چرخه درجا زدن فوتبال

یک زمانی در همین فوتبال، یک مدیر کلی ریسک و خطر کرد تا پای علی پروین را از روی نیمکت پرسپولیس قطع کند و جایگاهی دیگر را برای وی در مجموعه پرسپولیس تعریف کند. شاید آن موقع راهی جز این وجود نداشت اما امروز و با گذشت سال‌ها هنوز علی پروین با این شناسنامه پرسپولیسی، راهی به مجموعه مدیریتی باشگاه ندارد و خودش نیز به این نتیجه رسیده که عده‌ای تنها می‌خواهند روی اسمش مانور کنند.

علی فتح‌الله‌زاده نیز که نامش برایتان آشناست، همان مدیر سابق و امروزی که سومین دوره مدیریتی‌اش را در باشگاه استقلال شروع کرده تا هر بار به صورت ناجی ورود کرده و بعد از چند صباح نیز عذرش محترمانه خواسته شود.

او امروز در شرایطی در راس استقلال قرار گرفته که می‌خواهد همان مشی و رویه گذشته را در پیش بگیرد. طبق عادت نیز کلی از وی تعریف و تمجید شده و گوسفند زیر پایش ذبح کرده‌اند، اما همه اینها مثل یک بازی کهنه و تکراری می‌ماند و بطور مسلم دوباره تاریخ برای فتح‌الله‌زاده تکرار شده و او با پیاده شدن از آسانسور فوتبال، جای خود را به فرد دیگری می‌دهد.

براستی آخر این جریان به کجا ختم می‌شود و ره‌توشه فوتبال ما از این آمدن‌ها و رفتن‌ها چیست؟ متاسفانه در مدیریت ورزش و بویژه فوتبال به عوض کار کلان و برنامه‌ای، همه چیز را منحصر به وجود افراد و اشخاص کرده و نخواسته‌ایم با تفکر برنامه محوری پیش برویم.

بی‌شک در چارچوب کار برنامه‌ای، مدیران جدید نیز سلایق خود را در جهت رسیدن به اهداف کلان تعریف شده دنبال خواهند کرد، نه این‌که همه چیز را به کل طرد کرده و از نو آغاز کنند. صحبت از بهتر بودن این مدیر با مدیر قبلی نیست بلکه حرف اساسی این است که فوتبال ما در این چرخه سریال تکراری راه به جایی نخواهد برد و همچنان درجا خواهد زد.