ابراهیمی: به رکوردهای جهانی نزدیک شده‌ام

بله. راضی‌ام. این اولین حضورم در بازی‌های آسیایی بود. می‌توانستم در دوره قبل هم حضور داشته باشم، اما به هر دلیل یا به نوعی با بدشانسی از دست دادم. من 2 دوره قهرمان آسیا شدم و طلا گرفتم. یک نقره و 2 برنز هم کسب کرده‌ام، ولی متاسفانه 2 دوره بازی‌های آسیایی را از دست دادم. برای خودم خیلی مهم بود که بتوانم در اولین حضورم مدال کسب کنم. از طرفی رکوردی که در گوانگجو به ثبت رساندم بیشترین رکورد مجموع من در سال‌های اخیر بوده است. من یک رقیب از قزاقستان داشتم که دارنده 3 طلای دنیا و یک طلای المپیک بود که او را یک اسطوره در قزاقستان می‌دانند. رقابت خیلی خوبی با او داشتم و فقط یک کیلوگرم از او کمتر زدم. از عملکردم خیلی راضی‌ام چون هم نتیجه گرفتم و هم رکورد خوبی داشتم.

تخصص من در یکضرب است. در واقع یکضرب من نزدیک به رکورد دنیاست. من8 کیلو بیشتر از رقیبم زدم، ولی ایلیا در دوضرب 9 کیلو بیشتر از من زد. او دوضرب زن است و باید من دوضرب خودم را تقویت کنم. البته ایلیا در المپیک 180 کیلو را در یکضرب زده بود ولی این بار از من کمتر زد. من هم وزنه 186 کیلوگرمی ‌را نتوانستم بالای سر ببرم.

بازی‌های آسیایی نوعی شبه المپیک است. من 2 دوره در المپیک بودم و به همین خاطر بازی‌های آسیایی هم از سطح خیلی بالایی برخوردار است. سرمایه‌گذاری کشورها زیاد است و از حالا خود را برای المپیک محک می‌زنند، اما نمی‌توان با جهانی آن را مقایسه کرد چون که تمرینات اینجا آسیایی است. در هر وزن معمولا یکسری آسیایی و بعضی وزن‌ها هم اروپایی‌ها صاحب عنوان هستند، اما چون وزن من میان وزن به حساب می‌آید مدال گرفتن در آن سخت است، چون که از هر قاره مدعیان بسیاری حضور دارند.

در رقابت‌های جهانی آن طور باید و شاید آماده نبودم. دیر به تمرینات تیم ملی آمدم. مربی قبلی مرا کنار گذاشته بود و باقری که آمد دعوتم کرد. شاید فشار تمرینات به گونه‌ای بود که عادت نداشتم. یا شاید هم خوب کار نکردم در جهانی. ولی برای بازی‌های آسیایی با باقری و فلاحتی‌نژاد هماهنگ کرده بودم تا سطح تمرینات را بیشتر کنیم. فکر می‌کنم یک مقدار تمرینات من برای این بازی‌ها با بقیه فرق می‌کرد و به نتیجه دلخواه هم رسیدم.

به هر حال گرفتن طلا یا نقره قابل پیش‌بینی نیست و همه چیز به شرایط مسابقه برمی‌گردد. خدا را شکر که هر چه به بازی‌های آسیایی نزدیک‌تر می‌شدیم بدنم بهتر و بهتر می‌شد. خوشبختانه سیستم تمرین هم جواب داد. حریفانم واقعا قدرتمند بودند. 2 وزنه‌بردار کره‌ای و چینی هم بودند که عناوین جهانی داشتند. یک ازبک هم بود که خوب وزنه می‌زد. من نهایت تلاشم را کردم که طلا بگیرم ولی یک کیلو کم آوردم.

من این موضوع را به حساب بدشانسی نمی‌گذارم. حرکت یکضرب خیلی تکنیکی است و در سومین مرحله یک اشتباه کوچک تکنیکی باعث شد تا وزنه از بدنم خارج شود. وقتی وزنه‌ها سنگین می‌شود درصد خطا هم بالا می‌رود. من قبلا در مسابقات 180 زده بودم ولی آنجا 183 کیلو را بالای سر بردم. به هر حال کم نگذاشتم. اگر وزنه 186 کیلویی از دستم نمی‌افتاد الان قهرمان بودم.

نه اصلا. خودم می‌دانستم در دوضرب حریفم خیلی قوی است. با اینکه در یکضرب خوب بودم اما مغرور نشدم. اصولا در وزنه‌برداری دوضرب تعیین کننده است. بهرحال باید تلاش کنم رکورد دوضربم را بهتر کنم.

تیم خیلی خوب بود. به جز پانزوان بقیه بچه‌ها اولین تجربه خودشان را پشت سر می‌گذاشتند. چند نفر از اعضای تیم که اولین تجربه بین‌المللی شان بود،تیم کاملا جوان بود. کسب یک طلا،یک نقره و 2برنز برای تیمی ‌که 7 نفر از اعضای آن اولین حضورشان در بازی‌های آسیایی را تجربه می‌کردند و 2 نفر دیگر برای نخستین بار در یک میدان بین‌المللی حضور یافتند نتیجه خوبی است. در ضمن پانزوان خیلی بدشانس بود که چهارم شد. من با این‌که طلا را از دست دادم، اما حسرت نخوردم ولی برای پانزوان خیلی ناراحت شدم که روی سکو نرفت. درباره کیانوش رستمی هم بگویم که او رفته بود یک وزن بالاتر و هنوز جا نیفتاده بود. از طرفی مشکل آسیب دیدگی هم داشت. با این حال رکوردهایش برای کسی که فقط 40 روز از حضورش در یک وزن جدید می‌گذشت، فوق‌العاده بود.

بچه‌های جدید تیم ملی پتانسیل خیلی بالایی دارند. همین بهداد سلیمی ‌را دیدید که از بین جوان‌ها آمد و طلا گرفت. نسل قدیم خیلی خوب بودند، اما این نسل هم چیزی از آنها کم ندارند. در ضمن مربیان خوبی هم داریم.

الان فلاحتی‌نژاد دوست صمیمی‌ من است و در پیشرفتم خیلی تاثیر داشته است. با این تیم من فکر می‌کنم بتوانیم حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشیم.

علی رضایی / جام‌جم