کسى است که دنیا و آخرت به دست اوست.

همان‌طور که تقوا مراتبی دارد؛ شقاوت هم داراى مراحلى است. کسى که آن همه نشانه‏هاى هدایت را نادیده بگیرد، بدبخت‏ترین است. خلود و جاودانگى در دوزخ مخصوص افراد شقى است‏. تقوا همراه کمک به محرومان، سپرى است در برابر آتش دوزخ. نشانه تقوا کمک‏هاى مالى خالصانه است‏ و از طرفی کمک به فقرا، راهى است براى تزکیه و خودسازى. کمک به محرومان، شیوه دائمى پرهیزگاران است. کمک از مال شخصى و پاک ارزش است. انفاقى ارزش بالایى دارد که انسان مدیون دیگران نباشد و چشمداشتى هم نداشته باشد. متّقى، جز رضاى خدا به دنبال چیز دیگرى نیست. خداوند پروردگار اعلى است، پس فقط رضاى او را جستجو کنید که پاداش اعلى مرحمت مى‏کند. حواسمان باشد انسان مخلص و باتقوا، به مقام رضا مى‏رسد و همواره از خداوند خشنود است‏.