طنز جدی گرفته نمی‌شود

پس دردهای اصلی مردم و جامعه می‌تواند با زبان گویا و طنز بیان شود که هم مسوولان بشنوند و در جریان آن قرار گیرند و هم برای حل آن فکری کنند.

اکنون این شرایط کمتر حاکم است و بیشتر طنز به سمت لودگی ـ که این جور طنز هم جایگاه خودش را دارد ـ می‌رود و می‌تواند مردم را بخنداند و خنداندن مردم هم یک پدیده است.

اگر می‌خواهیم به معنای واقعی طنز برسیم باید اول ببینیم که چه کسانی می‌توانند در این راه کار کنند و بعد هم شرایط لازم برای کار مهیا باشد تا این موضوع به نتیجه برسد.

کشور ما سرشار از استعدادهای طنز است که حتی در دورافتاده‌ترین نقاط ایران هم زندگی می‌کنند. اگر اشعار آنها را بخوانید، هم می‌خندید و هم به فکر فرو می‌روید که چرا این طنز آن‌طور که باید، احیا نمی‌شود. فکر می‌کنم الان ما در شرایطی هستیم که کار طنز ما دیگر قابل قبول نیست. در این راه همت خودم را انجام دادم، اگر سریال طنز سال 1379 را به خاطر داشته باشید، تک تک هنرمندان آن سریال از جاهای مختلف به این کار دعوت شدند. و حالا هرکدام برای خود یک ستاره در آسمان هنر طنز هستند.

من فکر می‌کنم دینم را به این کار ادا کرده‌ام و الان دیگر وقت این است که اگر هنوز هم می‌توانیم مفید باشیم از ما بخواهند که در این عرصه فعالیت کنیم. برای پذیرش کار طنز اول آمادگی جامعه و تحمل نقدپذیری نیاز است و مسوولان باید طنز را جدی بگیرند.

اصلا از مسوولان بپرسیم که چرا ما نباید یک نشریه طنز برای علاقه‌مندانش داشته باشیم که اگر کسی فرصت دیدن تلویزیون یا شنیدن رادیو را نداشت در هر زمانی که لازم بود با مطالعه آن نشریه به آرامش برسد. به نظر می‌رسد مسوولان این موضوع را جدی نمی‌گیرند و با نگاه طنز به آن می‌نگرند در حالی که هزاران مشکل جامعه با طنز حل می‌شود. طنز حتی می‌تواند ابزار قوی برای حل مشکلات کلان جامعه و مردم باشد.