مردی که هرگز بدون دشمن نبود

جام جم آنلاین:«هیچکدام از ما جاودانه نیست» ، احمد قدیرف 9 روز پیش این جمله معروف را برای یک گزارشگر تلویزیون روسیه تکرار کرد. این رئیس جمهوری طرفدار کرملین چچن که در باغ پر گل خانه اش

کد خبر: ۴۰۶۸۵

در روستای تنتوروی با خبرنگار فوق صحبت می کرد ، گفت: نگران امنیت خودش نیست بلکه نگران امنیت پسرش رمضان است اما این پدر بود که کشته شد.
جسد قدیرف امروز ، یک روز پس از این که در 52 سالگی در انفجاری در ورزشگاهی در گروزنی پایتخت چچن کشته شد ، برای خاکسپاری به روستایش برگردانده می شود.

نام قدیرف که در جنگ های چچن بین روسیه و شورشیان تجزیه طلب آن ، برای دو طرف جنگیده بود ، در بیشتر سال های دهه 1990 در صدر فهرست افرادی بود که باید ترور می شدند.
در اوایل دهه 1990 در روزهایی که به عنوان شورشی می جنگیدند ، نیروهای روسیه به دنبالش بودند و بعد که به روس ها پیوست دشمنان شورشی او بارها کوشیدند او را با شلیک گلوله یا انفجار بمب به قتل برسانند به طوری که همواره با انبوهی از ماموران محافظ و امنیتی سفر می کرد او حتی به افراد خود اعتماد نداشت.
در پاییز گذشته هنگامی که قرار بود در مراسم تحلیف ریاست جمهوری خود شرکت کند تا 40 دقیقه پیش از شروع مراسم هیچکس از محل انجام آن خبر نداشت.
ملک سعیدالله یف یک بازرگان اهل چچن که مخالف او بود گفت:آنان ، قدیرف و پسرش ، هرگز از علاقه و احترام مردم برخوردار نشدند.
شما نمی توانید علیه مردم خود بجنگید ، می توانید برای آنان بمیرید اما نمی توانید علیه مردم خود بجنگید.

ghadirof2

پس از این که ولادیمیر پوتین رئیس جمهوری روسیه در سال 2000 قدیرف را به عنوان رئیس غیرنظامی چچن منصوب کرد او چهره مسلط و نماد نفوذ روسیه در منطقه شد.
قدیرف تا اکتبر گذشته که رسما به ریاست جمهوری انتخاب شد ، البته پس از مبارزاتی که کرملین رقبایی مانند سعید والله یف را کنار زد 1500 تا 3000 شبه نظامی را دور خود جمع کرده بود که بسیاری از آنان مانند خود او از شورشیان سابق بودند.
این شبه نظامیان که تحت فرماندهی رمضان پسر او فعالیت می کنند.
بارها متهم شده اند که رفتاری وحشیانه با مردم غیرنظامی چچن داشته اند.
قدیرف در سال 1951 در تبعید در قزاقستان به دنیا آمد ، جایی که جوزف استالین دیکتاتور شوروی تقریبا همه مردم چچن را در جریان جنگ جهانی دوم به ظن احمقانه طرفداری آنان از آلمان نازی ، به آن تبعید کرده بود.

خانواده او مانند بسیاری دیگر از مردم چچن ، پس از مرگ دیکتاتور در سال 1953 ، به زادگاه خود بازگشت.
قدیرف قبل از بازگشت به چچن در حالی که اتحادیه شوروی در حال فروپاشی بود ، در آسیای مرکزی و خاورمیانه تحصیل کرد و در سال 1991 پس از بازگشت به امید استقلال از مسکو به استقلال طلبان پیوست.
در جنگ نخست چچن در 96 1994 فرمانده یک لشکر شورشی بود.
پس از خاتمه جنگ رابطه او با تجزیه طلبان دیگر رو به تیرگی نهاد و در آغاز جنگ دوم چچن با روسیه در سال 1999 با جدایی از اصلان ماسخادف رئیس جمهوری چچن به روسیه پیوست.
پوتین در ژوئن 2000 به امید جلب دوستی حداقل بعضی از مردم محلی قدیرف را به ریاست چچن منصوب کرد. پوتین سال گذشته در مصاحبه ای گفت وقتی قدیرف را به چچن فرستاد به او شک داشت اما بعدها به وی اعتماد پیدا کرد.
پوتین انتخابات سال گذشته را به این امید برگزار کرد که به قدیرف مشروعیت بیشتر بدهد.
قدیرف روز پس از انتخاب شدن با بیش از 80 درصد آرا گفت:«مردم دیگر نمی توانند بگویند که من آلت دست پوتین هستم» اما گروه های بین المللی صحت انتخابات را نپذیرفتند.
گزارش های حسابرسان حاکی است که دولت او میلیون ها دلار پول پرداختی مسکو به چچن را حیف و میل کرده است اما قدیرف طی ماه های اخیر توانسته بود اوضاع چچن را تا حدی آرام کند با این حال او در محافل بسیاری همچنان منفور بود.
شامیل باسایف ، از رهبران برجسته نظامی شورشیان ، ظاهرا یک میلیون دلار جایزه برای سر او تعیین کرده بود.