عروسک‌های غیرمتعارف کمدی

از میان 36 کاری که او در مقام فیلمساز ساخته، 20 تای آن مربوط به تلویزیون است. وی اگرچه با ساخت فیلم‌های مطرحی مثل «شرلوک هلمز جوان»، «دین من» و «صبح بخیر ویتنام» کار هنری خود را شروع کرده ولی بتدریج همکاری‌اش با شبکه‌های تلویزیونی بیشتر و بیشتر شد. در بین ساخته‌های او «عروسک‌ها» (محصول سال 1992) که هم‌اکنون از شبکه 5 سیما پخش می‌شود، نه یک کار تلویزیونی که یک فیلم سینمایی است که حالا به صورت مجموعه‌ای تلویزیونی روی آنتن است. سوننفیلد با آن که در امر تهیه فیلم نقشی به عنوان تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار نداشت (او تهیه‌کننده 48 کار هنری بودکه اکثر آنها مجموعه‌ها و فیلم‌های تلویزیونی هستند) اما در همان زمان ساخت به تهیه‌کنندگان عروسک‌ها اجازه داد آن را تبدیل به یک مینی‌سری ـ مجموعه‌های کوتاه مدتی که معمولا بین 3 تا 5 قسمت هستند ـ کنند. صحنه‌هایی از فیلم که در هنگام نمایش عمومی و به دلیل طولانی‌شدن فیلم از آن حذف شده بود، در نسخه تلویزیونی دوباره به آن اضافه شد. نسخه سینمایی عروسک‌ها حدود 120 دقیقه بود، در حالی که سوننفیلد حدود 145 دقیقه فیلم گرفته بود.

قصه عروسک‌ها درباره یک ژنرال ارتش است که یک کارخانه عروسک‌سازی را به ارث می‌برد و در این محل، مشغول ساخت و تولید عروسک و اسباب‌بازی می‌شود، اما کارمندان این کارخانه که احساس می‌کنند وی با کارهایش درحال خراب‌کردن نام کارخانه و محصولات آن است، تصمیم به مقابله با او می‌گیرند و تلاش می‌کنند فعالیت‌هایش را متوقف کنند. نقش این ژنرال نظامی را در عروسک‌ها را بین ویلیامز، بازیگر مورد علاقه لوینسن بازی کرده است و بجز جان کوزاک بقیه بازیگران آن تازه‌وارد و ناشناخته هستند. با وجود لحن انتقادی و تند فیلم ـ که شخصیت اصلی خود را به عنوان کسی نشان می‌دهد که به جای تولید عروسک، شروع به ساخت سلاح‌های جنگی می‌کند ـ و برخورد گرم و مثبت عموم منتقدان از آن، این فیلم در زمان نمایش عمومی با استقبال تماشاگران روبه‌رو نشد و فقط حدود 22 میلیون دلار فروش کرد. با این حال، بری سوننفیلد، عروسک‌ها را یکی از کارهای مورد علاقه خود می‌داند. این فیلمساز می‌گوید: «بعضی کارها در تلویزیون مخاطب بیشتر و بهتری پیدا می‌کند، ولی شما از قبل نمی‌توانید در این رابطه با قاطعیت اظهارنظر کنید. هیچ محصول سینمایی یا تلویزیونی تا قبل از مواجهه با تماشاگران مشخص نمی‌کند تبدیل به یک کار موفق و پربیننده می‌شود یا خیر. سبک کار در 2 رسانه تلویزیون و سینما با وجود شباهت‌هایی که به هم دارند، تفاوت‌های ویژه‌ای هم دارند. هنگام کار در هر یک از این رسانه‌ها باید دقیقا متوجه این شباهت‌ها و تفاوت‌ها بود تا بتوان کاری ارائه کرد که بازخورد مثبت و خوبی را از طرف تماشاگران آنها به نمایش بگذارد.» منتقدان هنری در رابطه با عروسک‌ها به نکته خاصی اشاره می‌کنند و می‌گویند بخش مهمی از طراحی‌های فیلم الهام‌گرفته از نقاشی‌های رنه ماگریته هنرمند سوررئالیست است. اما الهام‌گیری عروسک‌ها از هنر اروپا به همین جا ختم نمی‌شود. ژاکت الکتریکی که رابین ویلیامز در صحنه‌هایی از عروسک‌ها به تن کرده توسط جان کارلو جیانینی بازیگر ایتالیایی خلق شد. سوننفیلد در گفت‌وگویی اعلام کرد 10 سال طول کشید تا بتواند عروسک‌ها را از یک فیلمنامه تبدیل به یک کار تصویری کند. عروسک‌ها یکی از سخت‌ترین کارهای هنری این فیلمساز بود و کار فیلمبرداری آن حدود 10 ماه طول کشید. این زمان حدودا 5 برابر زمان تقریبی تولید یک کار 2 ساعته سینمایی یا تلویزیونی به شمار می‌رود. منتقدان هم به این مساله اشاره می‌کنند این پروژه که تولید آن سال‌ها طول کشید، قرار بود اولین کار بری سوننفیلد به عنوان کارگردان باشد.

جمی فوکس، بازیگر رنگین‌پوست سینما و تلویزیون که از معدود هنرمندان سیاهپوست است که موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شده با عروسک‌ها فعالیت حرفه‌ای بازیگری خود را شروع کرده، اما نقش وی در این کمدی ـ انتقادی خیلی زیاد نیست.

برای تماشاگرانی که با فیلم‌های کمدی رابین ویلیامز و سبک بازیگری کمیک او آشنایی دارند، عروسک‌ها کاری غیرمتعارف است. آنها نباید از عروسک‌ها همان انتظاری را داشته باشند که کارهای معمول کمدی ویلیامز شبیه آن است. سوننفیلد در این فیلم چهره تازه‌ای از این بازیگر ارائه می‌دهد که شباهت زیادی به آن رابین ویلیامزی ندارد که تماشاگران می‌شناسند. فانتزی موجود در عروسک‌ها تا حد زیادی سوررئالیستی و فراواقعی است. عروسک‌ها حتی شباهت زیادی به کارهای دیگر خود بری سوننفیلد هم ندارد. کسانی که پیگیر کارهای این فیلمساز هستند و ساخته‌های او را تا قبل از عروسک‌ها دیده‌اند، تایید می‌کنند که این کمدی انتقادی کاملا چیزهای تازه‌ای رو می‌کند و همین نکته باعث شگفتی بینندگان آن می‌شود. رابین ویلیامز که با وجود بازی در چند فیلم جدی بیشتر به عنوان یک کمدین شناخته می‌شود، کار بازیگری را از اواسط دهه 70 با حضور در مجموعه‌های تلویزیونی شروع کرد. او پس از بازی در حداقل 5 مجموعه تلویزیونی در این دوران، در سال 1980 به بازی در فیلم‌های سینمایی دعوت شد و به صورت همزمان کار در هر دو رسانه را ادامه داد. بازی در درام جنگی صبح بخیر ویتنام در سال 1987 نام او را در بین اهالی سینما مطرح کرد و از اینجا به بعد، وی به عنوان یک بازیگر سرشناس فعالیت خود را در سینما ادامه داد. این موفقیت باعث دوری او از همکاران تلویزیونی‌اش شد و این در حالی بود که ویلیامز تا آن زمان در بیش از 15 مجموعه تلویزیونی ظاهر شده بود. ویلیامز در دهه 90 در فیلم‌های موفقی مثل «جومانجی»، «خانم داوبت فایر»، «انجمن شاعران مرده»، «هوک» و «فیشر کینگ» بازی کرد. او در نیمه‌دوم این دهه، دوباره به تلویزیون برگشت و هر چند وقت یکبار در یک مجموعه یا فیلم سینمایی تلویزیونی بازی کرد.