باعث مشکلات من کیه؟

اگرچه چندین ساله خودم رو با انواع و اقسام قرص‌ها درمان می‌کنم، اگرچه اشباع شده‌م از اونا، ولی بازم می‌گم: اگر تونستی، نه از طریق بازی با کلمات، با تمام اعتقاداتی که داری، با تمام تجربه‌هایی که داری، برام معنی کن اینا رو. تو که چند تا پیرهن بیشتر از من پاره کردی توی این زمونه، تو بگو، چطوری این معادله چند مجهولی رو حلش کنم؟ چه جوری غبار خستگی‌های این تن له شده زیر آوار زندگی رو پاک کنم؟

(...متن بالا رو تو اوج عصبانیت نوشته بودم... بعد از گذشت چند روز که آرومتر شده بودم، وقتی فکر کردم، دیدم چرا؟ چرا باید به شما این حرفها رو بزنم؟ تقصیر شما چیه؟ مگه شما باعث این مشکلات شدی؟ به هر حال همین که هستی و داری با حرفات بهمون راه و رسم یه زندگی خوب را یاد می‌دی خودش کلیه. از این‌که نمی‌تونم اون‌جور که می‌خوام زندگی کنم خیلی ناراحتم و همیشه سر دیگران خالی می‌کنم. بابت خوندن نوشته قبلی و نظرت هم ممنون...)

بدون نام

تکرار، تکرار، تکرار... اِممممم... تعریفش چی می‌شد آخه؟... عجیبه‌هااااا! هر شماره دارم باهاش دست و پنجه نرم می‌کنمااااا...! اِوا...! آااااهااااا... گمونم یعنی وقتی هی با حروف توپُر داد می‌زنی ایمیلهای «فارگلیسی خونده نمی‌شه» یا «تهِ نوشته‌هاتون اسمتون رو بنویسین»، باز یه عااااالم آدم ایمیل پینگلیش می‌فرستن و نامه «بدون نام»!... آها... شایدم یعنی «شونصد بااااار» تکرار کنی اگه «نمی‌تونین» اون‌جور که «می‌خواین» زندگی کنین، بهتره بدونین «دانستن، توانستنه»، به جای پژمرده کردن قلباتون «نگاهتون رو عوض کنین»، به جای مقصر دونستن دیگران «اول خودتونو اصلاح کنین»... اگه می‌بینین تو برگه امتحانی زندگیتون هر کاری می‌کنین جواب دو دوتاتون خیلی «سه» می‌شه، اگه معادله‌ای براتون «ناشناخته» و غیر قابل حله، یا صورت مساله یا راه حلش غلطه. چقدر تکرار کرده‌م «منطق» معیار خوبیه واسه «آگاهی» از صحت و سقم صورت مساله و راه حلش؟ چقدر گفته‌م به جای «دلتنگی» و بغل گرفتن زانوی غم، برین سراغ «کسب اطلاعات بیشتر» بلکه یاد بگیرین چطور می‌شه گره‌هائی رو در زندگیتون باز کنین که مثل خوره تمام وجودتون رو از بین می‌بره...؟ ولی خب، چه فایده... هنوزم نمی‌دونم تکرار یعنی چی!

آلبالو گیلاس مادر، عسل و مربای پدر، من ناچار از بازی با کلماتم! تو بیا بازی رو بذار کنار، اصل مطلب رو بگیر. یه بار به همین ایمیل خودت یه نگاه موشکافانه‌تر بنداز... ببین وقتی «احساساتی» شده بودی، چه عکس‌العملی نشون دادی، وقتی «فکر» کردی و چند تا علامت سوال واسه خودت ساختی تا ببینی «چرا»، به چه جوابهائی رسیدی. اون وقت شاید زندگیت تومنی سی‌شاهی (که واسه قدیما بود! ...قد یه ده هزار تومنی جدید!) فرق کرد و منتظر سوپرمن و مرد عنکبوتی و آقا یا خانوم دوکتور نموندی که بیاد غبار خستگیهات رو پاک کنه. طرف دوکتوره جانم، شیشه پاک کن که نیس آخه! همتی کن و خودت، خودت رو از زیر آوار نجات بده... به جان خودم ما توی این شهر قشنگ، دوکتور و موکتور نداریم! خودت برای خودت سوال طرح کن، تو گوگل و یاهو و بقیه هوها(!) تعطیلات تابستون غنیمته‌ها! بنویس درمان افسردگی، سفسطه چیست، یا چم‌دونم... هر چیزی به ذهنت می‌رسه: ذهن چیست و چه ماهیتی دارد، راهنمای موفقیت،زمان آغاز جهان، دیگه بگم دیوار چین...! فیل...! سیاهچاله...! حالا اینا چه ربطی به مشکل من داشت...؟ ها ... مطالعشون ذهنت رو باز می کنه ،‌خستگی ذهنیت رفع می شه ،‌مشکلات زندگیت رو بهتر حل می کنی . سرچ کن، نظرات موافق و مخالف رو بخون، با منطق بررسیشون کن. بلکه ببینی دوای دردت چی‌چیه آخه. تپش مغزت از چیه آخه.

اگه گفتی چقدر تکرار کردم یکی از معایب بسیاری از ما مردم، اینه که راههای خروج از بن‌بست‌های زندگیمون رو اینجا و اونجا می‌خونیم اما عادت کردیم بدون تأمل و تفکر و عمل، همین جور سریع ازشون رد شیم؟ ...هااااا! کلاغه می‌گه: «اووووو...وه! شونصد بار»!