سیامند رحمان: رکورد 350 کیلو را گذاشتم برای المپیک لندن

بله، اتفاق جالبی برای خودم بود. اولین بار در سال 87 بود که به مسابقات جهانی آمریکا رفتیم؛ در نیوجرسی آمریکا. من با این‌که خیلی جوان بودم؛ ولی از آمادگی بالایی برخوردار بودم. در آن مسابقات بیشتر از 70 کیلوگرم رکورد دنیا را زدم که برای خیلی‌ها باورش سخت بود. درواقع من به میزان 5‌/‌72 کیلو رکورد دنیا را جابه‌جا کردم و قوی‌ترین معلول جهان انتخاب شدم. به لطف خدا در اولین حضورم توانستم در خاک آمریکا، پرچم مقدس ایران را برافراشته کنم و این یکی از بزرگ‌ترین افتخارات زندگی من است.

از سال 86 که وارد تیم ملی شدم، دوستان و مربیانم به من خیلی کمک کردند تا بتوانم خودم را به این سطح برسانم. من اولین رکوردم را در سطح جوانان زدم. در سال 88 هم درمسابقات اوپن آفریقای جنوبی 40 کیلوگرم رکورد جهانی خودم را افزایش دادم. باز هم در مسابقات جهانی مالزی توانستم رکوردشکنی کنم و مدال طلا را مال خود کنم. این دفعه رکورد جهان را به میزان 5‌/‌22 کیلو زدم و به رکورد 285 کیلو رسیدم. به لطف خدا امسال در بازی‌های پاراآسیایی هم توانستم 5 کیلوگرم دیگر نیز رکورد دنیا را بزنم و قوی‌ترین مرد مسابقات بشوم.

به هر حال مربی هرچه بگوید، من وظیفه دارم انجام بدهم. من در تمرینات هم رکورد 300 کیلو را زده بودم و مشکلی برای بلند کردن این وزنه نداشتم؛ ولی تصمیم گرفته شد که این وزنه بماند برای پارالمپیک لندن! اگر خدا بخواهد، می‌خواهم در المپیک بالای 300 کیلو بزنم و دل مردم را بیشتر خوشحال کنم. من الآن در تمرین حتی بیشتر از 300 کیلو را هم زده‌ام.

نه، فکر می‌کنم که فقط به خاطر تمرین‌هایی است که مربیان در نظر گرفته‌اند و البته خواست خداوند بوده که توانستم چنین رکوردهایی را به ثبت برسانم. فدراسیون و شخص حاجی خسروی وفا هم به من خیلی کمک کردند تا به این مرحله از پیشرفت برسم. امیدوارم جواب محبت‌های آنها را بخوبی داده باشم. البته استاندار آذربایجان غربی و تربیت بدنی نیز برایم سنگ تمام گذاشتند. الان دیگر در تمرینات تیم ملی آماده می‌شوم؛ اما در اشنویه هم تمرینات خوبی زیر نظر آقای صالحی انجام می‌دهم.

شاید کار خدا بود. سال 85 بود که برای اولین بار تمرین وزنه‌برداری را انجام دادم و احساس کردم که استعداد خوبی دارم. بعد از مدتی دیدم پیشرفتم خوب بوده است. تمرینات سختی را پشت سر گذاشتم تا جایی که در مسابقات جهانی مالزی توانستم رکورد رضازاده را به میزان 5‌/‌22 کیلو بزنم. با پرس وزنه 285 کیلویی! الان واقعا خوشحالم که توانستم در این رشته به پیشرفت خوبی برسم و دست همه آنهایی که در رساندن من به این مرحله زحمت کشیدند را می‌بوسم.

بله، یک بار وی را در فرودگاه امام(ره) دیدم. گفت که تمام تلاشم را برای ثبت رکورد 300 کیلویی به خرج دهم. ملاقات خوبی با هم داشتیم و از این‌که قوی‌ترین مرد تاریخ وزنه‌برداری را دیدم، خیلی برایم جالب بود. البته من در تمرینات به رکورد 300 کیلو رسیدم و در لندن می‌خواهم این رکورد را ثبت کنم.

قبل از هر چیزی باید بگویم از این‌که یک جوان ایرانی‌ام خیلی خوشحالم. این افتخار بزرگی برای من است که برای کشورم صاحب موفقیت شوم. در تمام میادین ورزشی که تا حالا شرکت کردم، موفق عمل کردم و این بسیار مهم است. وقتی شما در یک کشور دیگر کسب افتخار می‌کنید و پرچم مقدس ایران را به اهتزاز در می‌آورید، احساسی به شما دست می‌دهد که با هیچ چیزی قابل قیاس نیست. واقعا کاری که در آمریکا انجام دادم، به بزرگ‌ترین افتخار زندگی‌ام تبدیل شده است، حتی وقتی به آن روز فکر می‌کنم، اشکم درمی‌آید.

اول از همه بگویم که رقیب اصلی‌ام یک ایرانی است. کاظم رجبی که استاد بنده هستند و ارادت خاصی هم به وی دارم. همیشه هم از تجربیات این قهرمان ارزشمند کشورمان استفاده می‌کنم و بارها هم به وی گفتم که منتظر شنیدن نکات تازه‌ای برای پیشرفت هستم. در بین خارجی‌ها نیز فکر می‌کنم که وزنه‌بردار عراقی از بقیه بهتر است. او در بازی‌های پاراآسیایی هم رکورد 255 کیلو را زد. من هم که 30 کیلو از رجبی بیشتر وزنه زدم. وقتی این اتفاق افتاد، همه تعجب کردند چون که رجبی خودش مدت‌ها قوی‌ترین معلول جهان بود. بیشترین تعجب آنها به این دلیل بود که من هنوز در سن جوانان هستم و می‌توانم یک سال دیگر هم در رده جوانان وزنه بزنم و برای ایران افتخارآفرینی کنم.

هرچه خدا بخواهد. می‌خواهم تا 10 سال دیگر هم این عنوان را حفظ کنم؛ اما همه چیز دست خداست. شاید همین فردا یک نفر بیاید و بشود سیامند رحمان دوم! ایران پر است از استعدادهای بزرگ و این قابل پیش‌بینی است.

فکر می‌کنم یک روز به رکورد 350 کیلو برسم، البته کار آسانی نیست؛ اما تمام تلاشم را برای مهار این وزنه انجام می‌دهم، البته به وزنه‌های 360 یا 370 کیلوگرمی هم فکر کرده‌ام. شاید برای این کار باید به من سه چهار سال فرصت بدهید. نمی‌خواهم از خودم تعریف کنم؛ اما پتانسیل این کار را دارم.

الان 40ـ130 کیلو هستم. با این شرایط زندگی می‌کنم و به آن نیز عادت کرده‌ام.

خیلی. واقعا کار بزرگی را سازمان انجام داده است. این کار باعث شد تا تبعیض بین افراد سالم و معلول از بین برود. باور کنید ورزشکاران کاروان ایران انگیزه‌های مضاعفی پیدا کرده‌اند و امیدوارم که این موضوع همیشه باقی بماند.