فتح یک جام، کمترین انتظار از استقلال

همیشه کارکردن در تیم‌های پرطرفدار و مدعی سخت است و استقلال هم از این قاعده مستثنی نیست.

از این نظر که این فصل باید بیشتر بازی می‌کردیم حق را به شما می‌دهم.

خیر، داشتم می‌گفتم. علاوه بر همه این مسابقات سنگین...

خب سنگین به این خاطر است که همه از ما توقع دارند. ما استقلال هستیم و صدها و هزاران منتقد داریم. کافیست در یک بازی خانگی مساوی کنیم آن وقت است که ده‌ها مقاله و برنامه ورزشی تدارک دیده می‌شود تا ریز‌ریز مسائل تیم ما را از بالای باشگاه گرفته تا آن پایین‌ترین نفرات تیم‌مان مورد نقد قرار دهند؛ نقدهایی که انصافا همه‌شان هم نقد نیستند.

انتقادهای مغرضانه و بی‌پایه و اساس.

صددرصد، اما مخالف به معنی مخالف واقعی اگر باشد مشکلی نیست. باور کنید برخی اوقات نقدهایی را در مورد تیم‌مان شاهد هستیم که دم دکان هیچ عطاری نمونه‌اش را پیدا نمی‌کنید. من آدم انتقادپذیری هستم و از این مساله که کسی اشکال کارم را بگوید خوشحال هم می‌شوم، اما در مقاطعی در این فصل ما شاهد بودیم که برخی با ما دشمنی می‌کردند.

نمی‌دانم! اصلا نمی‌دانم چرا، بحث سهم‌خواهی است؟! بحث حسادت است؟! نمی‌دانم چرا، اما باور کنید که همه انتقادها برای بهبود روند کار استقلال نبود و عده‌ای از ریشه مخالف این تیم و این سرمربی و مدیرعامل باشگاه بودند و هنوز هم به کارشان ادامه می‌دهند.

این مسائل البته برای بازیکنان زیاد مشکل‌ساز نیست، چون ما بیشتر درگیر بازی‌ها و مسابقاتمان هستیم، اما همین که افسردگی سرمربی و کادر مدیریتی‌مان در باشگاه می‌بینیم به هر صورت روی ما هم تاثیر می‌گذارد و این برای ما خوب نیست، تا آن که یک سرمربی سرخوش و امیدوار را در تمرینات ببینیم. گرچه انصافا آقای مظلومی همواره سعی می‌‌کردند که ناراحتی‌هایشان بابت این مسائل را به بچه‌ها منتقل نکنند، اما خب ما هم که بچه نیستیم و از بیرون هم مطلعیم.

این هم از الطاف خداوند بود که توانستیم به‌رغم تمام فشارها یک جام باارزش و سهمیه لیگ قهرمانان آسیا را بگیریم.

صددرصد. ما در اول فصل تیم خوبی بستیم و انتظار کسب یک جام، البته به نظر من حداقل انتظار از این استقلال بود.

دلیل اصلی‌اش بار تجربی بالای بازیکنانمان بود. مطمئن باشید که اگر میانگین تجربی نفرات استقلال اندکی از این کمتر بود حتی ممکن بود لطمات جبران‌ناپذیری به تیم‌‌مان وارد شود.

خیر، نشد چون ما همه سرد و گرم چشیده بودیم و از درون دروازه‌مان تا نوک خط حمله که آرش برهانی باشد همه نفرات تیم یا بهتر است بگویم اکثر نفرات باتجربه بودند و در مواجهه با این همه انتقادات غیرمنطقی به خوبی برابرشان ایستادگی کردیم.

به همان دلیل که گفتم چون نفرات باتجربه بیشتر بودند مسائل به‌راحتی جمع می‌شد. چون این قبیل نفرات هم وقتی آرامش باتجربه‌ترها را می‌دیدند آرام می‌شدند و مشکلی احساس نمی‌کردند.

در آن مورد که پرسیدید فصل سختی بود یا نه می‌خواستم به این نکته اشاره کنم که به دلیل برگزاری اردوهای متعدد تیم ملی و مسابقات دوستانه و رسمی با حریفان آسیایی این مساله هم اسباب فرسوده‌شدن تیم استقلال را فراهم کرد.

فقط بحث ملی‌پوش داشتن نبود. بحث این بود که اکثر دعوت‌شده‌های استقلال فیکس یا یار تعویضی تیم ملی بودند و این مساله سبب می‌شد که وقتی ما به اردوی تیم ملی دعوت می‌شدیم نه‌تنها استراحت نمی‌کردیم، بلکه دوباره از اول تمرین می‌کردیم و مسابقه می‌دادیم و دوباره هنوز به اردوی استقلال برنگشته باز باید در لیگ برتر یا جام حذفی به میدان می‌رفتیم. حالا تصور کنید چنین تیمی چطور توانست جام حذفی را بگیرد.

آن برد واقعا ارزش یک جام را داشت. چون دیده‌ام که هواداران بعضا به ما می‌گویند که اگر در دربی برنده شویم آنها دیگر جام و قهرمانی نمی‌خواهند، اما این بار و در جام حذفی ما با حذف پرسپولیس به فینال هم رسیدیم و توانستیم شاهین بوشهر را مغلوب کنیم.

یک جور دیگری خوشحال بودم. همان‌طور که اشاره کردم، ما در این فصل خیلی‌خیلی تحت فشار بودیم. هم از نظر مسابقات که گفتم 2 بازی اضافی هم در لیگ قهرمانان برای پلی‌آف انجام دادیم و هم از نظر حواشی بیرونی که استقلال را بشدت تحت فشار گذاشته بود. آن جام خیلی به ما چسبید و خستگی تمام آن روزها و شب‌های دشوار را از تن‌مان به در کرد. گرچه از فردای همان روز برای بازی اول فروردین استارت زدیم.

واقعا همین‌طور است. ما با ذوب‌آهنی مسابقه دادیم که این سال‌ها در آسیا همواره جزو مدعیان کسب عنوان قهرمانی بوده است و پس از آن هم با تیم الاتفاق بازی کردیم که برانکو سرمربی‌اش بود و بخوبی ما را می‌شناخت. آن دو بازی مثل یک تورنمنت کوچک سه‌جانبه بود که استقلال با قهرمانی در آن مسابقات به لیگ قهرمانان رسید و به همین خاطر است که می‌گویم این فصل خیلی برایمان سخت و سنگین بوده است.

وای ... ! استراحت؟! یعنی وقتی اسمش را می‌شنوم، دلم می‌رود. البته من ذاتا آدم تنبلی نیستم، اما واقعا به یک استراحت حسابی یکی دو هفته‌ای نیاز دارم تا خستگی این مدت را از تن بیرون کنم.

البته این در شرایطی است که آقای کرش مرا به تیم ملی دعوت کند، اما این مساله یک امر اجتناب‌ناپذیر است. چون مسابقات حساس ما (ایران) با تیم‌های مرحله پایانی مقدماتی جام جهانی از خرداد شروع می‌شود و برای رویارویی با آنها باید اردوهای تیم ملی از پایان لیگ برتر شروع شود.

هیچ چیز مشخص نیست.

بله، از ناحیه عضله همسترینگ دچار پارگی شدم.

کاملا خوب شده بودم و هیچ اثری از آسیب‌دیدگی نداشتم. فکر کنم مقابل نفت آبادان بود که به زمین رفتم و همان ابتدای ورودم متوجه شدم که دوباره عضله‌ام درد گرفت و این بار پارگی‌ام بیشتر شد.

خیر، به هیچ وجه! این‌که کادر فنی استقلال را مقابل کادر پزشکی تیم ملی و بالعکس آن قرار می‌دادند، سبب شده بود تا انرژی ما بیشتر از آن‌که صرف تیم و رفع مشکلات خودمان شود، ذهن کادر فنی‌مان را به سمت این قبیل مسائل می‌کشاندند.

بله، یک اتفاق عجیب که آن هم از بدشانسی‌ام بود. متاسفانه چشمم عفونت کرد و در حالی که این قبیل عفونت‌ها 2 شبه رفع می‌شود، چشم من 8، 9 روز با این مشکل همراه بود و حسابی کلافه‌ام کرد.

در آن مقطع برایم مشکل‌ساز شد، اما پس از رفع آن عفونت، آزمایش دادم و شکر خدا هیچ مشکلی نداشتم.

کار سختی بود، اما چون خواستم، توانستم.

چرا، آنها راضی نمی‌شدند، اما من خودم می‌گفتم که می‌توانم بازی کنم.

یادم نیست برابر چه تیمی بود، اما در تهران نبودیم اواسط بازی در محوطه جریمه حریف توپ زیر پایم بود و دروازه در برابرم، اما چون دید کافی نداشتم، یک ضربه نه‌چندان دقیق به توپ زدم.

اصلا دوست ندارم خودم را از حرکت بیندازم. دوست دارم دائم در کار و تلاش و تمرین و مسابقه باشم.

تا حد توانم یا آنجا که به من نیاز باشد، به هیچ وجه کوتاهی نمی‌کنم و در امور خانه هم در خدمت خانواده هستم.

اوایل فصل، شناخت کافی از هم نداشتیم و حتی در مقاطعی فقط من در ترکیب قرار می‌گرفتم، اما پس از مدتی کادر فنی با تدابیری جدید از هر دوی ما در ترکیب استفاده کرد و کم‌کم توانستیم به نوع کار هم آشنا شویم.

دقیقا، ما تقریبا به هماهنگی لازم دست پیدا کرده‌ایم و وقتی من به سمت وسط متمایل می‌شوم او پشت سرم را در جناح راست پر می‌کند و من هم وقتی او جلو می‌رود تا توپ را ارسال کند جای خالی پشت سرش را پر می‌کنم.

من کوچک‌تر از آن هستم که در مورد فوتبال بازیکنان استقلال حرف بزنم. این را باید از کادر فنی بپرسید اما در مورد شخصیت خود علی باید بگویم پسری مودب و محترم است که ارتباط دوستانه‌ای هم با خود من دارد.

دلیل اصلی او مشکلات خانوادگی‌اش بود و من هم در همین حد از ماجرا خبر دارم.

من فقط همین قدر می‌دانم.

من بی‌اطلاعم.

خیر! من در استقلال و سپاهان شاگردشان بودم و در هر دو تیم هم همراه آقای قلعه‌نویی قهرمان لیگ برتر شدیم.

هر دوی این عزیزان جزو اسطوره‌های باشگاه استقلال و برای من و طرفداران این تیم محترم هستند. سبک و سیاق کارشان هم مختص خودشان است. به همین خاطر قیاس این دو مربی با یکدیگر هیچ فایده‌ای ندارد و فکر می‌کنم هر دو نفر از بهترین مربیان حال حاضر ایران هستند. کارنامه‌شان هم مشخص است.

من با استقلال قرارداد دارم و امیدوارم شرایط به گونه‌ای رقم بخورد که بتوانم به فعالیتم در این تیم ادامه دهم.

سوالی نپرسیدید.

این‌که ما انتظار این را داشتیم که سرانجام پس از این همه برد متوالی استقلال بغض فروخورده پرسپولیسی‌ها بترکد و یک بار هم ما بازنده شویم، اما انصافا انتظار این نوع باخت را نداشتیم. حداقل خود من انتظارش را نداشتم و همیشه منتظر یک شکست 2 بر یک یا 3 بر 2 در شرایط عادی بودم.

خیر، ما از یک تیم 10 نفری 3 گل خوردیم. آن هم در شرایطی که 2 بر صفر از پرسپولیس پیش بودیم.

شاید این مساله دلیل اصلی باخت ما بود. گرچه نباید از انگیزه بالای بچه‌های پرسپولیس هم غافل شد.

همه‌شان، بویژه علی کریمی و مهدی مهدوی‌کیا. این دو نفر پس از 10 نفره‌شدن پرسپولیس تازه قدرت گرفتند و انگار مطمئن شدند که بازی را خواهند برد.

این نکات را پس از آن که فیلم بازی را نگاه کردم بهتر متوجه شدم.

او هم آن روز، روزش بود و هر چه توپ به سمت چارچوب دروازه ما زد، گل شد. خلاصه که آن روز به خودمان باختیم نه به پرسپولیس. یعنی اگر ما پس از زدن گل دوم بازی را تمام شده تصور نمی‌کردیم شاید به گل‌های سوم و چهارم هم می‌رسیدیم اما وقتی حریف را 10 نفره و 2 گل عقب‌تر از خودمان دیدیم نوعی اعتماد به‌نفس کاذب سراغ‌مان آمد و همان بلایی که از آن هراس داشتیم بر سرمان آمد.

البته. بالاخره این نوار باید جایی قطع می‌شد. چون پرسپولیس هم تیم کوچکی نیست و انصافا در مسابقات قبلی هم آنها بازنده محض نبودند و ما تیم برتر میدان بودیم، اما سرانجام این روند در پنجمین بازی رسمی متوقف شد.

فکر می‌کنم ما در گروه‌بندی مرحله پایانی مقدماتی جام‌جهانی قرعه خوبی آوردیم.

کره جنوبی و ازبکستان.

لبنان و قطر هم قطعا برای اوت شدن نیامده‌اند. اما هرچه باشد نسبت به آن دو تیم (کره و ازبکستان) سطح فوتبال پایین‌تری دارند.

ما قطعا 2 بازی سخت را در مقابل کره و ازبکستان پیش رو خواهیم داشت. همچنین این احتمال هم هست که ما در قطر یک بازی دشوار داشته باشیم.

چاره‌ای جز این نداریم. اگر نخواهیم از سد این حریفان بگذریم باز هم باید صبر کنیم تا 4 سال دیگر که تازه به چنین جایگاهی برسیم و آن‌وقت است که همه آرزوهایمان، زحماتمان و تلاش‌هایمان به هدر رفته است و این اصلا خوب نیست.

صددرصد، آنها هم به فکر رسیدن به جام‌جهانی هستند. به همین خاطر است که ما نباید هیچ چیز را به اما و اگر و مثلا دور برگشت
بسپاریم.