حرف زدن، اما نه مثل بلبل

آن را یک بیماری می‌دانید یا فکر می‌کنید کودکتان برای جلب توجه خودش را لوس می‌کند. اگر کودک شما لکنت‌زبان دارد، این مقاله به شما کمک می‌کند در مورد او درست تصمیم بگیرید.

اختلال در گویش دلایل گوناگون و بعضا پیچیده‌ای دارد که از جمله می‌توان به مشکلات مغزی و اختلالات دستگاه شنوایی اشاره کرد، اما آنچه می‌خواهیم در این بخش از آن یاد کنیم، اختلالی است که بیش از هر چیز ناشی از مسائل عاطفی است. شوک در اثر ترس یا ضربه روحی و نیاز به توجه و فشارهای روانی از جمله دلایلی است که می‌تواند اختلال در گویش را سبب شود.این اختلال معمولا از​ 2 تا 4 سالگی، یعنی سن آغاز سخن گفتن شروع می‌شود. تقریبا از هر صد کودک، یک نفر مبتلا به لکنت‌زبان است.اما 80 درصد همه کودکانی که به نحوی دچار لکنت بوده‌اند، بتدریج به صورت عادی صحبت می‌کنند.

گاهی اوقات تاخیر در زبان منشا عاطفی و هیجانی دارد و این نوع اختلال معمولا به دلیل هیجانات شدید و ضربه یا شوک‌های عاطفی در کودک عارض می‌شود. این قبیل اختلالات تکلمی را گاهی نیز لالی عاطفی یا سکوت مرضی می‌گویند. این‌گونه نارسایی‌های تکلمی در میان کودکانی که در محیط پرتشنج قرار دارند، بیشتر است.

در مواقع زیادی، اختلال تکلمی کودک خود یک نشانه بارز و علامت قابل توجهی از اضطراب و تعارضات درونی است. شرم، ترس و احساس گناه، بار فشار و اضطراب شما را برای ادا کردن جمله‌ای که قرار است بگویید، بیشتر می‌کند.

کودکی را تصور کنید که تمام شب درس‌هایش را مرور کرده که فردا سربلند باشد، ولی وقتی جلوی کلاس می‌ایستد و مضطرب می‌شود، دوباره لکنت زبان می‌گیرد و بعد از چند دقیقه سخت و طاقت‌فرسا بچه‌ها مسخره می‌کنند و زیرزیرکی می‌خندند و معلم می‌گوید بنشین. این خاطره را همه بچه‌هایی که همکلاسی لکنت‌داری داشته‌اند، می‌شناسند.

اکنون عده‌ای از متخصصان با هیپنوتراپی این اختلال را درمان می‌کنند و خاطرات بد ناشی از این مشکل را می‌زدایند، اما این شیوه برای بزرگسالان موثر است.برای کودکان، آرامش و دوری از محیط پراسترس و فشارهای روانی، مهم‌ترین چیز است.

تمرین مهارت‌های تلفظ و آرامش هنگام صحبت، پرورش قدرت تفکر و بیان به طور همزمان و دریافت صحیح و سپس بیان صحیح برای کودکان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

استفاده از دارو برای کاهش هیجانات عاطفی که یکی از عوامل لکنت است، روش دیگری است که مورد استفاده قرار می‌گیرد. رفتاردرمانی نیز به کمک بیماران مبتلا به این عارضه می‌آید.

والدین باید کودک را تشویق کنند که صحبت کنند و خود نیز برای او صحبت کنند و قصه بگویند.حرف کودک را هر چقدر که طول می‌کشد، قطع نکنید و به او بفهمانید برای شنیدن صحبت‌هایش وقت کافی دارید و لازم نیست به خودش فشار بیاورد.

جملات را به بخش‌های کوتاه کوتاه کلمات تقسیم کرده و به او بیاموزید که بین این کلمات یک نفس بکشد.

بدون شک مهم‌تر و مفیدتر از روش تنش‌زدایی یا انبساط روانی ـ عضلانی عمومی، انجام تمرینات مربوط به تنش‌زدایی از عضلاتی خاص مثل عضلات لب‌ها و دهان است. به عبارت دیگر وقتی جایی که بیشتر دچار تنش عضلانی است، باید شل کردن آن را هنگام صحبت کردن بیاموزید. منبسط و منقبض کردن دستگاه گویایی از اهمیت خاصی برخوردار است، زیرا شخص قادر خواهد بود به دنبال تمرینات فوق این عضلات را به هنگام صحبت کردن راحت (شل) کند. تمرین ورزش‌های ساده بدنی برای کاهش تنش‌های عضلانی توصیه می‌شود، زیرا برای سلامت عمومی بدن مفید است و می‌تواند سهم بسزایی در تقویت اعتماد به نفس افراد داشته باشد؛ همان چیزی که افراد لکنتی سخت به آن نیازمندند.

یکی از بهترین راه‌های رسیدن به هدف، آرام و شمرده صحبت کردن است.متخصص گفتاردرمانی در مورد شیوه‌هایی که می‌توانید با آن، بهبود فرزندتان را تسریع کنید، به شما کمک خواهد کرد.