سازمان ملی جوانان از سالهای پایانی دهه 70 از شورای عالی درآمده و صورت سازمانی گرفته و سالانه بودجه کلانی را گاه تا 34 میلیارد تومان بلعید تا در حوزه جوانان سیاستگذاری کند، اما هیچ گاه دستگاههای اجرایی حرف آن را نخواندهاند و سازمان ملی جوانان را جدی نگرفتهاند، روسای سازمان هم همواره از نبود اهرم و ضمانت اجرایی در برنامههایشان گلهمند هستند.
اما در سالهای اخیر بیمهری به سازمانی که به زحمت و به مرور زمان نامش در ذهن جوانان جا افتاد، از این حد هم فراتر رفت و دغدغه ادغام با تربیت بدنی، سازمان ملی جوانان را تا مرز انحلال پیش برد و به جرات میتوان گفت که از آذر سال گذشته سازمان ملی جوانان بدون رئیس و با حضور سرپرست به کما رفته و به بهانه دورکاری 40 درصد نیروها، بیش از قبل گوشهگیری میکند.
اما تازهترین خبرها نشان میدهد که سرپرست سازمان ملی جوانان، با حکم رئیسجمهور به ریاست شورای عالی جوانان برگزیده شده است؛ شورایی که 14سال قبل به سازمان تبدیل شد تا توجه به امور جوانان جدیتر باشد، امروز دوباره قد کشیده و برخی تحلیلگران این اقدام را معادل انحلال سازمان دانستهاند.
آیا با جان گرفتن شورای عالی جوانان، سازمان مرده است. آیا سازمان با وجود هزینه چند 10 میلیاردی در سال ناکارا بود؟ آیا اصرار مجلس به ادغام امور جوانان با تربیت بدنی و بیمیلی دولت در این زمینه به حذف سازمان انجامیده است؟ آیا امور جوانان از این پس متولی ندارد؟ آیا تصمیمات شورا ضمانت اجرا دارد؟ آیا زمان شعار «توجه به 70 درصد جمعیت کشور» به پایان رسیده است؟
کتایون مصری / گروه جامعه
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم