تحول در تشخیص گمشده عصر حاضر

در روزنامه‌ها و سایت‌های خبری می‌خوانیم که در آزمایشگاه تحقیقاتی فلان دانشگاه، داروی جدیدی برای درمان ایدز ارائه‌شده یا در گوشه دیگری از جهان، تکنیک نوین و امیدبخشی برای کاستن از اثرات آلزایمر و پارکینسون ابداع شده است.

اینها همگی خبرهای خوشحال‌کننده‌ای است اما همیشه یک نگرانی مزمن وجود داشته است: چه زمانی نتیجه کاربردی این دستاوردها از آزمایشگاه‌ها خارج و وارد مراکز درمانی و اتاق‌های جراحی می‌شوند؟

بسیاری از کارشناسان معتقدند، دیگر زمان آن فرا رسیده است که تکنیک‌های درمانی و دارویی که در آزمایشگاه‌های پیشرفته سراسر جهان مورد بررسی قرار می‌گیرند، به نتایجی برسند که بتوان آنها را به عنوان یک روش کاربردی و مؤثر در مراکز درمانی روی بیماران نیازمند پیاده کرد.

از سوی دیگر، مشاهده می‌شود در سراسر جهان افرادی که برای درمان بیماری‌های رایجی نظیر سرماخوردگی به پزشک مراجعه می‌کنند، همواره با انبوهی از دارو به خانه باز‌می‌گردند. با توجه به این‌که پیشرفت‌های چشمگیری در زمینه تشخیص و درمان بیماری‌ها صورت گرفته است، این پرسش نیز مطرح می‌شود که آیا زمان آن فرا نرسیده که برای تشخیص و درمان بیماری‌های رایج و همه‌گیری نظیر سرماخوردگی روش‌های تشخیصی و درمانی موثرتری ابداع شود؟

برای امتحان این که هر پزشک در تشخیص یک سرماخوردگی ساده، نظر خاص خود را دارد، راه ساده‌ای وجود دارد. با مراجعه به چند پزشک متوجه می‌شوید که هر کدام نظرات خاص خودشان را مطرح می‌کند، اما نکته مهم این است که هیچ یک، نظر قطعی در این خصوص مطرح نمی‌کنند، نکته‌ای که به عنوان یک چالش بزرگ فراروی دانش پزشکی قرن بیست و یکم قد علم کرده، این است که پزشکان هنوز در تشخیص بیماری‌های مختلف و حتی بیماری‌های نه چندان پیچیده‌ای همچون سرماخوردگی، به شیوه‌های سریع و تأثیرگذار دسترسی ندارند.

آنها نمی‌توانند بسرعت عامل باکتریایی را از یک سرماخوردگی ویروسی تشخیص دهند و به همین دلیل، بیمار انبوهی از داروها را مصرف می‌کند و چه بسا حجم قابل توجهی از این داروها بی‌مورد مصرف می‌شوند. واقعیت این است که در قرن بیست و یکم هستیم، اما از تحول و دگرگونی در تشخیص دقیق‌تر بسیاری از بیماری‌ها خبری نیست.