فرصت پاییزی برنامه پنجم

به همین‌منظور قوای مقننه و مجریه باید برای خروج از بلاتکلیفی زمان کش فعلی که رنگ بن‌بست به خود گرفته است، فکری بکنند و یکی از گزینه‌های روی میز را انتخاب نمایند: بازگشت به اصل لایحه دولت، تمکین به تغییرات مجلس، مذاکره بیشتر به جای مجادله کنونی. حتی پس گرفتن لایحه از سوی دولت بهتر از تن دادن به بلاتکلیفی است؛ چرا که دست کم همه تکلیف خود را می‌دانند و اگر قرار است مثلا برای بی‌برنامه ماندن کشور در سال 90 فکری بشود تا دولت لایحه مدنظرش را با اصلاحات و مشی جدید به مجلس بفرستد، کار آن از هم‌اکنون آغاز شود. البته روشن است کمتر کسی از گزینه پس گرفتن لایحه از سوی دولت دفاع می‌کند و اکثریت به گزینه مذاکره و توافق نگاه دارند.

اما باید به مذاکره‌کنندگان هدر رفت سریع زمان را نیز یادآوری کرد و گفت که مذاکره طولانی برابر با کش دادن بلاتکلیفی فعلی است که در فضای آن هیچ کار سازنده و موثری صورت نمی‌گیرد.

بدیهی است حتی 5‌/‌3 ماه زمان برای بررسی لایحه‌ای که سرنوشت اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی 5 سال آینده کشور را تعیین می‌کند، زیاد نیست؛ چرا که بررسی ماده به ماده و تبصره به تبصره برنامه کامل، کارشناسی و بحث و بررسی لازم را می‌طلبد.

لذا باید از هم‌اکنون هشدار داد که اگر فرصت پاییزی برنامه‌ پنجم از دست برود، حتی اگر هر دو قوه عزم کنند، لایحه نهایی تصویب شده در وقت اضافی از قوام و درجه کارشناسی لازم برخوردار نخواهد بود. بنابراین باید همه در رفع این بلاتکلیفی بکوشند تا از زمان گرانبهای پیش رو برای تصویب حیاتی‌ترین برنامه کشور حداکثر استفاده صورت گیرد.