فوتبال ایران چوب ضعف مدیریتش را می‌خورد

برای رسیدن به پاسخ این سوال‌ها نیاز به یک کار کارشناسی دقیق و گسترده است؛ کاری که اصولا در بدنه مدیریتی این فوتبال جایی ندارد. این روزها تمام دغدغه اهالی فدراسیون این است که با اسم مربیان جدید برای تیم ملی، مردم را سرگرم کنند و کسی از مسوولان به دنبال عبرت گرفتن از اشتباهات گذشته نیست. در این میان به سراغ محمود یاوری رفتیم؛ مردی که یک سال پیش با استعفا از کمیته فنی فدراسیون فوتبال، هشدار داده بود برای این تیم ملی، آینده روشنی متصور نیست. یاوری با این استدلال که گوش شنوایی برای حرف‌هایش وجود ندارد، در این یک سالی که از استعفایش می‌گذرد، هیچ کجا حاضر نشد درمورد تیم ملی حرف بزند تا دیروز که ما با او تماس گرفتیم و بعد، او با ما تماس گرفت.

یاوری باز هم می‌خواست سکوت کند اما دقایقی بعد از تماس ما، خودش به «جام‌جم» زنگ زد تا قفل سکوت را بشکند: «احساس کردم می‌توانم به شما اطمینان کنم و سکوتم را بعد از مدت مدیدی که درباره تیم ملی حرف نزده بودم بگویم. در این مدت دوستان زیادی از من خواستند که حرف بزنم اما سکوت کردم، اما حالا می‌خواهم حرف بزنم تا به مصلحت‌اندیشی متهم نشوم».

یاوری این مقدمه را گفت و صحبت‌هایش را با این روایت آغاز کرد: «عزرائیل سراغ شخصی رفت تا جانش را بگیرد. زمانی که آن شخص فرصت خواست، عزرائیل گفت ما فرصت‌های زیادی به تو دادیم. ادعایی که با تعجب آن فرد همراه شد و بعد هم این مکالمه میان عزرائیل و او انجام شد: پدرت کجاست؟ 4 سال پیش مرد. مادرت کجاست؟ 2 سال پیش فوت شد. از همسایه‌ات چه خبر؟ او نیز هفته گذشته مرد! آیا هرکدام از این اتفاقات فرصتی برای تو نبود که مسیر زندگی‌ات را عوض کنی؟ ما هم از این اتفاقات هشداردهنده در فوتبالمان کم نداشتیم. زمانی که افشین قطبی به 70 میلیون ایرانی قول داد تیم ملی را به جام‌جهانی ببرد و نبرد، مسوولان فوتبال کشورمان باید متوجه می‌شدند که او در حد و اندازه‌ای نیست که رویای 35 ساله این مردم را برای قهرمانی در آسیا محقق کند. من سابقه قطبی را همان زمان که در عضویت کمیته فنی بودم، برای مسوولان فدراسیون فوتبال تشریح کردم. قطبی فقط یک آنالیزور بود و من این را از روز اولی که در جلسات کمیته فنی فدراسیون شرکت کردم، بارها گفتم».

یاوری با اشاره به قطبی و بیان این جمله که آدم زمین‌خورده را لگد نمی‌زنند، ادامه داد: «پس از این ناکامی باید یقه آنهایی را بگیرید که امثال قطبی را انتخاب کردند. من هم زمانی که لباس نظامی بر تن داشتم، آرزویم این بود که فرمانده کل نیروی انتظامی کشور شوم، اما اگر این پست به من می‌رسید، معلوم نبود چه فاجعه‌ای رخ می‌داد! قطبی هم آدم زیاده‌خواهی بود. او شاید قلبا آرزو داشت سرمربی تیم ملی آلمان شود، اما آیا رئیس فدراسیون آلمان هیچ‌وقت حاضر می‌شود چنین تصمیمی بگیرد؟ نه! چون او باید جوابگوی انتخاب‌هایش باشد. الان هم مسوولان فدراسیون باید جوابگو باشند. من زمانی که در کمیته فنی بودم، تمام حرف‌هایم را زدم و وقتی که دیدم حرف‌هایم خریدار ندارد، استعفا کردم. در همان استعفا کلی حرف خوابیده بود اما هیچ‌کس دلیلش را نپرسید. من 39 سال در این فوتبال مربیگری کرده‌ام و بیشتر از همه مربیان ایرانی سابقه دارم. اما زمانی که می‌خواستم تمام این تجربیات را در اختیار کمیته فنی بگذارم، هیچ یک از اهالی فدراسیون استقبال نکردند.»

یاوری با بیان این‌که همین ضعف مدیریت‌ها باعث شده از سطح اول فوتبال آسیا فاصله بگیریم، تصریح کرد: «حالا همه می‌گویند باید از امروز برای ساختن یک تیم ملی جدید دست به کار شد. چرا از دیروز شروع نکردیم؟ از همان روزی که گفتیم تیم ملی با این سرمربی به جایی نمی‌رسد. آن روز که انتقاد کردیم، قطبی گفت بعضی‌ها به دنبال صندلی تیم ملی هستند. او حتی نمی‌دانست مربیگری در تیم ملی خاک خوردن و چمن بو کردن است، نه نشستن روی صندلی و پز دادن. قطبی فوتبال ایران را نردبانی برای پیشرفت خود کرد و گفت به فوتبال این مملکت شخصیت داده‌ام. تو که خودت هویتی در مربیگری فوتبال نداشتی، چطور به فوتبال ایران شخصیت دادی؟ البته من برای این فوتبال متاسف نیستم چون قبلا هم از این تصمیمات غلط داشت. مگر برانکو کجای مربیگری دنیا بود که یکباره سرمربی تیم ملی کشورمان شد؟ او هم با این فوتبال برای خودش هویت پیدا کرد و رفت. درست مانند قطبی. من برای آن آدم‌هایی متاسفم که به خاطر ضعف مدیریت حاکم بر فوتبال و البته کل ورزش، می‌آیند و با معرفی افرادی چون قطبی میلیون‌ها تومان پول به جیب می‌زنند. فوتبال ما چوب ضعف مدیریتش را می‌خورد و تصمیماتی که عمدتا از روی رفیق‌بازی گرفته می‌شود».

وی افزود: «مردم آگاه هستند، بهترین نظارت را بر این فوتبال دارند و خودشان هم قضاوت می‌کنند. به همین خاطر نمی‌توانیم سر خودمان کلاه بگذاریم. آقایان می‌گفتند اگر به کره جنوبی هم ببازیم، چیزی از ارزش‌های فوتبالمان کم نمی‌شود. نمی‌دانم اهالی فدراسیون از کدام ارزش‌ها حرف می‌زدند. در رده نوجوانان که ناکام بودیم، در جوانان هم هرچه بود تلاش علی دوستی بود نه فدراسیون فوتبال. در رده سنی امید هم کمترین حمایتی از تیم پیروانی نشد و حالا هم که حذف تیم ملی را شاهد هستیم. والا ما عراق را هم با چاشنی شانس بردیم».

یاوری که احساس می‌کرد حرف زدن درباره انتخاب بعدی فدراسیون برای جایگزین قطبی، با توجه به مدیریت حاکم بر آن سودی ندارد، در پایان صحبت‌هایش گفت: «من فکر می‌کنم حالا به جای ناراحت شدن از شکستی دیگر باید برویم و ببینیم کره جنوبی و ژاپن و ازبکستان چه کار کرده‌اند که به این درجه از پیشرفت رسیده‌اند. اصلا مگر ما چه کرده‌ایم که از حذف تیم ملی ناراحت باشیم؟ غیر از این‌که 4 میلیارد تومان پول بی‌زبان را در این سال‌ها توی جیب قطبی ریختیم. فوتبال هیچ‌وقت تمام نمی‌شود و هر روز هم به پیشرفتی بیشتر از روز قبل به حیاتش ادامه می‌دهد. پس بیایید حداقل برای 4 سال هم که شده با برنامه باشیم تا ما هم در این آوردگاه طعم شیرین پیشرفت کردن را چشیده باشیم».