خوابگردها را دست‌کم نگیرید

اما به گفته متخصصان، به نظر می‌رسد تنها برخی از عواملی که به آنها اشاره می‌شود، احتمال راه رفتن در خواب را تحت تاثیر قرار دهد. معمولا خوابگردی در مرحله سوم و چهارم چرخه خواب یعنی زمانی که فرد در خواب عمیق است، اتفاق می‌افتد. در این دو مرحله شدت امواج مغزی کاهش پیدا می‌کند. در طول روز مغز شما به مرکز فعالیت تبدیل می‌شود. اما در شب فعالیت مغز به رویاهای شبانه محدود می‌شود. با وجود این، بدن همچنان فعال است و به‌طور کامل به خواب نرفته است. متخصصان سلامت روان از خوابگردی به عنوان نوعی اختلال انگیختگی نام می‌برند. به این معنی که عامل یا مجموعه عوامل محرک مغز را از مرحله خواب عمیق به مرحله برانگیختگی پیش می‌برند. بنابراین فرد در یک حالت گذار میان خواب و راه رفتن قرار می‌گیرد.

کودکان در مقایسه با بزرگسالان بیشتر در معرض ابتلا به خوابگردی هستند و در اغلب این کودکان با افزایش سن اثری از عادت خوابگردی دیده نشده و این اختلال به خودی خود درمان می‌شود.

به گفته گروهی از محققان، در دوره کودکی مغز هنوز تکامل پیدا نکرده است، بنابراین نمی‌تواند چرخه‌های خواب و بیداری را از هم متمایز سازد و حریم مجزایی را میان خواب و بیداری قائل شود. به عقیده گروهی دیگر، از آنجا که رشد مغزی در کودکان بسیار سریع است، در این فرآیند بعضی قسمت‌های مغز درمقایسه با دیگر قسمت‌ها زودتر به تکامل می‌رسند و به همین علت پس ازرشد مغزی کودک، عادت خوابگردی در آنها درمان می‌شود.

کودکان در بیشتر ساعات شبانه روز در حال رشد و نمو هستند. بنابراین تردیدی نیست که ترشح هورمون‌ها در بدن با واکنش‌هایی مانند اختلال انگیختگی مواجه شود. بیشتر افرادی که در سنین بزرگسالی هنگام خواب راه می‌روند، در کودکی نیز خوابگردی را تجربه کرده‌اند. بندرت ممکن است نخستین نشانه‌های خوابگردی در بزرگسالی نمایان شود مگر این‌که این اختلال از عوارض و نشانه‌های ابتلا به بیماری دیگری باشد. زمانی که کودک خسته است یا تحت فشارهای روحی و روانی قرار می‌گیرد، تمایل بیشتری به راه رفتن در خواب دارد.