تو بابای خوبی نیستی

خیلی از ما در برزخی از باید‌ها و نباید‌های دیدن یا ندیدن و همراه شدن یا نشدن با دنیای ارتباطات گیر کرده‌ایم. خیلی از ما درست یا غلط، بهینه یا غیربهینه و خلاصه هر طوری که شده خودمان را با برخی عناصر و مظاهر ارتباطاتی وفق داده‌ایم.

اما انگار هر روز ـ روز از نو و روزی از نو ـ مصداقی جدید از این مظاهر فضای زندگی ما را در برمی‌گیرد و این دربرگیری نگرانمان می‌کند.

زمانی از دست موجودی ناشناخته به نام ویدئو نگران بودیم. زمانی و هنوز هم ماهواره نگرانمان می‌کند و وامصیبتا داریم که چه کنیم با هجوم انواع و اقسام شبکه‌های ماهواره‌ای.

زمانی و هنوز هم، نگرانیم که فرزندانمان ـ اگر به حال خودشان بگذاریم ـ دلشان می‌خواهد صبح تا شب و شب تا صبح، پای بازی‌های رایانه‌ای بنشینند. نگرانیم که آخر و عاقبت نشستن پای این بازی‌ها چیست؟

برخی، شاید هم بسیاری از ما با عناصر دنیای ارتباطاتی که بیشتر آنها وارداتی و چه بسا غیرمنطبق با فرهنگ سنتی ماست، بیگانه و نگران آشنا شدن جوانان و فرزندان خود با آنها هستیم. اما آیا نگرانی به تنهایی برای ما و نگرانی‌هایمان کفایت می‌کند؟ آیا خود ما تکلیفمان با این عناصر روشن است؟ آیا حکایت ما ـ بزرگ‌ترها ـ در مقابله با آنچه آن را برای فرزندانمان نمی‌خواهیم اما خودمان به آن راغب هستیم: حکایت هم خدا را خواستن و هم خرما را خواستن نیست.

حکایت داشتن یک بچه مدرسه‌ای و محصل کلاس سوم یا چهارم ابتدایی و گوشی تلفن همراه به دست او دادن، از جمله همان حکایت‌هاست که شاید شما هم آن را شنیده‌اید یا دیده‌اید یا حتی خود شما انجام دهنده آن بوده‌اید و هستید.

تلفن همراه پدیده‌ای نسبتا جدید و فراگیر است که اینک همه‌جا می‌توان آن را براحتی یافت و نگرانی‌های جدیدی برای ما ایجاد کرده است.

حکایت این نوشتار از آنجا آغاز می‌شود که فرزندی 9ساله به منزل می‌آید و می‌گوید: بابا جون، امروز شماره تلفن دوستم رو گرفتم که بهش زنگ بزنم. تازه پیامک هم می‌دم بهش.

و پدری که خود نگران عناصر ارتباطاتی و بد و خوب آنهاست، نگرانی دیگری به سراغش می‌آید: آیا گوشی تلفن همراه دادن به دست بچه 9 ساله از سوی پدر و مادرها کار درستی است؟ چه باید کرد وقتی فرزندی به منزل می‌آید و می‌گوید: باباجون اگه برای من زوده چرا پس برای دوستم زود نیست. بابا جون، تو دیگه بابای خوبی نیستی... آیا بد یا خوب بودن عناصر دنیای ارتباطات ماهیتی و ذاتی است؟

آیا این ما نیستیم که می‌توانیم در مقابل این پدیده‌ها فرزندان و کودکان خود را هدایت و راهنمایی کنیم؟

صولت فروتن -‌ جام‌جم