آن قتل واقعا ناخواسته بود

قبول دارم که قتل انجام دادم، ا‌ما سرقتی در کار نبود و این اتهام را قبول نمی‌کنم.

اولیای‌ دم از من عصبانی بودند و به همین خاطر به پلیس گفتند من سرقت هم کرده‌ام. در صورتی که واقعیت نداشت.

به خدا این حرف درست نیست. پولی سرقت نکردم و علت قتل هم چنین چیزی نیست. پدر سعید از دست من عصبانی‌ است و من به او حق می‌دهم، اما سرقت کار من نبود. این درست نیست که چنین حرفی درباره‌ام
می‌زنند.

یک اتفاق بود. من فقط به سمت او یک مشت پرت کردم و فکر نمی‌کردم با این مشت او بمیرد. اصلا نمی‌دانم چرا مرد. ضربه‌ای نبود که باعث مرگ شود. نمی‌دانم چرا این بدبختی زندگی مرا گرفت.

نه هیچ اختلافی نداشتیم. اتفاقا داشتیم با هم شام می‌خوردیم. برای این‌که حرفم را باور کنید از اولیای‌ دم بپرسید. آنها می‌دانند من و شوهر خواهرم چقدر باهم رفیق بودیم.

یک جر و بحث کوچک بود. او به من گفت زن‌ذلیل، من هم مشتی به صورتش پرت کردم و نمی‌دانم چه شد که او مرد.

ما اصلا باهم دعوا نکردیم. وقتی به سعید اعتراض کردم به من گفت از زنت می‌ترسی، بعد با دستش پیشانی‌ام را هل داد و آن کلمه را گفت. البته یک شوخی بود. بعد هم مشتی به صورتش پرت کردم. می‌خواستم به صورتش بزنم، اما سعید سرش را چرخاند و مشت به گیجگاهش خورد.

بله همان یک مشت. من ورزشکار بودم و مشت‌های قوی داشتم. البته اصلا نمی‌خواستم او را بکشم. فقط یک مشت به طرف او پرت کردم. ناگهان روی زمین افتاد. همه چیز به همین سادگی اتفاق افتاد.

بالای سرش رفتم. نبضش خیلی ضعیف بود. قفسه سینه‌اش را مالش دادم و به او تنفس مصنوعی دادم، به هوش نیامد. سرش را که برگرداندم دیدم خون از دماغ و گوش‌هایش بیرون زد و بعد هم دیگر نبضش نمی‌‌زد.

در باشگاه یاد گرفته ‌بودم که وقتی کسی حالش بد می‌شود، باید چطور به او کمک کرد. سعی کردم به سعید هم همین‌طور کمک کنم اما نشد. او به هوش نیامد و مرد.

خیلی ترسیدم، شاید اگر کس دیگری بود این کار را می‌کردم، اما یک دفعه صورت خانواده سعید جلوی چشمم آمد و من هم دیدم واقعا نمی‌توانم جواب آنها را بدهم، به همین خاطر هم کار احمقانه‌ای کردم.

حالم خیلی بد بود، خیلی عصبی بودم. به باجناقم زنگ زدم و گفتم خودش را به خانه‌ام برساند. وقتی آمد و جسد سعید را دید شوکه شد. خیلی ترسید. گفت بیا برویم خودت را به پلیس معرفی کن، اما من توجهی نکردم و گفتم کمکم کند جسد را مخفی کنم. او هم کمک کرد جسد سعید را که لای فرش پیچیده ‌بودم به حمام بردم.

آنها خانه باجناقم بودند. شب را آنجا ماندند. من هم کنار جسد ماندم تا صبح شد. باجناقم هم به خانه‌اش برگشت.

رفتم مصالح خریدم و بعد جسد را روی سرامیک حمام گذاشتم و رویش را با سیمان پوشاندم. درواقع یک سکو درست کردم. بعد به خانه باجناقم رفتم و زن‌ و بچه‌ام را آوردم.

پرسید. گفتم سعید دنبال طلبکارش بود. بعد هم گفتم در حمام سکو ساختم تا بچه‌ها راحت باشند.

نه از پسرهمسایه کمک خواستم. دوتایی آن را پشت وانتی که داشتم گذاشتم، مقداری هم وسیله پشت آن ریختم و بعد به سمت بیابان‌های اطراف بردم. کمی هم بنزین داشتم. آن را هم برداشتم تا آثار بر جای مانده از جسد را از بین ببرم.

قصدم سوزاندن جسد نبود. می‌خواستم آثار انگشت را از بین ببرم. درواقع می‌خواستم کیسه را بسوزانم. بنزین را هم روی کیسه ریختم و آتش زدم. فکر نمی‌کردم جسد بسوزد.

من و سعید رابطه دوستانه‌ای داشتیم. به همین خاطر هم وقتی پولش را بالا کشیدند از من کمک خواست و موضوع را به من گفت. پلیس هم پرینت تماس‌های سعید را بررسی کرده و چون بیشترین تماس‌هایش با من بود، بازداشتم کردند و من هم اعتراف کردم.

بله می‌دانم. به قصاص محکوم شده‌ام. در صورتی که بعد از زندانی شدن متوجه ‌شدم اگر واقعیت همان شب مشخص شده‌ بود شاید حالا به جرم قتل شبه‌عمد محاکمه می‌شدم و قصاصی در کار نبود. اما حالا اولیای‌دم آنقدر عصبی هستند که حاضر نیستند مرا ببخشند.