فقر خلاقیت در حافظ پژوهی

متاسفانه در سال‌های اخیر مهم‌ترین آسیب پیرامون پژوهش و حافظ شناسی، فقر خلاقیت بوده است تا آنجا که می‌توان گفت نگاه به حافظ در ابعاد مختلف به تکرار رسیده و همین ماجرا سبب شده است که میان مردم و اندیشیدن در شعر حافظ فاصله‌ ایجاد شود.

فراموش نکنیم آن چیزی که باعث شده است تا حافظ در حافظه تاریخی ادبیات ایران در قله و اوج قرار بگیرد همین نوع نگاه اندیشمندانه حافظ بوده و این که حافظ از معدود شاعرانی است که 2 عنصر تلاش و ذوق ادبی را در کنار هم تجمیع کرده بود.

حافظ خود بشدت اهل اندیشه و تفکر بود و من همواره گفته‌ام که آنچه از شعر حافظ بر می‌آید این است که فکر، ذکر خواجه شیراز بوده و به جرات می‌توان گفت او در قله فرهنگ و تمدن جهانی روزگار خود قرار داشته است؛ روزگاری که متعلق به 600 سال پیش است و حتی در اروپا هنوز رنسانس رخ نداده بود. به نظر می‌رسد مهم‌ترین نکته‌ای که امروز و در روز بزرگداشت حافظ باید مورد توجه جدی قرار داد تغییر در نگاه به حافظ و حافظ خوانی است و باید با برنامه‌ریزی‌های گسترده از سوی دستگاه‌های متعدد فرهنگی این آشنایی عمومی مردم با حافظ را که گاه دستمایه برخی سودجویان هم قرار می‌گیرد در جامعه ایرانی ارتقا دهیم.