همسرم تباهم کرده بود

وحید قتل را انکار نمی‌کند و بارها و بارها تاکید می‌کند که همسرش را کشته است و حتی می‌گوید از این کار چندان هم پشیمان نیست.

دیگر دلیلی نمی‌دیدم با او زندگی کنم. او سال‌های عمرم را تباه کرده بود و من هم تصمیم گرفتم او را بکشم.

بار اول که به مشکل برخورد کردیم جدا شدیم اما بعد از 2 ماه رجوع کردیم. از آنجا که بچه داشتیم نمی‌توانستیم جدا شویم.

او لیاقت نداشت که فرزندم را بزرگ کند. ضمن این‌که آنقدر آزارم داده بود که دیگر نمی‌توانستم تحمل کنم و باید هر طور شده بود این کار را می‌کردم.

بله، من همیشه واقعیت را گفتم. همسرم را اتفاقی نکشتم، او را با نقشه قبلی کشتم و باید بگویم که به دفتر وکالت رفته بودم که همین کار را بکنم.

او به من خیانت کرده بود. زندگی‌ام را تباه کرده بود و نمی‌توانستم کار دیگری بکنم. او لیاقت این زندگی را نداشت. دیگر نمی‌توانستم رفتارش را تحمل کنم.

یک‌بار این کار را کردم، اما همسرم دوباره رجوع کرد. او مرا فردی بسیار دروغگو معرفی و طوری وانمود کرده بود که انگار من دیوانه هستم. با این حال بخشیدمش و او را دوباره پذیرفتم، اما دیگر نمی‌توانستم رفتارهایش را تحمل کنم.

چند سالی از ازدواجمان گذشته بود و من صاحب یک فرزند شده بودم، اما همسرم به من متعهد نمانده بود. او با رفتارهایش مرا آزار می‌داد و من همیشه فکر می‌کردم که با کسی رابطه دارد. بعد با خودم می‌گفتم که من اشتباه می‌کنم و این فقط یک سوء‌ظن است. بعد از مدتی متوجه تماس‌های مشکوک همسرم شدم که او واقعا با کسی رابطه دارد. درگیری بین ما آغاز شد و من شکایت کردم.

هم درخواست طلاق کردم و هم شکایتی را به خاطر رابطه همسرم با مرد غریبه به دادگاه ارائه دادم.

نتیجه این بود که او تبرئه شد و من فقط توانستم همسرم را طلاق دهم.

من اطمینان دارم که او به من خیانت کرد، اما از آنجا که همیشه طوری رفتار می‌کرد که نمی‌توانستم از خودم دفاع کنم و در برابر دیگران محکوم بودم باز هم نتوانستم ادعایم را ثابت کنم و همسرم تبرئه شد.

همسرم بعد از 2 ماه با من تماس گرفت و گفت که من را دوست دارد و می‌خواهد با من زندگی کند. گفت که بهتر است گذشته را فراموش و با هم زندگی کنیم و می‌خواهد دوباره به زندگی مشترکمان برگردد. من هم به خاطر پسرم قبول کردم و بعد از مدتی هم ایران را ترک کردیم.

چون فکر می‌کردم خانواده همسرم در زندگی ما دخالت می‌کنند. البته همسرم هم می‌گفت که خانواده من زندگی ما را به هم می‌زنند. دیگر برایم مهم نبود چه کسی این کار را می‌کند، فقط می‌خواستم در جایی آرام با همسرم زندگی کنم و به همین دلیل هم تصمیم گرفتیم ایران را ترک کنیم. به کشوری در همسایگی ایران رفتیم تا بتوانیم به ایران هم رفت و آمد کنیم و زندگی خوبی داشته باشیم. اما بازهم همسرم درگیری‌های همیشگی‌اش را آغاز کرد و بعد هم به ایران برگشت.

نمی‌دانم چه بگویم. حال خوبی نداشتم. خون جلوی چشمانم را گرفته بود او زن زندگی من و همه عشقم و مادر فرزندم بود اما این‌طور به من خیانت و مرا ترک کرد. همه کاری برای زندگی‌ام کردم و او از من توقع بیشتر از این را داشت. به فرزندمان فکر نکرد و ما را ترک کرد و رفت. چند روز بعد وقتی تماس گرفت تصورم این بود که مثل دفعه قبل پشیمان شده است، اما او وکیل گرفته بود و می‌خواست از من جدا شود و به من گفت که وکیلش می‌خواهد مرا ببیند. من هم نتوانستم تحمل کنم. همه افکار و عقایدم بهم ریخت و تصمیم گرفتم که او را بکشم. به ایران آمدم. چاقویی تهیه کردم و به دفتر وکیل رفتم و او را زدم. آنقدر ایستادم تا پلیس بیاید و مرا دستگیر کند.

این درخواست توسط پسرم مطرح نشد، اگر او بزرگ شود و بفهمد که چه اتفاقی افتاده است و مادرش با من چه کرد تا کار به اینجا رسید مرا خواهد بخشید. هرچند می‌دانم با این کوچکی‌اش می‌داند ماجرا چیست. من به خاطر کشتن همسرم ناراحتم اما...

همه چیز در یک لحظه اتفاق افتاد