چهره‌ای بزرگ برای لیگی کوچک

او البته طبق شایعات به هدایت 2 تیم انگلیسی استون‌ویلا و بلک‌برن و 2 باشگاه در کشورش شامل سان‌لورنزو نزدیک شده بود، اما حقیقت امر این است که کارنامه وی در حرفه مربیگری برخلاف پیشینه او در دوران بازیگری‌اش چنان کم‌اثر و فاقد افتخارات والاست که کمتر باشگاهی حاضر بوده او را در این عرصه جذب کند. اگر الوصل در تضاد با این باور عمل کرده، به سبب بهره‌‌های بزرگ تبلیغاتی حضور او در این باشگاه و در کل امارات و منطقه است. یعنی الوصل بهتر از هر کسی می‌داند که استقرار مارادونا در این باشگاه باعث جلب توجه جهانی به الوصل به گونه‌ای خواهد شد که حتی جذب مجرب‌ترین مربیان جهان نیز نمی‌توانست اثری مشابه داشته باشد و الوصل را در کانون توجه جهانیان قرار دهد.

قرارداد مارادونا با الوصل 2 ساله است و وقت جا افتادن او در امارات هم اندک نیست، زیرا فصل جدید لیگ این کشور زودتر از شهریور شروع نخواهد شد. الوصل در فصل گذشته لیگ امارات به رتبه چهارم رسید و اصولا در 15 سال اخیر هرگز از هرم فوتبال امارات دور نبوده است. حالا الحاق مارادونا می‌تواند اسپانسرها، مردم و مجامع جهانی را بسیار بیشتر به سوی الوصل سوق دهد و این تیم در این روند حتما رشد خواهد کرد. شهرت حاصله از این فرآیند از پیشرفت فنی احتمالی تیم نیز بسیار بیشتر و از دیدگاه باشگاه، طبعا مهم‌تر خواهد بود.

قیمت استخدام مارادونا به روشنی و به طور رسمی اعلام نشده، اما گفته می‌شود که او برای هر فصل 10 میلیون یورو از طرف اماراتی‌ها دریافت خواهد کرد و این جدا از پاداش‌ها و برخی پرداخت‌های اعلام نشده است. در اطلاعیه الوصل که در زمان استخدام مارادونا صادر شد، قید شده است که از او خواسته شده الوصل را به سطوحی بالاتر از گذشته برساند و به استانداردهایی نایل کند که در گذشته به آن دست نیافته است. مذاکرات مارادونا با الوصل که منجر به توافق نهایی شد یک هفته طول کشید و وی در یکی از واپسین گام‌هایش در این راه از امکانات و تشکیلات الوصل هم بازدید کرد. با این حال چون هواداران الوصل از آمدن ستاره، کاپیتان و سرمربی سابق تیم ملی آرژانیتن به باشگاه‌شان مطلع شده بودند، در زمان بازدید وی از الوصل در آنجا گرد آمدند و نامش را فریاد کرده و برایش هورا کشیدند. مارادونا که با یک تی‌شرت ورزشی و کلاه بیسبال در این لحظات مشاهده می‌شد، برای طرفداران الوصل دست تکان داد، ولی حاضر به گفت‌وگوی مستقیم با هیچ‌کس نشد.

مارادونا بعد از امضای قرارداد، دبی را ترک کرد و قرار است اواسط خرداد ماه به آنجا برگردد و فعالیت‌های تیم را برای فصل بعد شروع کند. در این حد فاصل او می‌کوشد زندگی‌اش را در آمریکای جنوبی و اروپا جمع و جور کند و به گونه‌ای تدارک ببیند که برای اقامتی بالنسبه طولانی در امارات مناسب باشد. این در حالی است که باشگاه‌های اماراتی مثل عربستانی‌ها به صبر نداشتن معروفند و اغلب فقط سه چهار نتیجه بد برای جواب گفتن مربیان‌شان ولو معروف‌ترین آنها هم کفایت کرده است.

سران الوصل بلندپروازی خود را در جذب مردی که شاید بعد از په‌له برترین فوتبالیست تاریخ بوده باشد (و به اعتقاد عده‌ای با په‌له همپا و حتی بهتر بوده است)‌ پنهان نکرده‌اند.

مروان بن بیات نایب رئیس الوصل هفته پیش در دبی به خبرنگاران گفت: «الوصل در گذشته نیز با بزرگان، کم کار نکرده ولی مارادونا حد نهایت این امر در باشگاه ما خواهد بود. شاید جذب او بیشتر و بهتر از هر چیزی در گذشته عزم راسخ باشگاه ما را برای اوجگیری و حرکت به سمت جلو نشان بدهد و به همه ثابت کند که الوصل می‌خواهد بعد از فتح لیگ امارات، در جام باشگاه‌های آسیا هم بدرخشد و یکی از بزرگان قاره باشد.»

لیگ امارات در روزهای اخیر، واپسین ساعات فصل 2011 ـ 2010 خود را گذرانده است و الوصل از اوایل فروردین که سرجیو فاریاس را از مربیگری خود خلع کرده در جست‌وجوی یک مربی تازه بود.

براساس تصمیم نه‌چندان معقول کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC)‌ چهار تیم نخست لیگ امارات به لیگ قهرمانان قاره راه می‌یابند. این در حالی است که از زمان قهرمانی العین در اولین سالی که پیکارهای جام قهرمانی باشگاه‌های آسیا با نام جدید (لیگ قهرمانان قاره)‌ برگزار شد، تیم‌های باشگاهی این کشور هیچ قهرمانی دیگری در این رقابت‌ها نداشته‌اند. با این اوصاف اگر هم مارادونا نتواند در فصل نخست کارش در امارات به ارمغان آورنده قهرمانی برای الوصل باشد، با کسب احتمالی سهمیه قاره‌ای می‌‌تواند خود را موفق بینگارد، این که باشگاه چه چیزی را در فصل نخست مربیگری مارادونا موفقیت می‌داند، بخصوص با توجه به پول کلان استخدام وی، البته بحث دیگری را تشکیل می‌دهد!

باشگاه الوصل که در رشته‌هایی به جز فوتبال نیز کم و بیش فعالیت‌هایی دارد، توسط شیخ احمد بن راشد آل‌مختوم هدایت می‌شود که برادر امیر دبی است. الوصل همان‌طور که قبلا گفتیم همواره از مطرح‌ترین باشگاه‌های ورزشی نه فقط در امارات بلکه کل کشورهای کوچک عربی حوزه خلیج فارس محسوب می‌شده اما از 2007 به بعد هیچ جامی را نبرده و جذب مارادونا طبعا با هدف قطع این نوار ناکامی صورت پذیرفته است. سال 2007 الوصل نه‌تنها فاتح لیگ امارات شد، بلکه در جام حذفی این کشور هم به رتبه نخست رسید.

سال بعد لیگ امارات حرفه‌ای شد و از آن پس بخت الوصل بسته مانده است. الوصل در این مدت از بازیکنان ایرانی نیز بی‌بهره نبوده و تا قبل از سال 2009 که استفاده از فوتبالیست‌های ایرانی از دستور کار تمامی تیم‌های اماراتی خارج شد، امثال فرهاد مجیدی در این تیم برای مدتی نه‌چندان طولانی توپ زدند.

آمدن مارادونا به امارات نه فقط الوصل بلکه کل جامعه فوتبال این کشور و لیگ امارات را به وجد آورده و خیلی‌ها آن را به فال نیک گرفته‌اند. کارلو نوهرا مدیر اجرایی این لیگ درباره حضور مارادونا که عامل اصلی قهرمانی آرژانتین در جام جهانی 1986 بود در لیگ این کشور کوچک می‌گوید: «ما در فصل رو به پایان خوشبختانه 30 درصد رشد در زمینه حضور تماشاگران را در این رقابت‌ها شاهد بودیم و هرچند برای تشخیص و اعلام آثار درازمدت حضور مارادونا در امارات بسیار زود و هر چیزی در این زمینه متصور است، اما شکی نیست که حتی حضور صرف او در لیگ امارات کافی است تا توجه عظیمی از سوی جهانیان به ما معطوف شود و بهره‌های تبلیغاتی و دستاوردهای اقتصادی فوق‌العاده‌ای از این طریق حاصل آید. از این پس همه می‌خواهند بدانند الوصل چه کرده و همین مساله کمک می‌کند که کل لیگ امارات هم زیر ذره‌بین برود و این لیگ معروف‌تر شود و نام فوتبال این کشور بیشتر بر سر زبان‌ها بیفتد. ناگفته پیداست که اینها بهره‌هایی بزرگ خواهد بود».

جذب مهره‌‌های نامدار در 2 دهه اخیر در دستور کار تمامی باشگاه‌های مطرح لیگ امارات قرار داشته تا این لیگ کوچک، بزرگ به نظر برسد و حتی لیگ دسته دوم این کشور انباشته از مربیانی جهانی است که پیش‌تر به سطوح عالی در شغل خود رسیده‌اند. الاهلی سال پیش هم دیوید اولری سرمربی ایرلندی سابق لیدز و استون ویلای انگلیس را استخدام کرد و هم فابیو کاناوارو کاپیتان تیم فاتح جام جهانی 2006 را به دبی آورد. اولری مدتی است از الاهلی (تیم سابق علی کریمی)‌ رفته و در مورد رفتن کاناوارو یا حضور مجدد و احتمالی‌اش در فصل جدید لیگ امارات اظهارنظرهای متفاوتی صورت پذیرفته است.

قدر مسلم این که مارادونا تا این لحظه هرگز یک مربی عالی نشان نداده و فاقد شم این کار جلوه می‌کند. او سال 1997 و پس از دردسرهای فراوان و محرومیت‌های متعدد که محصول رویکرد او به مواد مخدر بود. اجبارا کفش‌ها را آویخت ولی قبل از آن (1994 و 95)‌ تیم گمنام دیپورتیوو ماندیو و تیم متوسط راسینگ کلاب را در کشور زادگاهش با توفیقی اندک مربیگری کرده و هر 2 بار پس از مدتی کوتاه از کار برکنار شده بود. به همین سبب رویکرد فدراسیون فوتبال آرژانتین به مارادونا برای هدایت تیم ملی این کشور در پاییز 2008 رویداد عجیبی بود.

هر چه بود مارادونا در این سمت نیز کار مهمی انجام نداد و هرچند آرژانتین را تا مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی 2010 در خاک آفریقای جنوبی به پیش راند، اما در آن مرحله متحمل باخت ویران‌کننده صفر ـ 4 در برابر تیم فکورتر، اما بسیار کم‌مهره‌تر آلمان شد. اضافه بر این کسب مجوز حضور در مرحله نهایی این جام و صید بلیت آفریقای جنوبی هم فقط در آخرین روز رقابت‌های انتخابی و با مرارت فوق‌العاده‌ای حاصل آمد و در آن پروسه آرژانتین نه‌تنها هر 2 بازی رفت و برگشت خود با برزیل، رقیب بزرگ و سنتی‌اش را واگذار کرد به تیم متوسط بولیوی نیز با نتیجه خیره‌کننده یک ـ 6 باخت. سرخیو باتیستا هم در 9 ماهی که از انتصاب وی به عنوان سرمربی آرژانتین و جانشین مارادونا می‌گذرد، حضوری بسیار موفق‌تر از وی در این سمت داشته است.