درمان‌های هپاتیت از گذشته تا امروز

 به این ترتیب، بلومبرگ و ایرونیگ میل من با همکاری هم، نخستین واکسن علیه عفونت ویروسی هپاتیت B را کشف کردند. تا پیش از ابداع روش‌های مهندسی ژنتیک و بیوتکنولوژی در تهیه واکسن، واکسن هپاتیت به عنوان یک نوع واکسن پلاسمایی با استخراج آنتی‌ژن از پلاسمای افراد مبتلا به هپاتیت مزمن تهیه می‌شد. به نظر می‌رسید استفاده از این نوع واکسن به منظور پیشگیری از ابتلا به هپاتیت B می‌تواند عاملی برای انتقال ویروس بیماری ایدز باشد. اگرچه محققان می‌دانستند براساس این روش هیچ ویروسی نمی‌تواند زنده بماند، اما احتمال آلوده بودن واکسن تولیدی به روش پلاسمایی و همچنین هزینه بالای تولید واکسن به این روش موجب شد که از اوایل دهه 1980 میلادی تهیه واکسن به روش نوترکیب، جایگزین تولید واکسن به روش پلاسمایی شود، اما نسل سوم واکسن‌های ساخته شده برای پیشگیری از ابتلا به هپاتیت B، واکسن‌هایی هستند که به روش استفاده مستقیم از DNA حاوی ژن رمز‌کننده پروتئین موردنظر برای پیشگیری درمان بیماری تهیه می‌شوند. البته استفاده از این واکسن‌ها هنوز عمومی نشده است. هپاتیت A از جمله بیماری‌های کبدی است که از طریق عفونت ناشی از ویروس هپاتیت A منتقل می‌شود. ویروس هپاتیتA ممکن است هر فردی را به این بیماری مبتلا سازد. گاهی شیوع این بیماری تنها محدود به تعداد انگشت‌شماری از بیماران است و گاهی شیوع آن به صورت اپیدمیک یا همگانی خواهد بود. هپاتیت B نیز بیماری خطرناکی است که در نتیجه ورود ویروسی که کبد را هدف قرار می‌دهد، علائم و نشانه‌های آن ظاهر می‌شود. ویروس مولد این بیماری ـ که ویروس هپاتیت B نام دارد‌ ـ می‌تواند منجر به عفونت مادام‌العمر کبد،‌سیروز کبدی، سرطان کبد، نارسایی کبد و مرگ فرد بیمار شود. هپاتیت C نیز از جمله بیماری‌های کبدی است. ویروس مولد این بیماری در خون فرد مبتلا یافت می‌شود و در نتیجه تماس با خون فرد مبتلا به این بیماری از فردی به فرد دیگر سرایت می‌کند. به گزارش سازمان بهداشت جهانی در 100 کشور، برنامه واکسیناسیون هپاتیت B انجام می‌شود در حالی که هنوز در کشورهای در حال توسعه مانند چین، هند و پاکستان ـ که بیشترین تعداد ناقلین هپاتیت B را دارند و از کشورهای پرخطر هستند ـ به علت وجود مشکلات مالی واکسیناسیون هپاتیت B انجام نمی‌شود.

فرانک فراهانی جم

منبع: science daily