حاشیه ای بر بودجه ترویج عفاف و حجاب

با اصل این موضوع مخالفتی وجود ندارد، اما سوالات از آنجا شروع می‌شود که دولت برای تقسیم این بودجه میان دستگاه‌های فرهنگ‌ساز آستین بالا بزند و هر دستگاهی برای استفاده از این بودجه قدم جلو بگذارد.

منطقی این است که هر دستگاه فرهنگ‌ساز وقتی بخشی از این بودجه به دستش می‌رسد، ریال به ریال آن را مطابق برنامه‌های مدون و تعریف شده خرج کند، یعنی دقیقا بداند که چه مقدار پول باید به مصرف چه کاری برسد و آن کار به کدام روش انجام شود. این، یعنی داشتن برنامه برای هزینه‌کرد بودجه در بخش ترویج فرهنگ عفاف و حجاب؛ اما واقعا کدام یک از دستگاه‌های متولی امور فرهنگی چنین برنامه و نقشه راهی دارند؟

موضوع دوم اما درباره تعریف نهادهای متولی از عفاف و حجاب است. آیا حالا که بودجه‌ای 15 میلیارد تومانی برای این بخش در نظر گرفته شده، تعریف واحدی از فرهنگ عفاف و حجاب در کشور وجود دارد یا باز هم قرار است هر دستگاهی طبق تعریف خودش حرکت کند و یک بار دیگر مردم سر این چندراهی بمانند که بالاخره کدام معنی عفاف و حجاب، منظور نظر مجریان است؟

مثلا آیا مشخص است که وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم یا وزارت ارشاد قرار است برای ترویج این فرهنگ چه کارهایی انجام دهند؟ آیا می‌خواهند این مساله را در قالب یک کتاب درسی درآورند یا به شکل تفکیک جنسیتی کلاس‌ها یا باز هم قرار است انجام کارهای فرهنگی به چاپ بروشور و توزیع سی‌دی‌هایی که مخاطب چندانی نیز ندارد خلاصه شود؟

اصلا معلوم هست که عفاف و حجاب از منظر مدیریت کلان کشور، بالاخره امری مختص زنان است یا مردان را هم شامل می‌شود و آیا مشخص شده که نحوه برخورد با کسانی که خلاف جریان آب پیش می‌روند چگونه خواهد بود؟

تاکنون برخورد با کسانی که به باور دولتمردان، روال عفاف و حجاب را به مخاطره می‌انداختند، عمدتا برخوردهای قهری و انتظامی بود که البته در برهه‌ای هم مورد انتقاد دستگاه قضا قرار گرفت و هم متولیان فرهنگی، ولی تجربه نشان داد که این روش به تنهایی نمی‌تواند به ترویج فرهنگ عفاف و حجاب کمک کند؛ برای همین، عده‌ای روش‌های نرم مثل امر به معروف و نهی از منکر را پیشنهاد کردند که برخی حوادث پس از آن، کارایی این روش را هم دچار تردید کرد.

برای همین است که حالا باید با کمی وسواس و دقت نظر به مساله عفاف و حجاب نگاه کرد چون بد کار کردن در این حوزه به اندازه بی‌توجهی به آن ضرر دارد.