شعر فارسی را تجسم بخشیده‌ام

این اولین بار نیست که من در آثارم به مدد این مضامین کار کرده‌ام. همیشه این طور بوده‌ام. یعنی همواره نوعی علاقه و دلبستگی در من نسبت به شعر کهن وجود داشته است. تا جایی که این دلبستگی توانسته برایم منبع الهامی‌ در خلق آثار باشد. منظورم این است که سال‌هاست چنین گرایشی داشته و همان را در قالب‌های مختلف هنری ادامه داده‌ام؛ چه در نقاشی‌ها و چه در آثار حجمی بنابراین، این میل و رغبت نسبت به ادبیات کلاسیک از دیروز و امروز در من شکل نگرفته و دفعی و لحظه‌ای نبوده است. احساس می‌کنم در شعر کهن، رمز و رازهایی نهفته است که باید به آنها پی برده شود.

بله. این تکنیک همان تلفیق کاغذ و چسب است و دارای سابقه طولانی در ایران است. مثلا قلمدان‌های قدیمی‌ با این تکنیک ساخته شده بودند، اما در حال حاضر این تکنیک تقریبا منسوخ است و دیگر کسی به آن شکل با این تکنیک کار نمی‌کند.

به نظرم رسید پاپیه ماشه یکی از تکنیک‌هایی است که از دیرباز در فرهنگ ایرانی وجود داشته و جای آن دارد که دوباره احیا و کار شود. البته سعی کردم آن را از شکل قدیمی‌‌ای که داشته خارج کرده و به نوعی با دنیای امروز تطبیقش دهم.

ببینید مخاطبان این نمایشگاه را اصولا دو سه طیف تشکیل می‌دهند. بعضی از آنها گرافیست، برخی نقاش و برخی هم دانشجویان دانشگاه‌های هنر هستند، اما نکته جالبی که دراین باره وجود دارد این است که اغلب مخاطبان بیش از محتوا به تکنیک کارها توجه دارند و مایل هستند بدانند این حجم‌ها براساس چه تکنیکی ساخته شده است. به عنوان مثال، من در کنار یک اثر حجمی ‌که شیری را نشان می‌دهد، بیت شعری نوشته‌ام که سعی داشتم مخاطب به محتوا و بطن آن شعر توجه کند. اما متاسفانه در این اثر هم بیشترین تمرکز مخاطب روی تکنیکی است که در ساخت این اثر به کاررفته است.

به نظرم هر کسی دارد در این زمینه کار خودش را می‌کند. در مجموع خوب است. زیاد درگیر این تعاریف نیستم و به نظرم فعالیت در هر زمینه هنری بیشتر سلیقه‌ای است.

بد نیست. همان‌طور که اوایل صحبتم هم گفتم این هنر مخاطب خاص دارد. افرادی متشکل از هنرمندان، دانشجویان، همکاران و بیشترشان هم تکنیکی به این مساله نگاه می‌کنند. یعنی اغلب مخاطبانی برای دیدن این آثار به این نمایشگاه می‌آیند که خودشان به چنین کارهایی اشراف دارند.

وادی حیرت یکی از وادی‌هایی که است که بر سر راه سالک وجود دارد و فکر می‌کنم حیرت ممکن است در هر برهه زمانی برای هر انسانی رخ دهد. برای من نیز به سبب خواندن و غرق‌شدن در اشعار شاعرانی چون مولانا یک جور حیرت رخ داد. از این رو تصمیم گرفتم نام این نمایشگاه را هم حیرت بگذارم.

خب من فارغ‌التحصیل رشته نقاشی هستم و همان‌طور که گفتم مقوله حجم را به شکل دانشگاهی یا از طریق کلاس یاد نگرفته‌ام. خودم به دلیل علاقه‌ای که داشته‌ام، سراغش رفتم. البته در کنار آن کارهای دیگر هم کردم. مثل همان نقاشی یا چاپ. اما مضامینی که برای تمام این آثار به کار گرفتم، همانی است که در این نمایشگاه هم می‌بینید.

خودشان که به کارها نگاه تکنیکی دارند. البته این مساله مهمی‌ است، اما من بیشتر مایل بودم محتوا نیز در نظر گرفته شود. در واقع دلم می‌خواست به اندیشه‌ای که در کار وجود دارد هم در کنار تکنیک توجه شود، اما برخی دانشجویان این جور فکر نمی‌کنند. می‌آیند کارها را می‌بینند و فکر می‌کنند خب این کار الان مد است. پس باید سراغ این جور کارها بروند. منظورم این است که درک و بینشی برای خلق کارهای خودشان انجام نمی‌دهند. دلباخته ظاهر می‌شوند و همان را دنبال می‌کنند.

بله. به محتوا و همان‌طور که اشاره کردم، به پیام‌های اثر توجهی ندارند.