راه‌حل درگیری‌های غیرمحترمانه در فضای ورزش

طبیعی است در چنین شرایطی نمی‌توان انتظار به وجود آمدن متانت، اخلاق و رفتار اجتماعی قدرتمندی بین اهالی ورزش را داشت و هر لحظه ممکن است آنها دانش فنی خود را در قالبی غیراخلاقی نشان دهند.

رصد نشدن دقیق رسانه‌ای موضوعات ورزشی در کشور ما، دیگر نکته‌ای است که نقش بسزایی در ایجاد نزاع‌های مکرر بین اهالی ورزش دارد.

انتظار اصلاح ناهنجاری‌های اخلاقی و رفتاری، نباید انتظار بیجایی از رسانه‌ها تلقی شود. در حقیقت رسانه‌ها باید از تایید و همراهی با صحنه‌ها و گفته‌هایی که زیبنده مخاطبان نیست، بشدت اجتناب کنند.

مثلا پخش صحنه اتفاق‌های زشتی که در دین مبین اسلام نیز بر نادیده گرفته شدن آنها سفارش شده، کاری نامناسب و سوال‌برانگیز است؛ هرچند در بسیاری از موارد، برای تحلیل، چنین صحنه‌هایی به نمایش درمی‌آیند که مسلما عوارض و ابعاد منفی آنها بر اجتماع، جوانان و نوجوانان بیش از دستاوردهای مثبت آن است.انتظار می‌رود پیش از پخش درگیری‌ها راه‌حل‌ها و چاره‌اندیشی‌های مناسب ارائه شود.

در مجموع، رشد مالی، اقتصادی، فنی و تکنیکی در ورزش ما با ابعاد فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی آن تناسب ندارد و همین بی‌تناسبی، زمینه‌ساز ایجاد درگیری‌های بیشتری در جامعه ورزش شده است و همین امر، همراه با تکیه مدیران بر عملکردهای سلیقه‌ای، فضای ناخوشایندی ایجاد کرده است که بیش از ایجاد آسیب‌هایی اجتماعی، تاثیری ایفا نمی‌کند.

در تصحیح این ناهنجاری، بزرگ‌ترین نقش را مربیان ورزشی می‌توانند ایفا کنند، چون آنها فقط مسوول تکامل فنی ورزشکاران نیستند و در قبال همه مسائلی که در یک تیم رخ می‌دهد از جمله مسائل اخلاقی و تربیتی مسوولیت اول را دارند.

همچنان که در جهان، مربیان بزرگ، شخصیت‌های بزرگ ورزشی را می‌پرورانند و به جوامع معرفی می‌کنند، آگاهی ‌بخشی و سختگیری در گزینش مربیان شایسته به جهت سپردن مسوولیت ورزشکاران جوان و نوجوان، فرآیند مهمی است که می‌تواند طی دوره‌ای 8 تا 10 ساله، ما را قدری از شرایط تاسف‌بار موجود و مواجهه با دعواهای غیرزیبنده مکرر، دور کند.