جذب مخاطب کار مشکلی است

کیوان مدنی، تهیه‌کننده برنامه در این باره می‌گوید: برنامه شب‌‌نامه، یک فضای کلی در موضوعات مختلف است. در این حوزه‌ها موضوعات روز و مهم را به چند دسته تقسیم کرده‌ایم؛ موضوعاتی چون بهداشت و سلامت، خانواده، آموزش و اقتصاد، شهر و شهروندی. اینها تیترهای اصلی برنامه هستند که هر شب به مدت 45 دقیقه به آنها پرداخته می‌شود. او در ادامه می‌گوید: سعی می‌کنیم مسائلی را که مورد نیاز مردم است، در یک فضای آموزشی ارائه کنیم و در این زمینه، اطلاعات کافی و وافی در اختیار مردم قرار دهیم؛ مثلا اگر موضوع شهر و شهروند را مورد بررسی قرار می‌دهیم ابتدا بررسی می‌کنیم، در این زمینه شهروندان به چه موضوعاتی برای اطلاع‌رسانی شفاف نیاز دارند و بعد به این موضوعات در برنامه پرداخته می‌شود؛ موضوعاتی مانند فرهنگ آپارتمان‌نشینی که مردم در آن زمینه نیاز به آگاهی و آموزش دارند یا در جامعه معلولان و خیرینی که در این زمینه فعالیت می‌کنند، بررسی می‌کنیم که چقدر مورد اقبال و توفیق مردم بوده‌اند و این که تاکنون چه اقدامات مفیدی در جهت کاهش آسیب‌های اجتماعی انجام داده‌اند. البته این نکته را نیز مدنظر داریم که مسوولان هر کدام چه نقشی در این زمینه‌ها بر عهده دارند. مدنی که بیش از 20 سال است در مقام تهیه‌کننده در سیما حضور دارد در ادامه به این نکته اشاره می‌کند: این برنامه یک نگاه جامع دارد و آسیب‌شناسی می‌کند و ایده‌پردازی انجام می‌دهد و سعی می‌کند ایده‌ها را به نحوه اجرایی خودش برای مردم و مسوولان در یک زمان 45 دقیقه‌‌ای توضیح دهد. او می‌گوید: این برنامه در واقع مردم و مسوولان را تا حد زیادی به هم نزدیک می‌کند. وی درباره بخش‌‌های گنجانده شده می‌گوید: در این برنامه در ارتباط با موضوعات مورد نیاز، تصاویر را در زمینه‌های برنامه آماده می‌کنیم و در فضای استودیویی می‌آوریم و در یک فضای صمیمی و نزدیک به آن موضوع می‌پردازیم. مدنی در ارتباط با مخاطب برنامه می‌افزاید: مخاطب ما عامه‌ مردم هستند. ما عام جامعه را در نظر گرفته‌ایم. با توجه به این‌که در پاره‌ای موارد بزرگسالان هستند که مدیریت خانواده و جامعه را بر عهده دارند. لذا در بخش آموزش، خانواده و اولیا را نیز در نظر گرفته‌ایم اما در بخشی از این مدیریت کلان، مدیریت خرد را که همان جوانان هستند مطمح ‌نظر قرار داده‌ایم. در کلیت برنامه همواره پیام آموزشی در نهان موضوعات ما قرار دارد و قدرت عمل و قدرت اجرایی ماست. مدنی در ارتباط با دکور برنامه می‌گوید: طراحی دکور بر اساس سلول‌هایی است که می‌تواند کنار هم چیده شود و نقش ماهیتی و ادامه حیات داشته باشد و ما آن را با این ایده طراحی کردیم. همانند عکس‌هایی که نشان‌دهنده فضای موضوعی ما هستند، همین‌طور دست‌هایی که کنار هم قرار دارند و کنار هم نشسته‌اند تداعی‌گر همکاری، تعاون و همدلی است. او می‌گوید: ما موضوع مورد نظر خود را به صورت ایما و اشاره به مخاطب نشان داده‌ایم که با دقت در آن می‌تواند به مفهوم پی ببرد. او در ادامه اظهار می‌کند: هر روز فقط به یک موضوع می‌پردازیم. لذا به دلیل این‌که بتوانیم تک‌تک عناصر موضوعی متنوع را بیان کنیم، ممکن است در طول روزها‌ و هفته‌های آینده در شاخه‌‌های مختلف آن موضوع را ادامه دهیم. در ارتباط با انتخاب مجری هم باید بگویم انتخاب خوبی داشته‌ایم. ما به دنبال انتقال صحیح یافته‌های خودمان با توجه به منابع‌مان بودیم. احساس کردیم در یک گفت‌وگوی صریح و صمیمی، قدرت بیان و سرعت عمل بسیار تأثیرگذار است و بخوبی به آن توجه داشته‌ایم. او می‌گوید: در مصاحبه‌های 45 دقیقه‌ای عموما وقت کم می‌آوریم و شبکه به ما لطف می‌کند و زمان بیشتری می‌دهد و گاهی بیشتر از حد تعریف‌شده روی آنتن قرار داریم، اما قدرت انتقال آنقدر بالاست که این زمان دیده نمی‌شود.

جعفر خسروی متولد 42 است و مردم او را با اجرا در برنامه‌هایی چون روز از نو و تهران بیست به یاد می‌آورند. البته او سال‌هاست در صدا و سیما فعال است. وی از سال 62 کار خود را با رادیو شروع کرد و سپس وارد اجرای تلویزیونی شد. صراحت بیان و نوع خاص گفت‌وگوهای او از جمله نقاط تمایز کار اوست. خسروی در خصوص اجرای این برنامه می‌گوید: اجرا در شبکه آموزش، جزو اجراهای آزاد است. فکر می‌کنم فرصت خوبی برای کار بیشتر بود. این برنامه از حیث چالشی و مفهومی در گروه برنامه‌های گفت‌وگومحور شبکه آموزش شبیه ندارد و می‌دانم کار خوبی خواهد شد. او درباره نوع خاص اجرایش می‌گوید: به نظر خودم صریح صحبت نمی‌کنم و درباره خطوط قرمز برنامه می‌گوید: در این برنامه هیچ محدودیتی نداشته‌ام. از قبل و در خلال گفت‌وگو از مخاطب خود خواهش می‌کنم که اجازه دهد گفت‌وگو را من هدایت کنم و من به عنوان فرد غیرمطلع پرسش‌کننده باشم و او به عنوان مطلع پاسخگو است. او می‌گوید: طراحی پرسش ابزاری برای هدایت بحث است. طراحی بخش اعظم سؤالات بر عهده خودم است. آنقدر که من شبکه آموزش را دیده‌ام در برنامه‌های مختلف گفت‌وگو وجود داشته است اما این که یک برنامه صرفاً گفت‌وگو باشد و حول یک موضوع واحد و همین‌طور رویکرد مفهومی و چالشی وجود داشته باشد مشابهت نداشته است. او بر این باور است که گفت‌وگو یک مهارت است و در این باره می‌گوید: برای رسیدن به یک نتیجه در خلال یک گفت‌وگوی رسانه‌ای، معمولا کارشناس کسی است که جواب می‌دهد و ما مبتنی بر تجربه آموزش، کارشناسان سوال هستیم و کار ما و تخصص ما سوال کردن است. اگر کسی در این وادی کارشناس و در زمینه‌ای مطلع است، باید پاسخ‌دهنده باشد، نه پرسش‌کننده. بعضی‌ها بر این باورند که اجرا شکلی از هنر نمایش است. خسروی در این باره می‌گوید: اجرا شاید به واسطه دیده شدن در تلویزیون یا شیوه‌های دراماتیک در چیدن پرسش‌ها شکلی از نمایش باشد. در آن صورت می‌توان گفت قطعاً گفت‌و‌گو بخشی از نمایش است ولی این‌که گفت‌وگوی تلویزیونی کار نمایشی است، چنین اعتقادی ندارم. او در ارتباط با نام برنامه می‌گوید: این اسم از بین چندین نام انتخاب شده ولی ترکیبی غیرمعمول نیست. ترکیبی از شب (موقع پخش برنامه) و مخفف برنامه است. معمولا ما به هر پدیده رسانه‌ای نام برنامه می‌دهیم. به این ترتیب، مفهوم شب‌نامه به وجود آمده است. یعنی برنامه‌ای برای شب و آن معنای غیرمعمولش را ندارد.