استفاده از نانوذرات برای حمله به تومورها

محققان آمریکایی موفق شدند با استفاده از دو نانوذره که با یکدیگر صحبت می‌کنند، داروها را به ‌سمت تومورهای سرطانی هدایت کنند. برای این منظور یکی از این نانوذرات روی سطح تومور قرار می‌گیرد و از خود سیگنال‌هایی منتشر می‌کند؛ نانوذره دوم که حامل داروی ضدسرطان است، این سیگنال‌ها را شناسایی می‌کند و در محل تومور جمع می‌شود. بررسی‌های اولیه نشان می‌دهد میزان رسیدن دارو به تومور با استفاده از این روش، نسبت به‌روشی که در آن از این نانوذرات ارتباطی استفاده نمی‌شود، 40 برابر بیشتر است.

کد خبر: ۴۲۶۵۲۱

سانگیتا بهاتیا از موسسه فناوری ماساچوست (MIT) به‌همراه همکارانش روی چگونگی ایجاد یک سیگنال در محل تومور و سپس، تقویت این سیگنال به‌نحوی که حامل‌های دارویی در جریان گردش خون بتوانند براحتی آن را تشخیص دهند، تمرکز داشته‌اند. این محققان تصمیم گرفتند از پاسخ انعقادی خون به‌عنوان سیگنال استفاده کنند. در این روش با یک محرک کوچک که موجب ایجاد یک آسیب جزئی در رگ خونی می‌شود، توسط یک عامل زیست‌شیمیایی بشدت تقویت شده و منجر به پاسخ قوی بدن از طریق تولید مقادیر زیادی پروتئین فیبرین برای ترمیم زخم می‌شود. این محققان یک سامانه نانوذره‌ای را به نحوی طراحی کردند که بتواند وارد تومور شود و با ایجاد آسیب در رگ‌های خونی تومور، موجب تولید مقادیر زیادی فیبرین شود. حضور فیبرین به‌عنوان سیگنال انتقالی عمل می‌کند. در این حالت نانوذره دوم که درون جریان گردش خون قرار دارد، این سیگنال را دریافت کرده و به‌دنبال منبع فیبرین می‌گردد.

این گروه تحقیقاتی 2 نوع نانوذره تولید کردند که می‌توانند درون تومور جمع شوند: نانومیله‌های کوچک طلا و یک پروتئین که به رگ‌های خونی تومور متصل می‌شود. زمانی که نانومیله‌ها درون تومور جمع می‌شوند، می‌توان آنها را با استفاده از تابش مادون قرمز گرم کرد که این امر موجب آسیب دیدن رگ‌های خونی آن ناحیه و آغاز پاسخ انعقادی خون می‌شود. نانوذرات پروتئینی پس از رسیدن به محل تومور به‌طور خودبه‌خود رهایش فیبرین را افزایش می‌دهند.

از دو نوع نانوذره دیگر به‌عنوان گیرنده سیگنال استفاده شد؛ یکی از آنها نانوبلورهای اکسید آهن پوشیده شده با دکسترین بوده و نانوذره دوم از کره‌های توخالی لیپیدی به نام لیپوزوم ساخته می‌شود. نانوبلورهای اکسید آهن به نوعی پپتید متصل می‌شوند که امکان چسبیدن آنها به فیبرین را فراهم می‌آورد. لیپوزوم‌ها نیز با یک آنزیم در مسیر انعقاد برهمکنش کرده و این برهمکنش موجب قلاب شدن آنها به صفحه فیبرین می‌شود. آزمایش‌های انجام شده روی موش‌ها نشان داد که میزان جذب دارو توسط تومورها با استفاده از نانوذرات گیرنده 40 برابر بیشتر از حالتی است که نانوذرات انتقالی حضور ندارند و 6 برابر بیشتر از زمانی است که از نانوذراتی استفاده می‌شود که برای هدفگیری گیرنده‌های سطحی سلول‌های سرطانی طراحی شده‌اند.