سینما سن و سال نمی شناسد، کار بلدی می‌خواهد

معصومی می‌گوید این‌بار ‌ سراغ سینمای جنگ رفته و ظاهراً فیلم متفاوتی در این‌گونه سینمایی ساخته است. این کارگردان فیلم خود را یک اثر اجتماعی می‌داند که درباره بازگشت یک رزمنده پس از 8 سال از اسارت است. داستان خرس، یک داستان واقعی است.

معصومی در مورد انتخاب این سوژه می‌گوید: «سال 84 زمانی که مشغول تولید فیلم «رسم عاشق‌کشی» بودم، یکی از دوستانم مرا به نقطه‌ای دورافتاده در جنگل برد و قبری را نشانم داد. جمله‌ای که روی آن قبر نوشته شده بود که تنم را لرزاند! جانمایه شکل‌گیری این فیلم، همان جمله‌ای بود که روی سنگ قبر نوشته بود و فعلاً آن را برایتان نمی‌گویم تا خودتان فیلم را ببینید.»

کارگردان خرس، تولید این فیلم را 5 دی‌ سال گذشته شروع کرده و تا امروز طول کشیده. آخرین مراحل فنی آن هم یعنی تصحیح رنگ روی کپی یک فیلم چندی پیش به پایان رسیده است. معصومی می‌گوید: «من همیشه فیلم‌هایم را در زمستان می‌سازم و چون تولید فیلم‌هایم طول می‌کشد، ناخود‌آگاه به جشنواره سال بعد می‌رسد. این‌طور نیست که بخواهم فیلمم را لزوماً به جشنواره برسانم.»

از خسرو معصومی در مورد این نکته می‌پرسیم که آیا فیلمش شامل ممیزی‌ شده یا خیر. وی توضیح می‌دهد: «مواردی را به من گفتند که اصلاح کنم، اما متاسفانه الان دیگر نمی‌شود کاری کرد. خیلی دیر شده. اگر زمان صدور پروانه ساخت می‌گفتند، شدنی بود، نه الان که 10 روز مانده به شروع جشنواره فجر.

نکته‌ای که در مورد آن ممیزی وجود داشت، این بود که شخصیت فیلم من، ابتدا یک رزمنده طلبه بود. ولی دوستان گفتند بهتر است طلبه نباشد. یکی از کسانی که در این مورد تذکر دادند، آقای شورجه بودند.

ما آن طلبه‌بودن را حذف کردیم و شخصیت فیلم‌مان شد یک رزمنده نجار، بعد از دیدن فیلم گفتند اصلاً رزمنده نباشد! من دیگر نمی‌توانم الان کاری بکنم. اگر الان بخواهیم فیلم را تغییر بدهیم، شیرازه فیلم از هم می‌پاشد. به هرحال صحبت‌هایی با تهیه‌کننده فیلم شده که گویا نمایش عمومی آن پس از شرکت در جشنواره، منوط به اصلاحات مورد نظر دوستان است.»

معصومی در مورد ترکیب هیات داوران و انتخاب آثار در این دوره از جشنواره نیز می‌گوید: «به نظرم این ترکیب خیلی عالی است، چون همه از اهالی فن و کاربلدند. این‌که افراد سینمایی بیشتری در ترکیب هیات داوران و انتخاب فیلم‌ها حضور دارند، خیلی اتفاق خوبی است، گرچه باید این را هم بگویم که چندان از حضور 32 فیلم در بخش مسابقه راضی نیستم و این را به آقای خزاعی هم گفتم. معمولاً همه جا در جشنواره‌ها 21 یا 22 فیلم را انتخاب می‌کنند.

به نظرم حضور 32 فیلم، نقش هیات انتخاب را کم می‌کند. البته فیلمسازان باید به نظر این هیات انتخاب احترام بگذارند و نباید به فیلم‌ها سلیقه‌ای نگاه کنند. من خودم حس می‌کردم خرس در بخش بین‌الملل جا خواهد داشت، اما آن را از این بخش کنار گذاشتند که البته من تابع نظر هیات انتخاب هستم. آقای نعمت‌الله به من گفتند ما هم فیلمی به نام پریناز را برای این بخش انتخاب کردیم، اما نگذاشتند به آن راه پیدا کند! از این‌رو فکر می‌کنم نباید با آثار، سلیقه‌ای برخورد شود.»

نظر معصومی را درباره دبیری محمد خزاعی که می‌پرسیم، با لبخندی می‌گوید: «محمد خزاعی خیلی آدم مثبت، خوش‌فکر و زنده‌دلی است. سینمای ایران را خیلی دوست دارد و از این‌رو دلسوز این سینماست. آدم کاربلدی است. خود من در 2 جشنواره در کنار ایشان بودم و می‌دیدم که تمام سعی‌اش را می‌کند جشنواره را در شکل و قواره‌ای که باید باشد برگزار کند. خزاعی آدم دموکراتی است. اصلاً به قضایای جشنواره، سیاسی نگاه نمی‌کند. خیلی تلاش می‌کند که خدمات ویژه‌ای در اختیار همه باشد. مثلاً من شنیدم که قرار است در این ده روز جشنواره بیلبوردهایی در سطح شهر و تلویزیون‌هایی در ایستگاه‌های مترو، تیزر فیلم‌های حاضر در جشنواره را به صورت رایگان پخش کنند که این خیلی اتفاق خوبی است. به نظرم آقای خزاعی نسبت به داوران دوره‌های قبلی، گل‌ درشت‌تر است!»

خسرو معصومی در پاسخ به این سوال که «نظرتان در مورد غیبت پیشکسوتان و نامداران سینما در دوره سی‌ام چیست؟»، گفت: «اجازه بدهید امسال این شکل از برپایی جشنواره را هم شاهد باشیم، چون به نظرم سینما، سن نمی‌طلبد، شعور می‌خواهد. همه چیز در سینما بستگی به شعور و درک شما دارد و این‌که چقدر شما این کار را بلدید. مثلاً نگاه کنید که اصغر فرهادی 47 ساله نامزد اسکار می‌شود، اما خسرو معصومی 56 ساله تاکنون به مرز اسکار هم نرسیده است!».