تکواندو را بعد از المپیک‌ رها خواهم کرد

به هر حال هر دستاوردی به سختی به دست می‌آید و ما با تحمل سختی‌های بسیار زیاد به چنین درجاتی از موفقیت رسیده‌ایم. روزی 4 ساعت تمرین‌کردن با شدت بسیار زیاد، طوری که ضربان قلب خود را در عدد 190 ضربه در دقیقه نگه داریم کاری است که مقاومت و اعتماد به نفس ما را آنقدر بالا می‌برد که در زمین مسابقه به راحتی تسلیم نمی‌شویم و در لحظه‌هایی که گیر می‌افتیم، می‌توانیم از شکست پلی به سوی پیروزی بسازیم. در مجموع، اهداف بزرگ، سخت هم به دست می‌آیند.

برای رسیدن به سهمیه المپیک، در ابتدای راه باید بهترین تکواندوکار دنیا را شکست می‌دادم و از دور مسابقه‌ها حذف می‌کردم، در غیر این صورت، خود حذف می‌شدم. برای مقابله با او استرسی نداشتم، ولی رسانه‌ها طوری با این رویارویی برخورد می‌کردند که گویا امید چندانی به پیروزی بر او نداشتند، در حالی که مطمئن بودم پیروزی بر او شدنی است و پیش از من هم قهرمانان ایرانی مبارزه‌های خوبی با قهرمان سرشناس آمریکایی برگزار کرده بودند، طوری که تنها با اختلاف یک امتیاز، نتیجه بازی‌‌های خود را واگذار می‌کردند. فکر می‌کنم حمایت همیشگی داوران از لوپز موجب پیروزی‌های پیاپی او بر ورزشکاران کشورمان شده بود.

نه. به 2 دلیل در دیدار من با لوپز جو داوری تا حدی به سودم شد؛ اول این که 40 روز پیش از آن، قهرمان تکواندو دنیا شده بودم و داوران نمی‌توانستند جلوی آن همه تماشاگر به راحتی قهرمان دنیا را بازنده کنند و دیگر این که با مقررات جدید داوری، شگرد لوپز رنگ باخته بود. لوپز عادت دارد ساق‌پای بلند خود را در برابر حریفان حائل ‌کند. البته در گذشته هم این حرکت خطا بود، ولی داوران وسواسی در برابر آن نداشتند و خیلی مواقع به راحتی آن را نادیده می‌گرفتند، ولی در قوانین جدید آنها وادار شده‌اند که در برابر این خطا، حساس باشند و به آن اخطار دهند. من با آگاهی به شگرد حریف، او را وادار به استفاده از ساق پایش می‌کردم و این‌گونه به امتیاز می‌رسیدم. این تاکتیکم، البته هزینه زیادی داشت و به قیمت آسیب‌دیدگی شدید پاهایم تمام شد.

آنقدر هدف در نظرم بزرگ بود که مشکلات دیگر، همگی در برابرم جزئی و کم‌اهمیت جلوه می‌کرد. ضمن این که آن روز گرم بودم و هنوز بشدت درد و آسیب‌دیدگی پی نبرده بودم، به هر حال بعد از کسب سهمیه المپیک از حضور در فینال انصراف دادم و فردای آن روز با دردی بسیار شدید از خواب برخاستم که هنوز همراه من است.

خوب، مسلما با شروع اردوی بعدی که بعد از ماه مبارک رمضان آغاز می‌شود، از تخصص فیزیوتراپ تیم ملی در جهت بهبودی استفاده می‌کنم و در مجموع، تیم ملی از مربیان بسیار هوشمند و پرتجربه‌ای برخوردار است که به خوبی در این زمینه نیز برنامه‌ریزی خواهند کرد و من با طی‌کردن مسیر آن برنامه‌ها می‌توانم به موفقیت در المپیک هم برسم.

با اطمینان می‌گویم نه. کسب بیش از 10 طلای جهانی و آسیایی و شکست‌ناپذیری در همه تورنمنت‌های بین‌المللی، موفقیت‌هایی است که به آنها افتخار می‌کنم.

دقیقا همین طور است و علاوه بر آن بی‌توجهی که حتی بعد از موفقیت‌های بزرگ هم ادامه می‌یابد. متاسفانه باب است که وقتی ورزشکاران ما به نزدیکی کسب یک عنوان بزرگ و ارزشمند جهانی، المپیکی یا آسیایی می‌رسند مسوولانی می‌آیند و چند وعده و وعید می‌دهند و بعد همه چیز یا کاملا فراموش می‌شود یا آنقدر به تاخیر می‌افتد که ارزش خود را از دست می‌دهد. به عنوان مثال، ما هنوز ریالی بابت پاداش 4 عنوان ممتاز کسب سهمیه المپیک، طلای جهانی، طلای جام جهانی و طلای آسیا و اقیانوسیه دریافت نکرده‌ایم. در حالی که واقعا باید ورزشکاران حرفه‌ای و افتخارآفرین در تمام مراحل زندگی مورد توجه قرار گیرند چون هزینه‌های زیادی مصروف پرورش آنها شده تا به سرمایه‌هایی برای ورزش کشور تبدیل شوند. شما به یاد دارید که کسب 20 مدال طلا در بازی‌های آسیایی گوانگجو، چه شور و نشاطی در جامعه ورزش آفرید و چه‌بسا در همان مقطع، هزاران جوان و نوجوان به حضور جدی در عرصه قهرمانی روی آوردند. این موفقیت آنقدر مهم بود که شاید هیچ وقت قابل تکرار نباشد. با این حال، وعده اعطای مسکن به طلاآوران بعد از مدتی تبدیل به وعده اهدای مسکن مهر شد و سپس همان نیز تبدیل به این شد که خود ورزشکاران باید تامین هزینه‌هایش را متحمل شوند. حالا من می‌پرسم که اگر قرار باشد خود ورزشکاران میلیون‌ها تومان بابت مسکن مهر بپردازند چه تفاوتی بین آنها و عموم وجود دارد که منتی بر سرشان گذاشته می‌شود. ضمن این که عموم می‌توانند مسکن مهر را در هر نقطه‌ای واقع در شهر خود تقاضا کنند در حالی که ما ناچاریم فقط در نقطه‌ای خاص و نامناسب، آن را دریافت کنیم. با این شرایط و مشکلات دیگر، من از دریافت چنین مسکنی منصرف شده‌‌ام و خیلی راحت قیدش را می‌زنم. واقعا برای سازمان ورزش با آن بودجه‌های هنگفت چه کاری داشت 20 منزل مسکونی نه در بهترین جای شهر، بلکه در جایی متوسط تهیه می‌کرد و در اختیار شاخص‌ترین قهرمانان ورزش قرار می‌داد تا تبلیغی بهینه در کشاندن جوانان و نوجوانان کشور به سلامت و ورزش می‌شد و از طرفی با خلف‌وعده، فضای روانی را به بی‌اعتمادی سوق نمی‌داد. هر موقع از من طلب مدال شده است گفته‌ام همه تلاشم را انجام خواهم داد و برای کسب بهترین مدال تا سر حد توان تلاش خواهم کرد. تا به حال هم نشده که جایی کم گذاشته باشم. کاش مسوولان هم همین‌طور بودند و با روحیه من و دیگر ورزشکاران بازی نمی‌کردند. کاش چنان حرف‌ها و وعده‌های توخالی داده نمی‌شد و حرفی زده می‌شد که توانایی عملی‌کردنش وجود داشت. ما بارها پرچم کشور را بالا برده‌ایم ولی هیچ‌کس نیامده متقابلا پرچم ما را بالا ببرد. کسی نیامده ما را پیش خانواده‌هایمان سربلند کند و اگر دست و پایمان را در میادین بین‌المللی شکسته‌ایم فقط خودمان و خانواده‌هایمان متحمل درد و نقص آن شده‌ایم. در مجموع برای 10، 15 مدال جهانی،‌ المپیکی و آسیایی خود به اندازه دستمزد یک فصل یک فوتبالیست دریافت نکرده‌ایم. البته همه ما ورزشکاران به خاطر غیرت، تعصب و علاقه‌ به کشور عزیزمان در میادین تلاش کرده‌ایم و در مدال‌آوری‌ها چشمداشتی به مسائل مالی نداشته‌ایم، ولی موضوع این است که به هر حال یک ورزشکار حرفه‌‌ای هم زندگی دارد و زندگی هزینه‌هایی در خود دارد. ما ورزشکاران به وعده‌های خود عمل کرده‌ایم، ولی مسوولان به وعده‌های خود در برابر ما بی‌توجهی کرده‌اند. آنها می‌گویند اگر قهرمان شدید در فرودگاه پاداشتان را می‌دهیم ولی بعد از قهرمانی، دیگر هیچ موقع آنها را نمی‌بینیم!

بله. به همین دلایل بزودی و بعد از المپیک، تکواندو را رها می‌کنم و می‌روم.

البته مهم این است که الان در تکواندو حضور داشته و انگیزه بالایی برای طلای المپیک دارم.

البته این روش مبارزه من خوب نتیجه داده است و موجب تحلیل‌رفتن قوای بدنی حریفان و به اشتباه افتادن آنها می‌شود تا بتوانم در دقایق و لحظاتی پایانی از فاکتور مثبت آمادگی جسمانی خود بهره بالایی ببرم و به پیروزی برسم. درست مثل کاری که در برابر لوپز انجام دادم. با این حال، این تنها یکی از روش‌های مفید مبارزه است و باید با توجه به همه شرایط، تصمیم‌گیری کرد.