آرامش در میان مردگان

هر چند سرنوشت این فیلم هم به مانند اولین فیلم بلندش «رقص با ماه»، چندان به خوبی پیش نرفت و هیچ‌گاه نتوانست رنگ پرده را ببیند. حالا موسسه رسانه‌های تصویری این فیلم را بدون این که اکران شود، وارد شبکه ویدئوی خانگی کرده است؛ اقدامی که هر چند باعث اعتراض بحق کاهانی شده، اما دوستداران فیلم از این کار چندان ناراضی نیستند!

برگ برنده «آدم» ، به صورت خیلی مشخص ایده و سوژه بکرش است. سینما هم جای سوژه‌های ناب است، اما بدی ماجرا وقتی است که گره فیلم باز می‌شود و فیلم از ریتم خوب و ابتدایی خود جا می‌ماند.

نگاه متفاوت کاهانی به مقوله‌ای به نام «مرگ» در فیلم تا جایی پیش می‌رود که خیال و واقعیت در هم می‌آمیزد و دنیایی تازه خلق می‌شود. شاید بتوان گفت دنیایی واقعی به وجود می‌آید، اما با روابط علت و معلولی خاص خود. این تعریفی است که تا حدودی با سبک ادبی «رئالیسم جادویی» همخوان است. هر چقدر هم که معتقد به دسته‌بندی فیلم‌ها در گونه‌های مختلف نباشیم می‌توانیم این فیلم را نمونه رئالیسم جادویی در سینما بدانیم.

هر چند «آدم» تنها نمونه این نوع سینما در ایران نیست و شاید بتوان فیلم‌هایی چون «گاو» یا با کمی اغماض «نیوه مانگ» را جزیی از این سینما دانست. «آدم» آغاز کار فیلمسازی است که بعدها با فیلم‌هایی چون «بیست» و «هیچ» توانست جایی میان سینمای ایران پیدا کند، جایی که هر چند به آسانی به دست نیامده، اما او توانسته است خودش را در آن اثبات کند.

2 ـ ماجراهای فیلم در روستای «عیش‌آباد» در خراسان می‌گذرد که همه اهالی آن نوازنده هستند. روستاییان، مرگ اهالی را به دلیل حرفه خود پنهان می‌کنند و 20 سال است که مرگی از این روستا گزارش نشده است. داستان با ورود زنی شهری به این روستا آغاز می‌شود که به دنبال فردی به نام «آدم» می‌گردد و ظاهرا خاطراتی مشترک با او دارد.

میثم اسماعیلی ‌
‌ گروه فرهنگ و هنر