جای ابراز خوشبختی ندارد آقای وزیر

گفتم از بد حادثه، اولا به این خاطرکه ما خبرنگارها حس تخیل قوی داریم و خوب می‌توانیم تصور کنیم وقتی ناگهان چراغ‌های هواپیما خاموش می‌شوند، ضربان قلب آدم‌ها تند می‌شود و مردم از شدت وحشت فریاد می‌کشند و التماس می‌کنند، مسافر هواپیما بودن چه احساسی دارد.

دلیل دوم هم، یک غم سنگین 5 ساله است؛ غمی که باعث می‌شود هر خبری از سقوط هواپیماها، من و هم‌صنفی‌هایم را یاد هواپیمای سی ـ 130 بیندازد و روی دوش خاطره‌ها تا چهره‌های خندان همکاران‌مان که همگی در آن پرواز خاکستر شدند، ببرد. دیشب هم پرنده آهنی سنگین و پیر شما، امانتدار نبود و براساس خبرها تاکنون 78 نفر از هموطنان مان در حادثه سقوطش جان باخته‌اند؛ در ساعت اولیه حادثه البته، این تعداد 40 نفر تخمین زده می‌شد و شما می‌دانستید که آتش به جان مسافران نیفتاده است و جسدها گرچه شکسته و خرد و مچاله شده اند اما بدتر از مسافران آن سی - 130 نیستند، منظورم تقریبا همان زمانی است که شما در گفت‌وگو با ایسنا اعلام کردید: «خوشبختانه تلفات کم است» می‌دانید چرا گفته‌تان را داخل گیومه گذاشته‌ام؟!

در حرفه ما، بعضی از گفته‌ها خطرناکند؛ بعضی از کلمات، بار سنگینی روی دوش گوینده می‌اندازند، بعضی از حرف‌ها آنقدر پرمعنا یا دردناکند و آنقدر روی شنونده‌ها و خواننده‌ها تاثیر می‌گذارند که پس و پیش کردن‌شان، برای ما ممکن نیست و همین باعث می‌شود آنها را میان گیومه‌ها محصور کنیم تا به مردم نشان بدهیم آن جمله دقیقا یک نقل قول است. برای مثال مردم بفهمند که دقیقا منظور شما از جمله داخل گیومه، این بوده که کم بودن تعداد تلفات این سانحه باعث خوشبختی است!

آقای وزیر من قصد ندارم باقی حرف‌هایتان را پس از این سانحه نقد کنم، نمی‌خواهم ادامه این یادداشت را به جستجوی پاسخ این پرسش اختصاص دهم که چرا شما پس از حادثه، وقت‌تان را به توجیه کردن خبرنگارها گذراندید تا باور کنند اجازه پرواز دادن به هواپیما وقتی می‌دانید شرایط جوی نامساعد است نشانه بی‌کفایتی در مدیریت نیست، نمی‌خواهم گفته‌هایتان را نقد کنم وقتی مردم را در این زمینه مقصر دانستید و اعلام کردید به خاطر اصرار و فشار آنها، هواپیماها در شرایط جوی ناخوشایند هم پرواز می‌کنند و نظارتی بر وضعیت‌شان وجود ندارد، هدفم این نیست که باز بحث فرسودگی هواپیما‌ها را در این زمینه زنده کنم، حتی تحلیل این ماجرا را که در بحبوحه حادثه، یاد تشکر و قدردانی از برخی نهادها افتادید هم کنار می‌گذارم، من فقط با همان جمله عجیب‌تان کار دارم، همان که شما در آن، تعداد کم تلفات را در آن یک خوشبختی نامیده‌اید، اما آقای وزیر ما خبرنگارها با شما موافق نیستیم!

ما فکر می‌کنیم حتی اگر یک نفر در این سانحه کشته می‌شد، باز هم هیچ جایی برای احساس خوشبختی وجود نداشت و ما و شما باید از وضعیت نابسامان ناوگان حمل و نقل کشورمان بگوئیم و به جای خوشبختی، دنبال راهکاری اساسی باشیم.

آن هم در شرایطی که شما، اتفاقا وزیر راه و مسوول تامین امنیت مسافران در همه خطوط جاده‌ای،‌ هوایی و راه‌آهن هستید! حرف‌هایم اگر قانع‌تان نکرد، شاید بهتر باشد شما هم از حس تخیل‌تان استفاده کنید و خود را به جای یکی از بازماندگان جانباختگان حادثه بگذارید.

مریم یوشی‌زاده 
گروه جامعه