عزای حسین را حرمتی باید...

اما این روزها، آنها که مویی سپید کرده‌اند، وقتی از کنار تکایا می‌گذرند، گاه سری تکان می‌دهند و از روزهایی یاد می‌کنند که همه چیز به نام امام حسین(ع)‌ حرمت می‌گرفت، آن روزها لیوان‌های یک‌بار مصرف شربت پهنای خیابان‌ها را پر نمی‌کرد و از هول و ولای بعضی‌ها برای گرفتن چند وعده غذای نذری و دست آخر سرازیر شدن آن گوشه خیابان یا سطل‌های زباله خبری نبود.

این روزها هنوز بعضی‌ها نمی‌دانند، صدای نوحه که از داخل خودروها به فضا می‌پاشد، آرامش را مختل می‌کند، حتی ریتم و طنین این نوحه‌ها که دیگر از سوز عزاداری خبری نیست، هنگام گذشتن از کنار بیمارستان‌ها، برای بیماران آزاردهنده است. خیلی از ما مردمی که این روزها به پاسداشت محرم و به عشق امام حسین(ع)‌ در جوار تکایا، چای و شربت پخش می‌کنیم، انبوه خودروهایی را نمی‌بینیم که به خاطر ترمز چند خودرو، ساعت‌ها معطل می‌مانند و به احترام هیات و تکیه دم نمی‌زنند. بد نیست لحظه‌ای تامل کنیم که شاید در انبوه راهبندان، عده‌ای بیمار، گروهی کودک و شاید سالمند و ناتوانی به همراه داشته باشند. این‌گونه آیین‌ها که روزگاری در خیابان‌های کم‌تردد شهر جاری بود، این روزها فریاد فرماندهان راهنمایی و رانندگی را بلند کرده که تکایا، ترافیک شهر را مختل نکنند.

ما که در آیین و فرهنگمان، نوشیدن و خوردن چای و غذای نذری را تضمین سلامت می‌دانیم، بد نیست بدانیم که صبح بعد، زحمتکشانی شهر را با دشواری می‌روبند یا وقتی سینی نذری را دست به دست می‌کنیم و با چند لقمه پس می‌کشیم تا راهی سطل‌های زباله شود، بدانیم که بسیاری در چندقدمی ما در حسرت همان لقمه‌ها، شب را به صبح می‌رسانند.

با این تصویرها که در اطرافمان موج می‌زند، پی می‌بریم که چرا پدرها و مادرهایمان از گذشته یاد می‌کنند و گاهی سری با تاسف می‌جنبانند.