برخی میگویند خبرنگاران آنقدر به خاطر شغلشان حوادث ناخوشایند در زندگی دیدهاند که دیگر کمتر تحت تاثیر خبری به گریه میافتند یا احساساتشان را به دیگران نشان میدهند اما این درست نیست! دستکم درباره خبر حدیثه کوچک که دیگر دست ندارد و روز گذشته در ایسنا منتشر شد.
خبری که میگوید همان روزهایی که ما و شما بیتاب هانیه بودیم و از ضرب و شتمش به وسیله ناپدری معتادش حرف میزدیم حدیثه هم، طعم دستهای سنگین پدر را چشید و طوری کتک خورد که دست راستش بشدت آسیب دید و پدرش که سابقه اعتیاد در پرونده اش دارد، آنقدر دیر دخترک را به بیمارستان رساند که سرانجام پس از انجام 9عمل جراحی ناموفق، پزشکان ناچار شدند آن را از آرنج قطع کنند و حالا شیرین صدر نوری، مددکار انجمن حمایت از حقوق کودکان معتقد است، بعید نیست کتکهای پدر، منجر به آسیب دیدگی عروق دست او و در نهایت گسترش عفونت در دستش شده باشد.
6
ماه حبس، سقف مجازات کودکآزاریچهارمین خبر کودکآزاری فجیع در کشور در شرایطی منتشر میشود که تنها حدود یک ماه پیش مونیکا نادی، عضو هیات مدیره انجمن حمایت از حقوق کودکان با انتقاد از نبرد نظام حقوقی مشخص برای رسیدگی به جرایم کودکان از دولت درخواست کرده بود هر چه سریعتر سر و سامانی به لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان بدهد اما این درخواست تاکنون بیپاسخ مانده است.
بر اساس گفتههای این مشاور حقوقی انجمن حمایت از حقوق کودکان، سقف مجازات در نظر گرفته شده برای کودکآزاری 6 ماه حبس است که هیچ تناسبی با این جرم ندارد و در مواردی احکام مجازاتهای سنگینتر از 6 ماه حبس که بعضا برای مجرمان پروندههای کودکآزاری صادر میشود، از طریق ظرفیتهای قانون مجازات اسلامی و پیگیری مواردی همچون ایراد ضرب و جرح عمدی و نقص عضو صادر میشود.
این که مجازات در نظر گرفته شده برای کودکآزاری در حال حاضر کافیست یا نه، پرسشی است که محمد دهقان عضو کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس آن را مسالهای کاملا فرعی میداند.
او در گفتوگو با جامجم میگوید: ما هنوز منتظر رسیدگی دولت به لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان هستیم و زمانی که این لایحه به دست مان برسد بلافاصله اقدام میکنیم و سطح مجازاتها را هم اگر ناکافی باشد تغییر میدهیم اما هنوز این لایحه به دستمان نرسیده است! با این حال مجازات در مواجهه با پدیده کودکآزاری مقولهای فرعی است و پیشگیری اهمیت بیشتری دارد.
پدران معتاد، بلای جان خانوادهها
از میان 4 مورد کودکآزار فجیعی که در یکی 2 ماه گذشته احساسات مردم را به شدت جریحهدار کردند 3 مورد، پدرانی معتاد داشتند و توجه به همین آمار است که دهقان را درباره ارجحیت داشتن پیشگیری نسبت به مجازات به قطعیت رسانده است.
عضو هیات رئیسه مجلس اعتقاد دارد مجازات پدری که کودکش را میکشد، گرچه باعث عبرت دیگران است، اما کودک مرده را زنده نخواهد کرد در حالی که دولت میتواند با استفاده از راهکارهایی، کودکان در معرض خطر را در سراسر کشور شناسایی کند. او درباره این ایده توضیح میدهد: دولت موظف است با استفاده از ابزارهایی که در اختیار دارد کودکان در معرض آسیب را در خانوادههای ناهنجار و بخصوص در خانوادههایی که درگیر اعتیاد هستند شناسایی کند و آنها را به شکل نامحسوس زیر نظر بگیرد تا در صورت تشخیص نمونههایی از کودکآزاری، کودک را از خانواده بگیرد و تا زمانی که خانواده به شکل سالم خود بازنگشته است کودک را تحویل ندهد
.به گفته دهقان همانطور که اگر کودکی از تحصیل یا بهداشت و.. محروم شود دولت او را شناسایی میکند و برای رسیدگی به وضعیتش وارد عمل میشود وظیفه دارد کودکان در خانوادههای ناهنجار و بزهکار نیز تحت پوشش فعالیتهای مددکارانه قرار دهد.
عضو کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس به مردم هشدار میدهد که باید نسبت به کودکآزاری و مشابه نشانههای آن در اطرافشان حساس باشند و در مواردی که نشانههایی از آن را مشاهده کردند بلافاصله موضوع را به مراجع متولی حمایت از کودکان خبر دهند.
این مکالمه با اورژانس اجتماعی بهزیستی را بخوانید
یکی از مهمترین مراجع رسیدگی فوری به موارد کودکآزاری، اورژانس اجتماعی بهزیستی برای حمایت از کودکان است. ما پس از شنیدن خبر حدیثه با شماره 123 اورژانس اجتماعی بهزیستی تماس گرفتیم تا کیفیت رسیدگی به موارد کودکآزاری را از طریق این بخش ارزیابی کنیم.
جامجم:
من امروز خبری درباره حدیثه خواندم، همان کودکی که مورد آزار قرار گرفته بود میخواستم...پاسخگوی اول :
بروید سر اصل مطلب...جامجم:
میخواستم یک مورد کودکآزاری را گزارش کنم، هر روز از خانه روبهرویی ما صدای گریه و جیغ کودکی میآید، فکر میکنم آنجا کودکی را بشدت تنبیه میکنند...پاسخگوی اول:
اسم بچه را میدانید؟ آدرس خانه را بلدید؟جامجم:
روبهروی منزلمان است...پاسخگوی اول:
شما مطمئنید که کودک را آزار میدهند؟جامجم:
چطور باید مطمئن شوم؟!پاسخگوی اول:
شما باید مطمئن شوید بعد با ما تماس بگیرید...جامجم:
منظورتان از مطمئن شدن چیست؟ به شما میگویم که صدای جیغ و گریه یک بچه را میشنوم...زن پاسخگو گوشی را به همکارش میدهد و بدون خداحافظی میرود و من بار دیگر کل ماجرا را شرح میدهم و از مرد پاسخگو دوباره میپرسم چطور باید مطمئن شوم تا آنها کاری انجام دهند!
پاسخگوی دوم:
یعنی شما میگویی کودکآزاری است؟ شاید جزو بچههای مشکلدار باشد.جامجم:
خب حالا من باید کار خاصی بکنم؟پاسخگوی دوم:
کار خاص اینطوری نیست که ما به هر خانوادهای اتیکت کودکآزاری بچسبانیم. شاید این امکان برای شما فراهم نباشد، بروید مطمئن شوید اما خب میتوانید دقتتان را بیشتر کنید، بروید از دیگران بپرسید و...جامجم:
یعنی میگویید من بروم پرونده جمع کنم؟ این مسوولیت شماست که رسیدگی کنید! شما باید به خانه این کودک سر بزنید و مطمئن شوید نه من!پاسخگوی دوم:
خب خانه کودک با شماره پلاک و اسم و فامیلش را به ما بگویید...به نظر شما اگر کودکی که من دربارهاش حرف میزدم باربد بود که در همان لحظه تنش از بنزین خیس شده بود و پدر داشت برای آتش زدنش دنبال کبریت میگشت، با این روند رسیدگی امیدی برای نجاتش بود؟ آیا مددکاران بهزیستی بموقع میرسیدند و آیا اصلا میآمدند؟ نه! این رسمش نیست! شاید باید همچنان منتظر همان لایحه حمایت از حقوق کودکان و نوجوانان بمانیم، شاید باید به مددکارها حساسیت کارشان را یادآور شویم، شاید مددکارها هم ناامیدند چون میدانند حتی اگر هم بیایند، براساس قانون نمیتوانند بلافاصله وارد خانه شوند و کودک را از زیر دستهای سنگین پدر یا مادرش بیرون بکشند.
کاش آنها که در تنظیم لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان تعلل میکنند، بدانند همین حالا که این گزارش را میخوانند شاید کسانی، جایی، روی دست و پای کودکی سیگار خاموش میکنند، شاید روی تنش بنزین ریختهاند تا آتشش بزنند، شاید....
مریم یوشیزاده / گروه جامعه
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم