بهای توسعه تخریب منابع طبیعی نیست

تخمین‌زده می‌شود 10 برابر جمعیت فعلی کره زمین، انسان‌ها در روی زمین زندگی کرده و از دنیا رفته‌اند و درصد خیلی کمی از آنها از دانش و تکنولوژی امروز بر خوردار بوده‌اند، اما در عوض برای تامین نیازهای اولیه زیستی از قبیل آب، هوا، اکسیژن و مواد غذایی بدون هورمون چندان مشکلی نداشتند.

از آن روزی که انسان‌ها دریافتند حق برخورداری آنها خیلی بیشتر از آنی است که دارند به فکر توسعه افتادند؛ البته اگر منظور از توسعه بهبود وضعیت زندگی و رفع کاستی‌های فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و دستیابی به عدالت اجتماعی است خیلی هم خوب است و هیچ‌کس با آن مخالف نیست، دست‌اندرکاران منابع طبیعی هم همراه و طالب آن توسعه هستند و منابع طبیعی را مهم‌ترین پشتیبان توسعه می‌دانند به شرطی که حفظ، احیاء، توسعه و بهره‌برداری پایدار از منابع طبیعی از مولفه‌های اصلی توسعه باشد.

135 میلیون هکتار از عرصه 165 میلیون هکتاری کشور ما منابع طبیعی است. ضمانت استقرار و امنیت استمرار زندگی، اولین نقش اساسی و بی‌نظیر منابع طبیعی است. انسان‌ها از طبیعت چیزهایی را می‌گیرند که تاکنون برای آنها جایگزینی پیدا نشده است و بدون آنها هم ادامه زندگی موجودات زنده امکان ندارد.

منابع طبیعی تمام نیازهای انسان‌ها را تامین می‌کند، پس انسان‌ها هم باید تمام توانمندی‌های خود را برای پایداری این منابع به کار گیرند. اما همیشه وضع به این خوبی پیش نمی‌رود. حرف ما این است اگر برای توسعه پایدار الگوهایی وجود دارد باید تمام الگو را پیاده کنیم.

بهتر بگویم چینی‌ها با جمعیت 3‌/‌1 میلیارد نفر یعنی حدود 18 برابر جمعیت ایران در عرصه 8‌/‌5 برابر عرصه ایران یعنی در 6‌/‌9 میلیون کیلومترمربع زندگی می کنند. چین با رشد اقتصادی نزدیک به 10 درصد، سیاست محدود کردن صادرات مواد خام معدنی را پیش گرفته و اعتراض کشورهای اروپایی، آمریکایی و سازمان تجارت جهانی را بالا برده است.

با جمیع شرایط چین بیش از سایر کشورها مسیر توسعه را پیش گرفته و به عنوان یک کشور ابرقدرت بالقوه معرفی می‌شود.

همین کشور برای پایداری توسعه، توسعه محیط‌زیست را در اولویت قرار داده تا جایی که معتقد است، آسمان آبی با ابرهای سفید و گیاهان سرسبز و انبوه و جوی‌های آب زلال سبب جذب سرمایه‌ها و استعدادهای برتر می شود و به همین خاطر تب جنگل‌کاری در چین بالا گرفته و برای جامه عمل پوشاندن به این افکار مقرر کرده‌اند باید نرخ پوشش جنگلی شهرهای جنوب کشور از 35 درصد و در شهرهای شمالی از 25 درصد بالاتر باشد.

به عنوان مثال چین طی 20 سال گذشته پوشش جنگلی خود را از 23 درصد به 36 درصد افزایش داده و لقب شهر جنگلی کشور چین را دریافت کرده است. پس اگر امروز انواع و اقسام کالاهای چینی در زندگی ما وارد شده است، شاید به کار گرفتن این ایده و فکر محیط‌زیستی آنها نیز خالی از لطف نباشد.

نفس کشیدن ساده‌ترین و در عین‌حال مهم‌ترین فعالیت بیولوژیکی برای وجود داشتن است. فقیر و غنی، عالم و جاهل، شمالی و جنوبی، زن و مرد، پیر و جوان، همه و همه نیازهای اولیه و حیاتی خود را از منابع طبیعی می‌گیرند، پس نگذاریم روزی برسد که برای تنفس مجبور به حمل کپسول‌های سنگین اکسیژن با خود باشیم. توسعه زیباست و زیباتر خواهد بود اگر به بهای تخریب منابع طبیعی نباشد.