والیبال ایران آسیا را به تسلیم واداشت

حضور خولیو ولاسکو، مربی سرشناس والیبال دنیا به عنوان سرمربی تیم ملی ایران با شروع ناگواری همراه بود چون در بهار سال 90 و به دنبال آسیب‌دیدگی‌های پیاپی ملی‌پوشان والیبال، تیم ایران بنابر تصمیم فدراسیون‌ جهانی و کنفدراسیون والیبال آسیا یکباره مقابل تیم چین قرار گرفت تا تک‌دیدار حذفی (پلی‌آف) ورودی به رقابت‌های لیگ جهانی را در خاک این کشور برگزار کند. شکست ایران ناآماده و پرمصدوم از چینی‌ها، تیم ما را در یک قدمی رسیدن به آرزوی دیرینه خود یعنی ورود به لیگ جهانی ناکام گذاشت، ولی انگیزه‌ای جدی برای ولاسکو و دیگر ستاره‌های ملی‌پوش آفرید تا در رقابت‌های جام ملت‌های آسیا، جبران مافات کنند و در تهران پس از شکست همه حریفان، طعم شیرین نخستین قهرمانی جام ملت‌های آسیا را بچشند. این قهرمانی در حال به دست آمد که ولاسکو برای تقویت تیم خود با تجربه‌هایی که سال‌ها از تیم ملی دور مانده بودند و همین‌طور جوانانی را که در رقابت‌های جهانی جوانان و نوجوانان خوش‌ درخشیده بودند، هم به بدنه قبلی تیم ملی اضافه کرد. در حقیقت بازیکنان پا به سن گذاشته‌ای مثل سید امیر حسینی، فرهاد ظریف و سیدمهدی بازارگرد در کنار جوانانی مانند پوریا فیاضی، امیر غفور و آرش کمالوند جان تازه‌ای در کالبد تیم ملی دمیدند آنچنان‌که به دنبال قهرمانی جام ملت‌های آسیا (و کسب عناوین برتر پست‌های مختلف بازی) تیم ایران در رقابت‌های جام جهانی ژاپن هم نتایج عجیبی ثبت کرد و در برابر تیم‌های نامدار والیبال اروپا و جهان نتایج غیرقابل تصوری به دست آورد و موفق به شکست صربستان و لهستان شد. پیروزی ایران در برابر مصر، طی برگزاری همین مسابقه‌ها هم در حالی به دست آمد که در سال‌های اخیر، مصری‌ها شکست‌های تلخی نصیب ما کرده بودند. پیروزی بر ژاپن میزبان هم در روز نخست مسابقه‌ها نشان دیگری از پیشرفت مشخص والیبال ایران بود، هرچند اواخر بازی‌ها بنا به دلایل فیزیکی یا روانی، تیم ما دچار چنان افتی شد که حتی حریف تیم بالنسبه کوچک‌تری مثل چین هم نشد و براحتی بازی خود را در 3 ست پیاپی به چینی‌ها واگذار کرد تا ناکامی ما در دیدار پلی‌آف ورودی به لیگ جهانی در برابر این حریف آشنا، تکرار شود.

جدای از عملکرد تیم ملی والیبال که برنامه‌های ویژه‌ای برای نخستین راهیابی خود به المپیک تدارک دیده است، والیبال باشگاهی ما هم روندی فعال ولی نه رو به جلو را پشت سر گذاشت.

پس از تکرار قهرمانی پیکان در لیگ برتر 90 ـ 89 و سپس جام باشگاه‌های آسیا، این باشگاه نتوانست موفقیت‌های 2 سال گذشته خود در مسابقه‌های قهرمانی باشگاه‌های جهان را تکرار و به مرحله نیمه‌نهایی این مسابقه‌ها صعود کند. این در حالی بود که تا چند روز پیش از شروع این مسابقه‌های مهم، به دلیل اعلام انحلال تیم والیبال باشگاه پیکان حضور این تیم در رقابت‌های قهرمانی جهان ملغی اعلام شده بود! در حقیقت پیکانی‌ها با اعتراض به مهاجرت بازیکنان مطرح خود به باشگاه‌های دیگر، اعلام انحلال کرده بودند. به لطف همین مهاجرت‌ها، امسال سرانجام لیگ دوقطبی ایران، شکلی چندقطبی به خود گرفت و با جان گرفتن تیم‌هایی نظیر گیتی‌پسند اصفهان، کاله آمل و ارومیه در کنار 2 قطب قبلی (پیکان و سایپا) رقابت‌های بسیار پایاپای و نزدیکی به وجود آمد که بر هیجان بازی‌ها افزود. هرچند تاخیر فراوان در شروع رقابت‌های لیگ برتر، موجب شتابزدگی فراوان در انجام این مسابقه‌ها شد، طوری که به دلیل انجام بازی‌هایی بسیار فشرده و متراکم، شمار زیادی از ملی‌پوشان والیبال ایران به مصدومیت‌های جدی و دوری طولانی‌مدت از میدان‌های والیبال باشگاهی روبه‌رو شدند.

با این اوصاف، سال 90 سالی بسیار پرفراز و نشیب در والیبال ایران بود که موفقیت‌های شگفت‌‌گونه آن، موجب همراهی وسیع و بی‌سابقه ورزش دوستان با تیم‌ ملی والیبال شد و امیدهای زیادی را برای نخستین راهیابی به المپیک و حتی کسب پیروزی‌های رویایی در المپیک لندن در دلشان زنده کرد.