همه انسان‌ها سرنوشت واحد دارند

این جایزه برای من معنا و اهمیت بسیار ویژه‌ای دارد، زیرا رابطه من با اسپانیا رابطه‌ای بسیار قدیمی است. ماجرای اولین رمان من به نام «لئوی آفریقایی» در آندلس آغاز می‌شود و آندلس در تاریخ تمدن بشری جایگاه ویژه‌ای دارد. آندلس جایی است که تمدن‌های عربی، اسلامی، اسپانیایی، اروپایی، مسیحی و یهودی با هم تلاقی پیدا می‌کنند و من اکنون با این شرایطی که در جهان برقرار است، احترام ویژه‌ای به جایگاه آندلس در تاریخ جهان می‌گذارم.

بله. من شخصاً طرفدار نظریه جنگ میان تمدن‌ها نیستم. حتی اگر این جنگ در عالم واقع وجود داشته باشد، ما باید با آن مقابله کنیم. این سرنوشت محتوم جهان نیست، زیرا ذات روابط ملت‌ها براساس جنگ نیست. وضعیتی که اکنون وجود دارد، یعنی ستیز میان تمدن‌ها، امری غیرعادی است و باید از آن گذر کنیم. انسانیت از گذشته به ما رسیده و وظیفه ما است که آن را به آینده برسانیم و این امر با جنگ میان تمدن‌ها تحقق نمی‌یابد.

اروپا باید یک نمونه ارائه کند، زیرا قابلیت حل این مشکل را دارد. ولی من یقین دارم که ما به گفت‌وگوی تمدن‌ها اعتقادی نداریم. ما باید مدام این موضوع را به مردم و مخصوصا جوانان گوشزد کنیم که همزیستی مسالمت‌آمیز امری است که باید به آن رسید و همیشه در طول زندگی از آن حرف زد.

چرا. شاید کمی خیالی باشد، اما ما امروز به چنین چشم‌اندازی نیازمندیم. جهان امروز به لحاظ مادی کاملا تغییر پیدا کرده، اما به لحاظ معنوی و ذهنی پیشرفتی نکرده است. در عصر حاضر هم باید به این فکر کنیم که همه زمین، یک سرزمین واحد است و همه انسان‌ها یک سرنوشت واحد دارند.

بله، البته غرب ارزش‌های خوب هم دارد، اما در قرون اخیر در روابطش با دیگران به اصول پایبند نبوده است. به عبارت دیگر، مثلا انگلیس به همان شیوه‌ای که در کشور خودش عمل می‌کرده و به ارزش‌ها و اصول احترام می‌گذاشته، در هندوستان رفتار نکرده است. یا فرانسه‌ای که در الجزایر یا ماداگاسکار خود را بروز داد، همان فرانسه‌ای نیست که در کشور خودش است. بلژیک در بلژیک با بلژیک در کنگو متفاوت است یا آمریکا رفتار درستی با کشورهای آمریکای لاتین یا دیگر نقاط دنیا ندارد.

مثلا در همه جا! ارزش‌ها ی انسانی را باید برای همه درنظر بگیرند، نه فقط برای خودشان.

آن حمله مقدمه رنج و مصیبت بیشتر مردم و آغاز جنگ‌های فرقه‌ای در عراق بود. من بسیار متاثر شدم. چیزی که در عراق طی این سال‌ها دیدم مسلما مرا ناراحت کرده است.

بگذارید داستانی را برای شما بگویم. یک روز از یک روستایی می‌پرسند کدام‌ یک از فرزندانتان را بیشتر دوست داری. روستایی می‌گوید: «آن فرزندم را که مریض است تا وقتی خوب شود و آن دیگری را که رفته بیرون تا وقتی بازگردد.» و من هم همین پاسخ را می‌دهم. وقتی مشکلی در لبنان پیش می‌آید، من احساس می‌کنم بیشتر لبنانی هستم و وقتی در اروپا بحرانی به وجود می‌آید فکر می‌کنم بیشتر اروپایی هستم.

امیرحسین بلاغت / جام‌جم