منتظر جهش بلند والیبال ایران باشید

وقتی می‌خواهم کاری را شروع کنم توانایی‌های خود در آن کار را می‌سنجم.

واقعیت این است که با وجود حضور در برخی کارهای اجرایی نظیر شهرداری، فرمانداری و شورای شهر، از تجربه کافی برای ریاست فدراسیون برخوردار نبودم.

بی‌شک گائیچ مربی بزرگی بود ولی او در عین پروازی بودنش بلند پرواز هم بود. من با سرمربیگری او مخالف بودم چون به دلیل همین بلندپروازی‌ها نمی‌توانست حضور فیزیکی کافی در ایران داشته باشد و در حد حقوق 30 هزار دلاری خود به ما خدمت نمی‌رساند.

اگر قرار بود او این‌گونه به ما سرویس دهد، یعنی برنامه‌ای بدهد و برود تا دستیار ایرانی‌اش اجرا کند خب من دوستان مطرح‌تری از او در ایتالیا داشتم که می‌توانستند برنامه دهند و فردی مثل من به عنوان سرمربی مجری آن شود، ولی این در شان والیبال ما نبوده و نیست. او نسل قدیم والیبال ما را عوض کرد و چون با این تغییرات چالش‌برانگیز به نتیجه‌ای نرسید جایش به مدنی سپرده شد که بعد از مدتی نتایج خوبی به دست آورد، اما واقعا انتظار از والیبال ما بیش از نتایج خوبی است که طی 2 سال اخیر با مدنی به دست آمده است. باید با سبک و روش جدیدی در تیم ملی انگیزه‌ها را ارتقا داده و دیدگاهی حرفه‌ای ایجاد کنیم. این کار مهم از طریق جذب مربیان بزرگ و استفاده از برنامه‌ریزی آنها انجام شدنی است.

نه بنا نیست بازیکنان عوض شوند، البته شاید در این بین چند نفری هم جا به جا شوند ولی روش‌های تمرینی تغییر می‌کند، درست مثل روزنامه‌ای که تاکنون تمام تمرکز خود را روی جذابیت و گیرایی صفحه اولش می‌گذاشته و از وزن و جذابیت صفحه‌های دیگر غافل می‌مانده است، ولی سردبیر جدیدی بیاید و بخواهد مطالب خوب را در تمام صفحات توزیع کند.

اساسا مزیت مربیان بزرگ بر دیگر مربیان، در برخورداری آنها از خلاقیت‌های فردی‌شان است. گائیچ سبک نوینی را با خود به ما هدیه داد، ولی پیش از او «پارک کی وون» کره‌ای هم با افکاری نوین به ما کمک می‌کرد همچنان که من هم همیشه از لیگ ایتالیا برای پیشرفت والیبالمان طرح‌های نو به سوغات می‌آوردم. طرح‌هایی مثل پیشنهاد برگزاری بازی‌های پلی آف در لیگ یا الزام تیم‌ها به استفاده از مقوله آنالیز، اما همیشه در مقابل طرح‌های نو، مقاومت‌هایی صورت می‌گیرد و قبولاندن و جاانداختن این‌گونه طرح‌ها کار ساده‌ای نیست و به ابزارهایی نیازمند است. زمانی که «پارک» برای آنالیز از هندز‌فری و هدفون استفاده می‌کرد فقط او را مسخره می‌کردند ولی الان خوشبختانه می‌بینیم همه باشگاه‌ها از این ابزارها بهره می‌گیرند.

باید دست به دست هم بدهیم و اگر چنین شود در 2 یا 3 سال آینده رشدی چشمگیر و جهشی واقعی را در والیبالمان شاهد خواهیم بود که باید پایه آن در تیم‌های نوجوانان و جوانانمان باشد که به طور واقعی و به دور از پدیده صغر سنی به موفقیت‌های بزرگی برسند. در این مسیر نیاز زیادی هم به حضور مربیان جوانی داریم که مدت زیادی از کنار رفتنشان از میدان به عنوان یک والیبالیست نمی‌گذرد.

مجید عباسقلی / گروه ورزش