افشا شدن رازهای امپراتوری القاب انگلیسی پیشکش خودتان!

جام جم آنلاین: اوج افتخار نام آورانی که حاضر نشدند در مقابل نظام (انگلیس سر تسلیم آورند این فهرستی چشمگیر از اسامی بزرگان و خوبان است ، اسامی محققان و ورزشکاران ، نویسندگان

کد خبر: ۳۴۲۳۹

و هنرمندان.
بسیاری از سرشناس ترین اسامی 50 سال گذشته در این فهرست مشاهده می شوند.
با این حال این اسناد دولت انگلیس که به مطبوعات درز کرده فهرست زنان و مردان سرشناس انگلیسی نیستند که از طرف دولت یا دربار به لقب های «سر ، شوالیه و لرد» مفتخر شده باشند بلکه اسامی حدود 300 شخصیت بر جسته این کشورند که با رد القاب پیشنهادی حکومت در واقع باعث «خیطی» و سرشکستگی آن شدند.
«تونی رایت»، رئیس کمیته امور عمومی مجلس عوام از حزب کارگر که قرار است بهار امسال شیوه اهدای این جوایز را بررسی کند ، گفت: این فهرستی واقعا با عظمت است.
شاید بتوانیم آن را فهرست دیگری از افتخارات به شمار بیاوریم. فهرست افتخار مرکب از همه کسانی که افتخارات پیشنهادی حکومت را رد کرده اند.
این کاملا مشخص است که ما به تغییرات اساسی نیاز داریم و من فکر می کنم این نارضایتی ها از مدتها قبل جمع شده است.
هر بار که زمان اعطا القاب و جوایز می رسد عده ای ناراضی می شوند و عنوان می شود که بعضی ها به دلایلی خاص و نه به علت شایستگی از این مزایا برخوردار می شوند و هر بار پس از چند روز آب ها از آسیاب می افتد و سر و صداها می خوابد تا سال بعد. فکر می کنم حالا زمان آن است که این وضع را اصلاح کنیم.
موضوع مهم فقط این نیست که فهرست فوق نشاندهنده بی علاقگی و نفرت آن همه شخصیت برجسته از نظام است بلکه همان افشای این اسناد به ساندی تایمز نیز موضوع مهمی است.
نظام اعطای افتخارات به شدت محرمانه است انجام این کار به عهده دبیرخانه تشریفات دفتر کابینه است و هیچکس نمی داند چه کسانی در کمیته جوایز شرکت دارند و برخلاف بیشتر اسناد دولتی ، اسناد آن حتی پس از 30 سال هم منتشر نمی شوند و از کسانی که اعطای جوایز به آنان پیشنهاد می شود ، انتظار می رود حتی اگر آن را رد می کنند ، موضوع را افشا نکنند.
رایت گفت: «مطمئنم کسانی در داخل نظام هستند که تصور می کنند حالا زمان اصلاح آن است».
شیوه اعطای جوایز و افتخارات این اواخر با کنجکاوی فراوان مواجه شده است.
سال گذشته در گزارشی از «بنیاد بازار عمومی» گفته شده بود که این سیستم «بسیار سیاسی ، به شدت نخبه گرا ، بسیار نابرابر و با گرایش شدید به سمت تلاش های نظامی است.»
گاردین ماه گذشته افشا کرد که مقام های دولت پیشنهادها برای شفاف تر و پاسخگوتر کردن این سیستم را سرکوب کرده اند.
در گزارش سال 1999 ، که به وسیله یکی از وزیران کابینه تهیه شده بود ولی حتی برای نخست وزیر فرستاده نشد ، گفته شده بود که نظام اهدای افتخارات با شرایط امروز تطبیق نمی کند و عده بسیار کمی از افشای مثلا خبر مربوط به اعطای آن به خود در آینده نزدیک یا رد آن امتناع می کنند.
«بنجامین زفانیاه» شاعر ، ماه گذشته وقتی که توضیح داد چرا این جایزه را رد کرده است ، قانون رازداری مربوط به آن را زیر پا گذاشت.وی گفت : من و گرفتن جایزه «فرمان امپراتوری انگلیس؛»
وقتی کلمه امپراتوری را می شنوم عصبانی می شوم. این کلمه مرا به یاد بردگی و هزاران سال وحشیگری می اندازد.
با افشای آن توسط ساندی تایمز اصل رازداری درمورد آن نیز زیر پا نهاده شد. این روزنامه فهرستی بلند از افرادی که آن را رد کرده اند، چاپ کرد.
آشپز؛ نیجلا لاوسون ، هنرپیشگان «انور بلکمن» و الیسترسیم ، و نویسندگان «جی.بی.پریسلی» ، گراهام گرین و «رولد دال» جایزه سلطنتی را رد کرده اند.
در حالی که رد جایزه سلطنتی از طرف یک فیلم ساز سوسیالیست مثل «کن لوچ» ممکن است قابل پیش بینی باشد ، پی بردن به این که یک بازیکن گلف پیتر الیس آن را رد کرده باشد ، شگفت آور است.
«الن بنت» هم عنوان شوالیه گری و هم فرمان خدمت به امپراتوری را به علت خدماتش به ادبیات ، رد کرد اما «ال اس لوری» نقاش از این نظر رکورددار است.
او پنج جایزه از جمله عنوان شوالیه گری را رد کرده است.
کلر تومالین حاضر به تایید این خبر نشد که وی دو سال پیش فرمان امپراتوری را برای خدماتش به ادبیات رد کرده است.
وی گفت : «اگر آن را رد می کنید ، دهانتان را می بندید و درباره اش حرفی نمی زنید» اما وی افزود: احساس می کنید این افتخارات به یک نظام منسوخ و واپسگرا مربوط می شود.
او گفت: «من احترام فراوانی برای شخص ملکه قائل هستم اما به سلطنت اعتقاد ندارم من خدمتگزار دربار و تاج امپراتوری نیستم.
من یک نویسنده ام و بزرگترین افتخاری که احتمالا می توانم داشته باشم این است که مردم کتاب هایم را بخوانند.ویلیام شکسپیر ، ساموئل پپیس نیازی به لرد یا سر بودن ندارند.
اما این ذاتی انسان است که پاداش و جایزه را دوست دارد من دوست ندارم دشمن شادی دیگران باشم.
جان کول ، که قبل از پیوستن به کادر سیاسی بی بی سی ، برای گاردین و ابزرور کار می کرد ، می گوید روزنامه نگاران در مورد گرفتن جایزه از دولت ها باید محتاط باشند.
«اگر چه من در حال بازنشستگی بودم ، اتهامات کافی درباره گرایش به دولت و غیره (به من) زدند.
کسی دوست ندارد خود را در معرض این حرف های مردم قرار دهد که «اوه ، فلانی بینی خود را تمیز نگهداشت تا به او جایزه ای بدهند آن جایزه دیگر هیچ لذتی برای من ندارد من یک جمهوریخواه هستم.
دوست دارم آن را حذف کنند انگلیس از اعتیاد به تکبر و تملق لطمات فراوان دیده است هر کاری برای کنار گذاشتن این عادات کار خوبی است.
این فهرست ظاهرا به این منظور تهیه شد تا به مقامات در مورد تماس گرفتن با کسانی که یک جایزه را رد کرده اند ، هشدار داده شود.
اما تعدادی از کسانی که جایزه را رد کرده بودند تغییر عقیده دادند و بعدها جایزه های دیگری را گرفتند.
بعضی از آنان به علت اعتراض به دولتی که در راس کار بود جایزه ای را نپذیرفتند ، عده ای به دلیل این که جایزه اعطایی به آنان پرارزش ترین جایزه ممکن نبوده ، یا به دلیل ارتباطش با امپراتوری جایزه ای را نپذیرفته اند اما جوایز دیگر ، مثلا «فرمان شایستگی» را پذیرفته اند.
«جی بی سی بالا رد» که جایزه «امپراتوری» را برای خدماتش به ادبیات رد کرد ، گفت: «ممکن است کسانی برای خود آنقدر ارزش قائل باشند که وقتی جایزه امپراتوری را به آنان پیشنهاد می کنند آن را توهین به خود به حساب آورند.
«مایکل فراین» نویسنده و نمایشنامه نویس که امسال عنوان شوالیه گری و چهار سال پیش فرمان خدمت به امپراتوری را رد کرد ساده ترین دلیل را برای رد این جوایز و عناوین مطرح کرد.
او گفت: من نام «مایکل فراین» را دوست دارم یک نام کوچک و جمع وجوری است. 70 سال است به آن عادت کرده ام و نمی خواهم حالا آن را عوض کنم.