دوچرخه،‌ عصای دست بیماران پارکینسونی

این بیماران علاوه بر اختلال در سیستم حرکتی مغز دارای اختلال در سیستم حسی، خودکار و روانی هستند. بسیاری از بیماران دچار اختلال در شناخت و خواب می‌شوند. تمام این اختلالات به ماده‌ای به نام دوپامین در بدن برمی‌گردد. با جایگزینی این ماده توسط دارو، پزشکان توانسته‌اند به درمان این بیماران بپردازند.

سختی در راه رفتن در بیماران می‌تواند منجر به تشدید علائمی همچون افسردگی، یبوست، اختلالات شناختی، بیماری‌های قلبی عروقی و مغزی شود.

محققان هلندی بیماری را معرفی کردند که پارکینسون پیشرفته و اختلال شدید در راه رفتن داشت. با این احوال بیمار قادر به دوچرخه‌سواری به میزان 15 مایل در روز بود. بیمار به محض پیاده شدن از دوچرخه مجددا دچار سختی در گام برداشتن می‌شد. نکته حائزاهمیت توانایی دوچرخه‌سواری در بیماری است که توانایی راه رفتن ندارد. در واقع می‌توان بیماران پارکینسونی را به طریق دوچرخه‌سواری به تحرک واداشت.

2 تئوری برای این واقعه می‌توان برشمرد:

1 ـ بیمار برای رهایی از پاهای منجمد شده نیازمند محرکی است که به واسطه آن به حرکت درآید. در اینجا تماس منظم پدال روی کف پای بیمار عاملی برای ادامه پا زدن توسط بیمار است.

2 ـ امکان دیگر وجود مرکز رکاب‌زنی در جایی متفاوت از مراکز درگیر در بیماران دیابتی است. شاید بتوان چنین گفت که راه رفتن تکاملی قدیمی در انسان است در حالی که دوچرخه‌سواری مهارتی جدید در انسان‌هاست که مرکزی جدیدتر در مغز عهده‌دار آن است.

اما مشکل موجود برای بیماران پارکینسونی توانایی آنها در مهار دوچرخه در شرایط اضطراری است (مثلا در پشت چراغ قرمز). از طرفی این بیماران توانایی نگهداری خود را کمتر از افراد طبیعی روی دوچرخه داشته و ممکن است دچار زمین خوردن و شکستگی شوند.

با این تحقیق محققان به نظر می‌رسد که با به کار بردن دوچرخه‌هایی با ایمنی بیشتر همچون سه‌چرخه‌ها یا داشتن همراه در حین دوچرخه‌سواری یا استفاده از دوچرخه‌های ثابت بتوان انتظار تحرک بیشتر و عواقب کمتر ناشی از بی‌تحرکی را در این بیماران داشت.