در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
بارتولمیو دیاز پرتغالی نخسیتن دریانوردی بود که در سال1488 میلادی به جنوبی ترین نقطه آفریقا رسید.وی چنان خاطره بدی از این منطقه پیدا کرد که آنجا را دماغه توفان یا ناامیدی نامید.
اما پادشاه پرتغال که از این کشف به وجد آمده بود و می خواست یک سفر دریایی را به آسیای سرشار از ادویه ترتیب دهد ، این منطقه را دماغه امیدنیک نامگذاری کرد.
چند سال بعد ، در سال 1497 میلادی واسکودوگاما یک دریانورد دیگر پرتغالی موفق شد با عبور از دماغه امیدنیک قاره آفریقا را دور بزند و خود را به هندوستان برساند.این آغاز یک تجارت پر رونق بود.
در زمان کشتی های بادبانی دور زدن قاره آفریقا دستکم 6 ماه طول می کشید.توسعه ارتباط دریایی میان اروپا و هندوستان ، اروپایی ها را تحریک کرد تا برای تامین مواد غذایی تازه و آب یک پایگاه را در دماغه امیدنیک ایجاد کنند.
هلند در آن زمان در عصر طلایی خود به سر می برد.
ناوگان تجاری هلند دریاهای جهان را تا اندونزی و ژاپن می پیمودند و این کشور تصمیم گرفت در دماغه امیدنیک یک پایگاه ایجاد کند.
در سال 1648 میلادی یکی از کشتی های هلندی در نزدیکی دماغه امیدنیک در یک خلیج واقع در پای یک کوه به ارتفاع1000 متر غرق می شود.
ملوانان کشتی به مدت یکسال از محصولات غذایی این منطقه استفاده می کنند تا اینکه با یک کشتی دیگر هلندی به میهن بازمی گردند.
ناخدای این کشتی ایجاد یک مهاجرنشین در این منطقه حاصلخیز با آب و هوای مدیترانه ای را مطرح می کند.
کمپانی هلندی هند شرقی یک ناوگان شامل پنج فروند کشتی به فرماندهی ناخدا یان وان ریبیک را به همراه 90 مهاجر به این منطقه اعزام می کند.
مهاجران یک قلعه کوچک را در ساحل این خلیج ساخته و به کشاورزی می پردازند.آنها کشاورزان پروتستان بودند اندکی بعد پروتستان های دیگری از هلند و فرانسه به آنها می پیوندند و جمعیت آنها بیشتر می شود.
قلعه کوچک گسترش می یابد و با افزایش مهاجران آنها زمین های بیشتری را تصرف می کنند.
به این ترتیب در روز ششم آوریل سال 1652 میلادی دریانوردان هلندی یک مهاجرنشین کوچک را در نزدیکی دماغه امیدنیک تاسیس می کنند.این قلعه کوچک منشأ پیدایش شهر کیپ تاون و کشور آفریقای جنوبی می شود.
بهرام افتخاری
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: