برونو متسو: ژاپن و استرالیا به جام‌جهانی می‌روند

پیش از آن هم 15 سالی بود که مربیگری می‌کردم. هر چند بخشی از آن فقط به عنوان کمک‌مربی در تیم‌های باشگاهی فرانسه بود، با این حال آنچه در آن سال در کره جنوبی و ژاپن (محل برگزاری رقابت‌های جام‌جهانی) روی داد، اتفاقی استثنایی بود که اصلا پیش‌بینی‌اش را نمی‌کردم. همان‌قدر که آن واقعه و صعود تیم ملی سنگال تا مرحله یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی باعث شهرت و اعتبار من شد، از نظر آموزش هم برای من مفید بود و خیلی چیزها را که الان می‌دانم، همان سال در اوج فشار کاری در جام‌جهانی یاد گرفتم. ما یک جمع متحد و کاملا مصمم بودیم و همه می‌خواستیم پیروز شویم و تمام نیروهایمان را در این راه به کارگرفتیم. ما حتی از وقتی مجوز حضور در دور نهایی آن جام را کسب کردیم، روی این مساله به توافق رسیده و با یکدیگر عهد بسته بودیم تا در شرق آسیا بدرخشیم و آن هم در رقابتی که نخستین مرتبه حضور سنگالی‌ها در مراحل نهایی جام‌های جهانی به شمار می‌آمد.

یک مساله که خیلی به ما کمک کرد تا در آن رقابت‌ها بدرخشیم. این بود که هیچ‌کس روی ما حساب نمی‌کرد و کمتر کسی باور داشت ما آن نتایج را بگیریم. ما در گروهی قرار گرفتیم که 3 تیم بزرگ و مدعی فرانسه، اروگوئه و دانمارک در آن جای داشتند که در میان آنها فرانسوی‌ها عنوان‌دار دوره قبلی بودند. در یک دوره جام‌جهانی بسیاری از مسائل تاثیرگذارند و وارد محاسبات می‌شوند. این که در میان آن تیم‌های مدعی، کسی روی ما حساب نمی‌کرد، به نفع ما تمام شد زیرا توانستیم راحت‌تر و بدون استرس بازی کنیم و باعث غافلگیری حریفان شویم. ما هم ترسی از دیگران نداشتیم و دلیلی هم وجود نداشت که از شرایط موجود بهراسیم. ما چیزی برای از دست دادن نداشتیم و در نقطه مقابل هر چه داشتیم ارائه کردیم. وقتی در بازی اول فرانسه‌ای را بردیم که دوره قبل جام‌جهانی را فتح کرده بود، بازیکنان ما صاحب شخصیت و روحیه‌ای عالی شدند و آنچنان بزرگ شدند که انگار هر کدام 4 متر قد دارند! از آن پس با قدرت و امید بیشتری بازی کردیم و این‌چنین بود که امتیازات لازم برای صعود را از 2 بازی بعدی‌مان در برابر اروگوئه و دانمارک گرفتیم و جایی برای بحث و شک نماند. سپس در شروع مرحله حذفی، سوئد هم مغلوب و اسیر جاه‌طلبی‌های ما شد ولی بعد از آن حرف‌ها و خبرها درباره ما بیش از حد شد و ما از هر بابت مورد تحسین قرار گرفتیم و همین مساله باعث شد آرامش و تمرکز ما روی کارمان از دست برود و آن‌‌گونه به ترکیه در مرحله یک‌چهارم نهایی ببازیم و حذف شویم. در روزهای قبل از آن دیدار، اخبار و برنامه‌های متعددی از رسانه‌های جهانی پخش و در آنها نوید صعود یک تیم آفریقایی به مرحله نیمه‌نهایی داده شد که پیشتر هرگز رخ نداده بود و البته بعد از آن هم اتفاق نیفتاده است. گاه در بازی‌های فوتبال و از جمله دیدارهای مهم با تکیه بر کوچک‌ترین اتفاق‌ها و براساس جزئیات و توجه یا بی‌توجهی به این‌گونه امور سرنوشت و نتایج نهایی ترسیم می‌شود و این چیزی بود که ما در مسابقه با ترکیه از آن غافل ماندیم و چوبش را خوردیم؛ هر چند از منظر کلی و با احتساب 5 مسابقه‌ای که در آن جام برگزار کردیم، عالی ظاهر شدیم و شاید از دیدگاه تمام جهانیان و متخصصان نمره قبولی گرفتیم.

بعد از اتمام کارم در العین باز نیاز به چالش‌هایی تازه را در وجودم حس می‌کردم و از آنجا بود که راهم به الغرافه قطر و سپس الاتحاد عربستان باز شد و سرانجام نوبت به تیم ملی امارات رسید؛ قهرمانی‌ای که من با این کشور در جام خلیج‌فارس سال 2006 کسب کردم، اولین قهرمانی این کشور در این مسابقات بعد از 33 سال انتظار بود. این پیروزی نه‌فقط حاصل کار من بلکه زحمات تمام بازیکنان و مسوولان فوتبال امارات بود، بعد از آن هم قطر به سراغ من آمد.

فکر می‌کنم استرالیا و ژاپن تحت هر شرایطی و با این‌که همگروه شده‌اند، بالا بیایند، زیرا کلاس کارشان از همه بالاتر است و بعد از آنها نگاه من بیشتر به کره جنوبی و ایران است که بازیکنان باتجربه‌ای دارند، البته نمی‌توان از شگفتی‌سازان ازبکستان و عراق و اردن هم غافل ماند.

برنامه‌ای عاجل برای ترک الغرافه و کشورهای غرب آسیا ندارم و فعلا در همین منطقه خواهم ماند. با این حال فکر می‌کنم روزی نه‌چندان دور به کشورم بازگردم و یک‌بار دیگر آنجا به مربیگری یک تیم باشگاهی مشغول شوم. خاطرات کار در باشگاه‌های والن‌سی‌ین، سلان ولیل در آنجا، هنوز در ذهنم تازه است.

سایت فیفا / وصال روحانی