من قربانی تصمیم خانواده‌ام هستم

نماینده دادستان در حالی بر گناهکار بودن این دختر تاکید دارد که هانیه مدعی است واقعیت را نگفته و آنچه حالا توضیح می‌دهد واقعیت است. هانیه به سوالات ما پاسخ می‌دهد:

چه مدتی بود با محمد ازدواج کرده‌ بودی؟

چندماهی می‌شد. اما خیلی با هم مشکل داشتیم.

من محمد را دوست نداشتم و نمی‌خواستم با او ازدواج کنم.

پدر و مادرم وادارم کردند. چون من یک ازدواج ناموفق داشتم خیلی به من فشار می‌آوردند. مادرم می‌گفت دیگر پسری پیدا نمی‌شود که با تو ازدواج کند و بهتراست همین موقعیت را قبول کنی. من هم مجبور شدم این کار را بکنم.

در آن زمان 15 سال بیشتر نداشتم. در آن ازدواجم هم پدر و مادرم خیلی دخالت کردند و من را وادار کردند با جوانی ازدواج کنم که دوستش نداشتم.

شوهرم مرد شکاکی بود مرتب مرا دنبال می‌کرد و فکر می‌کرد با کسی رابطه دارم. چون او را دوست نداشتم چنین فکری می‌کرد. خسته‌ام کرده‌بود نمی‌توانستم رفتارهایش را تحمل کنم. مرا کتک می‌زد.

ما عقد کرده ‌بودیم. هنوز سر زندگی خودمان نبودیم. البته ازدواجمان زیاد دوام نداشت و 2 هفته بعد از عقد، از هم جدا شدیم.

در شهرستان کوچکی مثل جایی که ما زندگی می‌کنیم جدا شدن برای یک دختر خیلی اتفاق بدی است و زندگی او نابود می‌شود. مادرم راست می‌گفت، محمد خیلی شجاعت به خرج داده ‌بود که با من ازدواج کرده ‌بود؛ اما من دوستش نداشتم و به خاطر خانواده‌ام هم نمی‌توانستم جدا شوم. ضمن این‌که من او را نکشتم. البته در جریان قتل او بودم اما محمد به دست من کشته نشد.

اعترافات اولیه‌ام درست نبود. نمی‌خواستم چند نفری را که در این قتل نقش داشتند درگیر کنم. اما بعد دیدم که این کار درست نیست و من باید واقعیت را بگویم.

من در محل قتل بودم و همه چیز را دیدم به همین خاطر هم می‌دانستم دقیقا چه اتفاقی افتاده‌ است.

دوستم فریبا می‌دانست که من شوهرم را دوست ندارم. او به من پیشنهاد داد که او را بکشم. بعد هم گفت دو نفر را می‌شناسد که حاضرند در برابر گرفتن پول شوهرم را بکشند. من از کشوی پدرم پول دزدیدم و به فریبا دادم. فریبا هم 2 مرد را آورد یکی از آنها افغان بود. نیمه‌شب آمدند و شوهرم را کشتند. من فقط یکی از آنها را شناسایی کردم. او افغان بود اسمش را می‌دانستم به دادگاه گفتم اما آنها حرفم را قبول نکردند.

من نمی‌دانم چه بگویم. شاید به این خاطر بود که او می‌خواست به من کمک کند.

من ترسیدم. آنها به من گفتند که اگر حرفی بزنی تو را هم می‌کشیم. من هم ترسیدم و سکوت کردم.

دارویی که به شوهرم دادم خواب‌آور بود. او حالش خوب نبود به همین خاطر دارو دادم.

می‌ترسیدم. فکر می‌کردم پای خودم گیر است و بدبخت می‌شوم.

اما او طراح اصلی نقشه بود. اصلا از او در مورد حرف‌های من تحقیق نکردند. دادگاه این حرف‌ها را قبول نکرد.

نمی‌دانم چه بگویم. آنها پسرشان را از دست داده‌اند. محمد جوان خوبی بود. او به من بدی نکرد و من خیلی متاسفم که به خاطر من چنین اتفاقی افتاده است . با این‌که من قتل را انجام ندادم اما امیدوارم مرا به خاطر اتفاقی که افتاد ببخشند.

من فکر می‌کنم این اشتباه پدر و مادرم بود. آنها نباید مرا این طور قربانی می‌کردند. من دوست داشتم درس بخوانم اما مادرم می‌گفت درس به دردت نمی‌خورد. آخرش باید شوهر کنی. آنها به جای من تصمیم می‌گرفتند و تصمیمشان را عملی می‌کردند. اگر آنها درست رفتار می‌کردند کار من به اینجا نمی‌رسید. حالا سرکلاس درس بودم و شاید هم می‌توانستم به دانشگاه بروم. آینده من به خاطر رفتارهای آنها از بین رفت.