ساخت ویلا در شالیزارهای شمال کشور

مینو حسنی اصفهانی، کارشناس گردشگری در این باره گفت: با این‌که هیچ‌گونه آمار دقیقی از ساخت و ساز در زمین‌های کشاورزی ارائه نمی‌شود، اما در حال حاضر بدون رعایت حریم شاهد ساخت و سازهای بی‌رویه‌ای هستیم که از استانداردهای لازم برخوردار نیستند. وی افزود: امروزه بحث منابع غذایی به‌حدی در کشورهای توسعه یافته، حائز اهمیت است که حفظ و نگهداری از زمین‌ و بهبود سیستم‌های کشاورزی از اولویت برنامه‌ها به شمارمی‌رود، این درحالی است که با ورود به مناطق شمالی کشور به‌جای مشاهده شالیزارها با زمین‌های قطعه‌بندی شده برای ساخت و ساز و ظاهرا توسعه زیرساخت‌های توریسم روبه‌رو می‌شویم.

هم‌اکنون افزایش بنگاه‌های معاملات ملکی و مغازه‌های مصالح ساختمانی نشاندهنده تقاضای منطقه است. کشاورزان مناطق شمالی با فروش زمین‌ها با قیمت مناسب آغاز به کسب و کار تازه‌ای چون سوپرمارکت می‌کنند و خود را از کاشت و برداشت برنج که روندی پرزحمت و طولانی است، رها می‌کنند. به اعتقاد مینو حسنی اصفهانی، اگر این روند ادامه پیدا کند بحث دانش بومی شالیکاری و چایکاری با هزاران سال قدمت از بین خواهد رفت و جایش را ویلاها و اقامتگاه های گردشگری نابسامانی خواهد گرفت که جز تخریب و ضرر چیزی در بر ندارد.وی به احیای سیستم‌های کشاورزی و حمایت از کشاورزان تاکید کرد و گفت: ازیک سو به جوامع محلی درخصوص حفظ دانش بومی باید هرچه سریع‌تر آموزش داده شود و از سوی دیگر احیای سیستم‌های کشاورزی و حمایت از کشاورزان باید در دستور کار متولیان قرار گیرد تا به این وسیله از تخریب‌ها جلوگیری شود.

هم‌اکنون دانش بومی و سبک سنتی کاشت برنج یکی از جاذبه‌ها و منابع کسب در‌آمد اندونزی به شمار می‌رود به طوری که هزاران گردشگر با استفاده از تجهیزات و وسایل حمل و نقل هوایی، سیستم طبقه‌ای کاشت برنج را ازجمله جاذبه‌هایی می‌دانند که باورود به این کشور به استقبال آن می‌روند.