بازسازی ساختار از دست رفته دندان

لایه زیرین مینا را عاج دندانی تشکیل می‌دهد که هنگامی که مینا به هر دلیل از دست می‌رود، در اثر غذاهای سرد و شیرین، اعصاب موجود در عاج تحریک شده و درد احساس می‌شود.

در دندانپزشکی از مواد متعددی برای ترمیم دندان استفاده می‌شود، این مواد از طرفی ساختار از دست رفته و شکل دندان را بازسازی می‌کنند و از طرفی دیگر در صورت رعایت بهداشت مناسب مانع پیشرفت پوسیدگی دندانی می‌شوند. اما هیچ کدام از این مواد نمی‌توانند به طور کامل ساختار دندان طبیعی را بازسازی کنند و همواره درز باریکی بین بافت باقیمانده دندان و ماده ترمیمی باقی می‌ماند. به همین دلیل رعایت بهداشت دهان بعد از ترمیم دندان بسیار مهم است.

آمالگام: این ماده یکی از قدیمی‌ترین و در عین حال پرمصرف‌ترین مواد ترمیمی دندان است. از مزایای آن می‌توان به دوام و قیمت ارزان اشاره کرد. اما مشکل اصلی آمالگام همرنگ نبودن با دندان است (رنگ آن نقره‌ای تا خاکستری است)، بنابراین در نواحی عقب دهان که زیبایی اهمیتی ندارد، معمولا بهترین انتخاب است.

کامپوزیت: این ماده به دلیل همرنگ بودن با دندان و قابلیت ترمیم و تعویض نسبتا راحت، ماده معمول در نواحی جلوی دهان است. اما مشکل اصلی آن نشت لبه‌ها است که بویژه در افرادی که به خوبی بهداشت دهان را رعایت نمی‌کنند، موجب تغییر رنگ لبه‌ها و پوسیدگی می‌شود.

روکش دندانی: این روکش‌ها در مواردی که ساختار دندان بشدت از دست رفته و دیواره‌های کافی دندان برای ترمیم با کامپوزیت یا آمالگام باقی نمانده است، یا در مورد دندان‌هایی که درمان کانال ریشه (عصب‌کشی) شده‌اند، ممکن است به کار روند. از معایب آنها می‌توان به نیاز به تراش زیاد دندان و هزینه نسبتا بالا اشاره کرد. این روکش‌ها می‌توانند از جنس سرامیک، فلز یا ترکیبی از آنها باشند.

روکش‌های سرامیکی زیباترین ترمیم دندانی هستند اما نیاز به تراش بیشتر دندان دارند و شکننده‌تر می‌باشند. در این میان روکش‌های فلزی که در دندان‌های عقب فک به کار می‌روند، با وجود آن که با دوام‌تر هستند اما زیبا نیستند.